1, 2, 3, 4

Sa lawak ng kisame namin sa bahay, bakit kaya sa dibdib ko pa napiling magtago ng mga daga? Parang eksenang haharapin ko ngayon. Hindi naman iba ang babaeng inaabangan ko sa harap ng hospital, pero ang kaba ko'y abot langit. Bawat taong lalabas sa tagusang salamin inaakala kong sya. Ganoon ba talaga magmahal ng tunay? Ang pagtawa sa teleseryeng napaka-corny noon, ay 'di ko na yata magagawa ngayon. Hindi pala porket marunong silang umarte ay hindi ibig sabihin na hindi nangyayari iyon pag-cut ng director sa nakakakilig na eksena. Ngayon, alam ko na kung bakit napapahawak sya sa dibdib nya at nagkukusot ng luhaang mata sa tuwing maghihiwalay ang mga bida.

"Kanina pa kita hinahanap tol!" bihis na bihis at mukhang dadalo ng kursilyo si Evan ng salubungin nya ko ng ngiti. "Bakit dito ka naghihintay?"

"Presko hangin eh, tagal pa ba sya?"

"Palabas na, napasarap yata ang kwentuhan doon sa doktor nya"

Umiling ako ng ilang ulit, "Tol, di ko yata kaya.."

"Kaya mo yan! Gawin mo lang yung mga itinuro ko sayo. Paano nya malalamang mahal mo sya?"

Oo nga naman, paano nya nga pala malalamang mahal ko sya, kung ang simpleng pagsasabi lang ay 'di ko magawa? Hindi naman pwedeng yakapin ko nalang sya bigla para iparamdam lang sa kanya. Baka maiyak pa ko't mauwi lang sa tawanan ang lahat. Tama ang kapatid kong si Evan. Mapapanis ang linyang "action speaks louder than words" kung ang pagsasabi ng nararamdaman ay may halong sincerity. May silbi talaga sya kahit sa tulad kong minsan lang din dapuan ng silbi.

One Morning of July - 14

image credit kay idol Mela

Kahit ang DPWH ay 'di kayang gibain ang ngiti na bumakas sa aking labi. Kahit ilang pulitiko pa ang magtangka, mukhang hindi uubra. Kung babalik ako ng highschool at susulat ulit sa slumbook, ang sarap isagot sa tanong na happiest moment ang pag-ukit ng pangalan nya sa baitang ng aming hagdan. Corny talaga, pero kahit si tulfo kikiligin. Iba talaga ang takbo ng kwento namin ni Marta. Kung kaya lang i-predict ng tao kung anong mangyayari sa mga susunod na araw, siguro 'di na aabot pa sa ganito. Pero, siguro.. Kaya walang access ang tao sa future, para malaman natin kung paano bibigyan ng halaga ang mga bagay na pinaghihirapan.

Wala na naman si Marta pag-gising ko. Hindi na bago yun, pero may biglang takot na baka 'di ko na talaga sya makita sa mga susunod na araw. Isang linggo? Alam kong pagbalik namin malaki ang posibilidad na gigising nalang ako ng walang babaeng sisigaw o magkukunwaring iba ang pangalan nya.

"Estong!" salubong sakin ni Marta. Nagbura muna ako ng ngiti, para 'di halatang may bakas pa ang mga naganap kagabi. "Let's have a date!"

"Tanghaling tapat date?" bulong ko. "Malayo ang bayan dito, tsaka 'di uso dito ang mamahaling kape"

"Sino bang magkakape sa tanghaling tapat?" giit nya. Bahagyang kumunot ang noo. "Sige na, please!"

Sharon and I

End of the World?

Doomsday?

Siyensya o Pulitika?

A three part story na hindi pang-valentiMes day.

Isang mainit na yakap ang ibinigay ko kay Sharon. Banayad kong hinalikan ang kanyang noo, tsaka muling inilapag sa harap ng kanyang nakahandang hapunan. Alam kong ngiti ko ang pakay nya sa ginagawang pagkaway ng kanyang mumunting buntot. Kinalampag ko ang pinggan para kunin ang atensyon, pero mukhang halata na sa kanyang itsura ang pagkapurga sa sardinas na isang linggo na din naming pinagsasaluhan.

Binuhat ko ang sariling katawan papalayo sa madungis na higaan. Pinagmasdan ang kapirasong liwanag na nagmumula lamang sa makitid na siwang sa bintana. Napakaganda ng buwan ngayong gabi. Sayang nga lang at di ko ma-appreciate dahil tadtad ng duck tape ang paligid ng bintana, ganoon din ang pinto, at kahit ang mga butas sa bubong. Dilaw na ang kulay ng aking balat. Matigas na din ang aking buhok. Tanda ng isang linggong hindi pakikipagbuno sa tubig. Para saan pa? Wala namang matinong taong natitira pa sa labas ng ga-kubetang laki ng bahay na aking napiling pasukin kailan lang.

"Jef! Jef!" nilingon ko ang likuran ni Beng. Wala namang humahabol pero kung makasigaw daig pa ang nakikipag-agawan sa pila ng NFA rice. "Lumikas na tayo! Isama mo na si Mamang at si Sharon!"

"Nasisiraan ka na ba?" agaran kong tutol. "Malabo yang pag-gunaw ng mundo na sinasabi sa balita. Mas maniniwala pa 'ko sa kwento ng barbero"

"Bahala ka kung ayaw mo! Pero lahat ng tao sa kabilang baryo ay naka-alis na."

"Oh, ba't di kapa sumama? Baka magsara yung gate ng barko ni Noah, di kapa naman marunong lumangoy"

Mukha

piktyur galing sa epbi. salamat sa nagpost :)

mga katok sa babasaging bintana,

ng mga paslit na sa kalsada'y gagala-gala.

kapalit ng baryang pamatid gutom,

ang buhay na hiram lamang sa panginoon.

mga musikang umiikot-ikot,

likha ng matandang namamalimos.

'di alintana ang galit ng haring araw,

masulit lang ang baryang inaasam-asam.

mga pekeng ungol at ngiti,

ng dalagang namimilipit na sa pait.

sa kaunting salapi, lahat ay ipinagpalit.

kahit na ang kaluluwa'y magkapunit-punit.

Kutilyon

image credit to orig uploader

Kanang paa. Kaliwang paa, paharap. Ikot. Last move na ang tingin. Pang-ending ang ngiti na ilang beses ko nang praktisado pero 'di ko pa din magawa lalo't kaharap ko na sya. Susmaryosep! Sana kagwapuhan nalang ang pinamana sakin dehins na sana sinama ang katorpehan. Napapadalas na ang dance rehersal para sa nalalapit na kutilyon ni insan. Napapadalas na din ang silay ko kay Cindy na ilang beses ko nang dineny sa lahat ng tamang hinala, pero sa huli tyempo pa din ang pagsabay ng smile ko sa bawat indak nya. Bwiset!

"Sa Monday nalang ulit," paalam nya sa akin. Naalok ko na lahat ng pwedeng ialok kahit ang panonood ng mga batang pawisan sa parke, pero tumatanggi pa din sya. Lahat na yata ng klase ng pamatid uhaw nabili ko, kahit na alam kong ibibigay nya din naman sa kaibigang kasama sa praktis. "Praktis ka ha!"

Inakbayan ako ni Insan. May ngiting ang sarap hampasin nalang bigla ng dyaryo, kung 'di lang sya babae. "Kuya, type na type mo talaga si Cindy eh no?" Dahan-dahan kong inangat ang kanyang braso paalis sa aking balikat. "Sya may type sakin! Kita mo naman sa tuwing hahawak ako sa beywang nya halos managinip ng gising!"

Spotlight

(image credit to orig uploader)

Huli na nang mapansin kong pundido na pala ang bumbilya sa aming banyo. Parang kailan lang kaya pang idetalye ng liwanag nito kahit ang linya ng mga langgam. Napakamot ako. Kahit walang salamin sa harap, nakita ko ang aking sarili. Tulad ng pundidong bumbilya, hindi na maipagkakailang wala ng nakakakilala sa taong ilang taon ding nagpasayaw-sayaw sa kumukurap kurap na spotlight ng katanyagan. Darating din pala sa puntong wala nang papansin sa'yo kapag sumapit sa panahong hindi kana pwedeng pakinabangan.

"Pasok ka," kahit walang reaksyon halata sa tinig ni Jose ang tuwa. "Kumusta ka naman? Akalain mong dito din pala tayo magkikita"

"Napadalaw lang po," maiksi kong sagot. Ilag sa kung ano mang tanong na may kinalaman sa aking pagkatao.

"Maiwan muna kita ha. Naroon lang ako."

Tahimik kong inayos ang aking sarili. Alam kong anumang oras ay may babagsak na luha sa aking mga mata. Ayokong makita nyang talunan ako sa huli. Sya ang pumigil sa akin noon, pero 'di ko sya nagawang pakinggan man lang. Mas pinili ko ang estado sa buhay na siguradong may ending na tulad nito. Hindi ko pwedeng sisihin ang gumagawa ng horoscope dahil sinabi nitong may nilaga sa kaunting tiyaga.

Eskenita

Pagsipot ng kasamaan, kasunod ay kahihiyan;

Kapag nawala ang karangalan, kapalit ay kadustaan.

KAWIKAAN 18:3

Tatlong araw nang tambay ang dalaga sa makipot, madilim, at mapanghing eskenita sa may kanto ng Granada. Kung ano ang ayos nya noong unang beses ko syang nakita, ay ganoon pa din hanggang ngayon. Itinago ng dungis ang natural nyang kagandahan na mapapansin lamang kapang sya'y tititigan. Balot ng lungkot ang kanyang mga mata. Pansin ang natuyong luha na nagmistulang linya sa kanyang kaliwa't kanang pisngi. Sa unang tingin, mukhang malubak ang kanyang nakaraan.

Apat na araw nang tambay ang dalaga sa makipot, madilim, at mapanghing eskenita sa may kanto ng Granada. Huminto ako para bumili ng yosi. Inalok ko sya pero mas pinili nya ang kendi. Maaliwalas ang kanyang ngiti kumpara kahapon. Bago na din ang kanyang suot. Mas kahali-halina ang kanyang ganda na bahagyang lumitaw ng sya'y ngumiti para umarbor pa ng isa.

Limang araw nang parokyano ang dalaga sa makipot, madilim, at mapanghing eskenita. Doon pa din sa may kanto ng Granada. Manong ang naging bansag nya sa akin tanda ng panghihingi ng isang piraso ng kendi. Mas maamo ang kanyang mukha mula nang una kaming magkita. Nag-abot lang ako tsaka dumiretso. Nalimutan ko nang mag-usisa kung bakit palagi syang nag-aabang sa eskenita.

(image credit to orig uploader)

Byahe

"Sir, positive!" masiglang entrada ni Miko nang abutan ang lalaking pakay.

"Good work!" nakangiting salubong ng hepe. Ngumiti ng hindi nagkakalayo sa aso sabay hagis ng kapirasong envelope. "Pang-good time mo!"

Habang buhay na pagkabilanggo o pagiging asset ng mga pulis ang tanging pagpipilian ni Miko. Matangkad na lalaki. Mahaba't kulot ang buhok. Kumpleto ang kwerdas sa tagiliran at labas ang pakpak sa likuran. Dalawamput pitong taong gulang. Lulong sa shabu. Adik. Peste sa lipunan. Demonyo sa karamihan.

Hawak sa kanang kamay ang foil at sa kaliwa naman ang inoperahang lighter. Buong puso nyang sinusunog ang kaluluwa sa kapirasong puting bato na walong taon nyang sinamba. Sa maliit na dampa sa tabi ng ilog. Subsob ang sarili. Doon sya naabutan ng mga raid, tatlong buwan na ang nakaraan. Imbes na sumuko, mas pinili pang tumalon sa ilog. Mabuti na raw ang mamatay, keysa buhay ngunit pinagpipiyestahan ng mga surot sa kulungan. Mababaw ang ilog. Kung binasbasan ka nga naman daw ng malas, sa batong nakausli pa sya tumama.

Sa hospital nya nakilala si Hepe. Maliit na lalaki. Mataba. Walang pinagkaiba ang itsura sa usok na kanyang sinisinghot. Klase ng taong mas nakakatakot kapag ngumiti. Kapalit ng pagiging malaya, isang nakakagimbal na resposibilidad ang pinilit kay Miko. Kalahating milyon maituro lamang kung saan impyerno nanggagaling ang mga demonyo.

"Sir, delikado yung pinapagawa nyo sakin," tanggi ni Miko.

Drama

image credit to orig uploader

"Si Erwin nga pala," biglang singit ni Carla sa kalagitnaan ng kulitan ng kanyang mga tropa, "Boyfriend ko"

"Hello, hello sa inyo!" segunda ko naman.

Panandaliang natahimik ang kanina'y nag-aagawang boses ng magkakaibigan. Kung hindi pa tatayo ang isa para kamayan ako wala din sigurong papansin sa mukha kong pang neutral lang ang dating. Commoner ba.

"Mae, nga pala!" nakangiti nyang bati sabay shake hands sakin. Kinindatan si Carla sabay siko sa tagiliran. "Bilis ng kapalit ha!"

Natawa lang ako. Alam ko kasing joke yun kahit may suntok ng reyalidad. Kahit siguro sino ay hindi maniniwala sa biglaang relasyon namin ni Carla. Kaka-break lang nila ng tatlong taon nyan nobyo, kahapon. Ang totoo pa nga eh, napadaan lang ako sa tapat ng bahay nila. Akala ko nagpa-praktis lang sya umiyak para sa bago nilang stage play sa school, pero nang may sipon ng kasama, alam kong seryoso na ang lahat.

Netizen's Choice Awards 2012

NETiZEN'S Choice Awards 2012

Bloggers' Choice for the Most Favorite TV Station

Wala akong interes sa telebisyon. Kung haharap ako sa apat sa sulok nito dalawang bagay lang ang posibleng ginagawa ko. Una, nanonood ng movie. Pangalawa, nanonood ng porn. Kung sasakay ako ng jeep at sisingilin ako ng mas mataas na bayad baka mapaaway bumaba ako. Sa mga kachismisan ko lamang sa tindahan ng lola ko noon nalalaman na may discount na pala ang senior citizen sa sogo jeep. Mamimigay na pala ng condom sa pinakamalapit na eskwelahan center sa amin at bababa ang palitan ng dollar pero tatas ang presyo ng langis. In short, maraming salamat sa internet.

Enwey, ang boto kong mas importante pa ang love life ng bading ay para sa.. 

ABS-CBN ching!

Reasons: Kras ko si Eula Valdez, Julia Montes, Kris Aquino at yung mga nagseseksihang dancers ng Wowowee.

Salamat kay Sir Richard ng LionHearTV, tumatanggap ako ng bibingka tuwing december.

Pers Taym [R18]

Suot ang bagong biling underwear, buong puso kong nilundag ang bahay nila Jen mula sa amin. Lahat halos ng kasabay ko sa pampasaherong dyip ay nagtataka. May napapailing at may bakas sa mukha ang pagpipigil ng tawa. Paulit-ulit ang ginawa kong pagbasa sa text message nyang nagpalapad ng aking ngiti. Nagalit pa si ermats nang hindi ko nabigyang pansin ang inihanda nyang agahan.

"Mon, umalis na sina Mommy at Daddy," text nya.

Sa wakas, hindi na ko magtitiyaga sa mga pahina ng FHM. Sa maliit na screen ng aking cellphone, at sa mga tumatalon talon na DVD. Sa ika-dalawang anibersaryo namin ni Jen, sa wakas, napagbigyan na din ang aking hiling na tapusin na namin ang aming pagiging virgin. Matatapos na ang aking pagiging curious sa larangan ng sex.

Nagbabalak na sana akong mag-shift ng gerlpren kung aabot pa kami ng isang araw matapos ang second anniversary. Mabuti nalang ang nagets nya kaagad ang pahiwatig ko matapos kong himas-himasin ang bibilugin nyang hita noong nakaraang linggo sa park. Alam na siguro ang takbo ng isip ko. Pag-iisipan pa ang tipid nyang sagot, kahit halos nawawala na ang itim sa kanyang mga mata sa tuwing kinikiliti ko sya sa batok.

"Pasok ka," bungad nya. Dinampot ko muna ang nalaglag kong mga mata matapos makitang manipis na daster lamang ang kanyang suot. "Juice? Kape? Coke?"

"Coffee, diet"

"Loko!"

At Last

Sapat na ang paglagpas ng buhok sa aking mga balikat para sukatin ang dalawang taon. Kung hindi pa babawasan ang makapal na balbas sa aking pisngi at baba, hindi ko siguro makukuha ang tiwala ng tauhan ng NAIA para papasukin ako sa arrival. Kasabay ng paglapag ng eroplano ay ang pagtaas naman ng aking ngiti. Kulang ang dalawang pakete ng chewing gum para tanggalin ang nerbyos na nagsisimulang mabuo.

Mapapalampas ko ang paboritong noon time show sa syete, pero hindi ang pagbabalik ni Dennise. Gusto kong ang unang makita nya ay ang huling taong iniwan nya noong umalis sya. Inilalarawan ko sa isip ang kanyang ngiti na alam kong hindi magbabago kahit ilang end of the world na prediction pa ang dumaan.

"Tulungan na kita!" alok ko sa kanya. Hindi pa sya sumasagot mabilis ko ng naagaw ang kanyang maleta. "Kumusta ang byahe?"

"Nakakapagod din pala ang maupo," tulad ng madalas nyang gawain, pinaikot nya muna ang kanyang braso sa aking bewang, bago suriin kung nadagdagan na naman ba ang height ko. "Kaunti lang pala nadagdag"

One Morning of July - 13

image credit kay idol Melala

***

For Once in My Life ang tugtog sa FM radio sa loob ng bus na kinanta ng Spiral Staircase, na isa sa old school na kanta na paborito ko kahit paano. Hindi ko alam kung nakikisama ang DJ o timing lang talaga. Kanina lang parang hindi maubos ang enerhiya sa katawan ni Marta sa sobrang excited. Sa lahat naman ng nagtanan sya pa yung hindi kakikitaan ng takot. At sa sobrang excited, hindi pa umabot ng isang minuto nakatulog na sya kaagad sa byahe. Tahimik at payapa ang kanyang mukha na pasimple kong tinititigan habang nakapatong ang kanyang ulo sa aking balikat. For once in my life, naramdaman kong may nangangailangan din pala ng isang tulad ko, kahit pa gawing unan lang ang aking balikat, hindi na maipinta ang saya saking corny na mukha.

Kung tutuusin mas mabilis pa sa kaning niluwa kapag nalamang mainit ang relasyon namin ni Marta. Marami akong hindi alam sa kanya, at malamang ganun din sya sa akin. Parang noong unang kita namin, sa isang iglap lang katabi ko na sya. Kapag naiisip ko ang mga ginawa ko noon para makuha ang loob nya, natatawa nalang ako. Idagdag pa ang pag-iisip ko sa dalawang katauhan nya na naging mabisang biro na kahit tawanan ko ay medyo nakakadismaya.

Patalim

Bakas sa mga mata ng kanyang unang biktima ang takot. Kahit hindi ito magsalita ay sinasabi naman nito na huwag ituloy ang binabalak. Hindi nagpadaig si Allan. Isang hagod sa lalamunan lang ang kanyang ginawa para lunukin lahat ng pag-aalinlangan. Ipinikit nya ang kanyang mga mata, dahilan para hindi na sya dapuan pa ng awa. Tatlong sunod-sunod na saksak sa tagiliran ng lalaking sa tingin nya'y sasagot sa kanyang malaking pasanin sa buhay.

"Pasensya na po," maluha-luha ang kanyang mata. Pilit pinipigilan ang emosyong tatalo sa kanya. "Mahal ko lang ang aking anak, kailangan nyang mabuhay"

Maingat nyang itinabi ang katawan ng biktima sa madilim na parte ng kalsada, na sa mga oras na yun ay tila walang taong dumaraan. Pinikit ang mata nito ng makitang nakadilat pa. Mabilis nyang kinalas ang mamahaling relos, kwintas, wallet, at kahit ang wedding ring ay hindi nya pinalagpas. Tahimik na nilisan ni Allan ang lugar, at siniguradong walang nakapansin sa kanya bago sumakay sa paparating na tricycle.

"Saan tayo boss?" magalang na tanong ng driver.

"Sa Mabini Hospital po manong,"

Puting Polo

"Maigi pa ang aso kahit pagtahol lang ang alam, eh may silbi! Ikaw, wala! Lumayas ka!!"

Ang paglalapat ng labi ng pinto sa aking kwarto ang nagbigay katahimikan sa ginagawang eskandalo ni Inay. Binuksan ko ang lumang dvd player para masapawan ang kanyang tinig. Inihanda ko ang aking sarili. Inilagay ko ang iilang gamit sa aking bag, at saka umupo para isuot ang aking sapatos. Tumayo ako ng deretso bago humarap sa salamin. Huminga ng malalim.

"Nasaan na kaya si Eunice?" wika ko sa sarili. Hinahaplos ang laylayan ng lumang puting polo na nakasabit sa bintana ng aking kwarto.

"Lumayas ka!! Layas!!!"

One Morning of July - 12

(image credit kay idol Melala)

***

Hindi ko gusto ang biglaang pagdilim ng langit. Humakbang lang ang mga paa ko palabas ng pinto, parang biglang nagalit ang panahon. Pero kung may pinaka-aayawan akong bagay, siguro dabest na ang biglang pagdating ng mga magulang ko. Alam kong mas malala pa sa paparating na bagyo ang dala nilang perwisyo. Maraming beses na kong tumakas sa gusto nilang mangyari sa akin, pero para silang nag-aalok ng promo na kahit buhusan mo ng laway ay babalik din kinabukasan. Tuluyan ng umulan.

"Three minutes, nariyan na ko.." pagtatapos ko. Sinilip ko muna kung baha ang tatapakan ko bago ako bumaba ng taxi. Dumiretso ako sa loob ng terminal bago pa lumaki ang patak ng ulan.

"Babyyy!!" napunit ang mukha ko. Si ermats ang sumalubong sa akin. Kasunod si erpats na may kakaibang ngiti sa labi. Kakakilabot ang magulang ko. Weird pa sila kay Marticia and Gomez.

Hiling

para kay JM

"Naririnig nya kaya ang bawat dasal natin? Nakakarating kaya ang mga nais nating iparating? Sa tingin mo?" sunod-sunod na tanong ni Sandy sa asawang si Anton.

"Alam ng diyos ang lahat ng bagay. Baka hindi talaga para sa atin ang ating hiling," sagot ni Anton. "Baka may iba pa syang balak para sa atin."

"Four years Anton, four years.." pagkasabi'y tumayo ito sa pagkakahiga. Gamit ang kumot ginawa nya itong panakip sa hubong katawan.

Napapikit na lamang si Anton. Wari'y ayaw ng marinig pa ang reklamo ng asawa. Hinaing na mahigit ilang taon na nyang naririnig bago ipikit ang mga mata sa gabi. Palaging ang pagdarasal na lamang ang nagiging tugon kapag nagsisimula ng mag-sentimyento ang kabiyak. Paniniwalang mabibigyan sila ng anak sa tulong ng taimtim na panalangin, salungat naman sa katotohanang hindi na talaga sila maaaring mabigyan ng supling, dahil sa asawang may depekto.

A Pizza Story

"Kahit kailan hindi ko pwedeng ipagpalit ang Hawaiian Feast sa Pepperoni. Alam mong paborito ko yan Alex," paliwanag ko sa babaeng tinatakpan ng suot na cap ang mukha. Pilit binibida sa akin ang promo. Nang banggitin ko ang kanyang pangalan ay bahagyang nawala ang ngiti sa kanyang labi.

"Family size po ba, Sir?" diet nyang sagot na tila napako ang mata sa mga numerong digital.

"Solo lang. Wala pa naman akong asawa't anak. Kamusta na ba?" pangungulit ko.

Ipinatong ko ang dalawang kamay ko sa counter. Diskarte yun para mapansin nyang wala pang kapirasong gintong alahas sa daliri ko. Hindi pa ko sumasablay sa ganyan, kaya ng tapunan nya ng tingin ay biglaan akong napangiti.

"Small world no? Dito lang pala kita makikita."

"It's a big world para sa akin noong panahong hinanap kita" sagot nya.

Fire Exit

Nabigla ako sa maagang pagpasok ni Sherwin na kadalasan ay palaging isang oras na late. Naabutan ko syang naglilinis ng kanyang cabinet sa pribadong kwarto na para lamang sa mga empleyado. Tinapik ko sya sa balikat at nginitian, ngunit hindi sya nagsukli ng anumang reaksyon. Malungkot at nakakabahala ang kanyang anyo na hindi naman bago sa kanya, dahil sa gabi ang kanyang duty bilang karelyebo kong gwardya sa isang private company.


"Resign na ko bro," mababaw ang kanyang tono.

Nagulat ako sa pahayag nya. Isang buwan na kaming magkasama, at ni isang reklamo ay wala akong narinig galing sa kanya. Liban nalang ngayon. Kapansin-pansin din ang biglaang pagbagsak ng kanyang pangangatawan at paglubog ng kanyang mga mata.

Hindi na sya nagsalita. Tulad ng ginawa ko, tinapik nya ko sa balikat at niyakap. Gusto ko sanang mag-usisa, kaso mukhang personal ang isyu.

"Sabi ni boss, darating daw ang kapalit ko bukas. Kailangan mong mag-straight ngayon." wika nya bago isara ang pinto.

One Morning of July - 11

(image credit kay idol melala)

***

Magic. Sa mga oras na 'to para akong batang giliw na giliw sa panonood ng mahika. Ang pagsasabing mahal nya ko ay katumbas ng pagpapalabas ng kuneho sa hat. Naaliw ako sa part na kung paano nagkasya ang kuneho sa loob. Parang noong sinabi nyang mahal nya ko, hindi ako makapaniwalang ang mukhang kunehong tulad ko ay may puwang sa puso nya. Nagulat ako. Natuwa. Sa iilang pirasong salita lang na-stuck na ko. Parang abrakadabra. Automatic napangiti ako. Pero katulad ng mahika, napaisip ako kung totoo ba yun o hindi. Nagtatalo sa isip ko kung part pa ba ng plano nya ang pagsasabing mahal nya ko, o kung mabisa lang talaga ang dimple ko. Hindi ko magawang maniwala ng buo sa isang mahikang alam kong may kakambal na pagbabalat-kayo. Si July ay parang isang magic show. Package ng tuwa, saya, at pakikipaglokohan.

"Noel, sorry.." napakayuko sya bago lumabas ang sorry sa bibig nya. Ewan ko lang kung iiyak sya at ayaw nyang ipakita. "Wala akong choice."

"Hindi ko na alam ang gagawin ko. Noong time na nalaman ko ang plano ni Dad, sinubukan ko na lahat ng paraan para pigilan pero hindi sya nakikinig." dugtong nya.

"If everything else fails, mayroong Noel?"