TEENAGE CAPPUCCINO - Confession (Chapter 15)
"Hindi mo kailangang maging matalino, konting imahinasyon at interes sa topic lang.." nabasa ko sa isang review patungkol sa bagong libro ni Sir Bob. Inisip ko noong una kung ano ang pinagbasehan nya para bigyan ang nasabing libro ng ganitong klaseng compliment. Hindi ko pa din kasi nababasa ang librong yun.
Eh ano nga bang basahen ng publiko sa isang taong matalino?! Sila din ba yung mga taong kayang sagutin ang EM=C? O yung tipong alam ang pasikot sikot sa light years? Yung mga tao din bang nag-aaral ng prediction ni Nostradamus? Sa mata ng publiko madaming matalino.. Tulad ng graduate ng law, accounting, doktor, engineer, teacher, certified computer technician, web designer, management, nurse, culinary, fine arts, at kung anu ano pang pwede kang kumita ng malaki. Sila yung matatalino! Oo! Sa mata ng publiko.. At kung gusto mong malagay ang mukha mo sa banner, para ipost sa mga kawad ng kuryente sa baranggay nyo ay kailangan graduate ka sa isa sa mga yan.. Sila yung upper class!
At syempre meron din tayong low-version ng pagiging matalino, dito ako hanga.. sila yung mga taong maunawain, mapagmahal, at mapagkumbaba..
Hindi ako matalino, kaya dun ako bagay sa portable version..
-----------------------
Stupidity ngang maituturing ang kahibangan ko kay Sophia..
Wala eh.. kasama na yata talaga ang salitang TANGA sa buong istorya ng pag-ibig. parang pinoy cuisine lang yan na hindi pwedeng mawala ang kanin. paggamit ng computer ng walang internet, at pag gigitara ng wala sa tono. Ang pag-ibig ay habang buhay na sakripisyo.. at kung magmamahal ka, eh hindi pwedeng hindi ka masaktan ng isang beses lang, hindi din dalawa, tatlo, o apat. Ang salitang HABANG BUHAY ay walang katapusan sa taong humihinga, patuloy kang magmamahal na may kaakibat na katangahan. Pero masaya hindi ba?! Masaya magpakatanga tama ba? lalo na at yung taong nagsisilbing dahilan para maging tanga ka, ay sya ding nagtuturo sayo na maging masaya. Privelege na yun sa pag-ibig.
Bitbit ang walang kasing lungkot na nadarama sa mga oras na 'to, ay pasimple namang nangingilid ang aking mga luha. Mahirap pala talagang lunukin ang mga salitang galing sa mahal mo, lalo na at masakit ito..
Tanaw ko na ang gate palabas ng subdivision ng magring ang phone ko..
Tuluyang namilog ang aking mata, bumilis ang daloy ng dugo ko papuntang utak deretsong puso, na nagbigay sakin ng kakaibang tensyon.
Tumingin ako kay Richard, na tila naghahanap ng kasagutan.. Ngunit sumenyas lang sya ng "go.."
"Hello?"
"Robert?"
"Sophia?"
"Nasaan kayo?!"
Natuwa ako kung paano nya binaggit ang salitang "Nasaan kayo?", parang duon lang ako nakaramdam ng pag-aalala galing sa kanya. Masaya..
"Palabas na ng gate.."
"Hold on! papunta na ko dyan.."
"Huh, eh--"
Mabilis na naputol ang linya, animo'y nagmamadali sya. Parang ermats ko lang na talagang iiwan ang niluluto mapanood lang ang drama sa hapon, at maging sa gabi. Hindi ko alam ang magiging reaskyon ko matapos ang saglit na pag-uusap gamit ang teleponong galing sa ideya ni Boss Alexander Grahambell.
Inakbayan naman ako ni Richard, na may pinaghalong ngiti at siguradong kasunod ang pang-aalaska.
"Kita mo na? Everything's worthy diba?"
"..."
"Oh? Simangot kapa! Hahahaha!"
"..."
"Paano mauna na ako.. Hindi na siguro makakatulong ang presensya ko sa ganitong pagkakataon.."
"Thanks brad.."
"Hahaha! No worries!"
Diretso na syang naglakad papalabas na ng gate. Mabuti nalang at laging nandyan si Richard at si Agnes.. Sila yung mga taong laging tumutulong sakin. Maari kong malimutan ang aking alma mater, pero hindi ang tulad nila.
"Brad!" sigaw ni Richard na naglalakad papalayo.
"Gudluck! Sabihin mo sa kanya lahat ng gusto mo!!"
Hindi ko alam ang gusto nyang iparating sakin, pero sigurado akong makakatulong yun.. Bigla kong naalala yung oras na nasa cr sya at hindi makalabas, nung time na yun eh halos makalimutan ko ding ibalik sa kanya ang backpack nya.. Maggagabi na ng maalala ko..
----------------
Agnes
Hindi ko maiwasang hindi mapangiti habang pinagmamasdan ang larawan namin dalawa ni Robert, na nakaipit sa keychain na syang souvenier namin sa amusement park.. Stolen shot kaya talaga namang nakakatawa. Ngunit sa likod ng mga ngiti, merong kakapirasong pakiramdam na pilit kong inaalam sa sarili ko.. Alam kong hindi tama, sa dahilan na hindi ako ang priority nya. But I just can't hide it.
Mula nung nag start ang klase.. Nagkaroon na kami ng magandang kuminikasyon sa isa't isa. Sa mga nangyari at mga bagay na saksihan ko sa kanya, ay tila nagkaroon ako ng kakaibang interes. Para bang nanood ka ng korning sitcom na kapag inaraw araw mo eh makukuha din ang panglasa mo..
I still don't know what really happened..
Si Robert yung tipong hindi pansinin ng mga babae sa campus, pero meron syang kakaibang ugali na hindi basta basta makikita ng kahit sino man. Simple lang sya sa paningin ng iba.
Malalim ang aking buntong hininga na pinakawalan, at diretsong bumagsak ang aking katawan sa kama. Naka-angat ang kanang kamay patungo sa kisame, hawak ang kapirasong keychain na nagsilbing sikreto ng hindi ko maintindihang nararamdaman para sa kanya..
Although I already told him na meron akong nararamdaman sa kanya(ferris wheel moment nila), Hindi pa din sapat yun para seryosohin nya..
..
...
....
I still need more time..
-----------
Giniginaw na ko sa lamig kakahintay sa pagdating ni Sophia. Nagpasya kong maupo sa bangketa na kahit punong puno ng alikabok at kung anu anong balat ng kendi ay ayos lang.. Banayad ang aking nadarama pero hindi mapakali ang aking isipan.
"Bakit nga ba ako nandito?"
Unang tanong na sumagi sa isip ko.
Hindi ko pa din maiwasang ihambing ang sarili ko sa iba, pagdating samin ni Sophia. Yung mga tipong "maging sino ka man" ni Robin at Mega, pero hindi naman ako badboy. Kung sa mayaman at mahirap uso ang discrimination, paano pa kaya sa pag-ibig?
Kung sa senado hindi pwedeng maupo ang boksingerong tulad ni people's champ, dahil sa diskrimansyon din! at kung makaupo ka man, eh uulanin ka ng batikos. Sigurado magpapanting ang tenga mo, tulad ng ginawa nya na nagtweetback sa kanyang followers ng "magsumbong ka sa lelang mo".. Sa huli discrimination pa din ang mananalo.
Tutulong lang naman sya diba? Bakit hindi nila matanggap?
Eh bakit ang superhero naka maskara?
Common na sagot ng iba 'to pero sobrang tagos hanggang buto.. "Hindi naman kasi kailangan ng pangalan kung tutulong ka!" hindi mo kelangan ipamukha sa iba na tutulong ka, at magpapapicture na hawak ang isang plastic bag ng relief goods na ipapamigay mo sa nabaha, nasunugan, nanakawan, at na-rape. Wag mo nang gayahin si presidentiable candidates noon na bago ipamigay ang tulong, eh hinintay pa ang media. Para saan? Para nga naman pogi points.
Pero kahit batikusin pa ng kamara ang pag-ibig ko kay Sophia, ay wala akong pakielam. Magkaiba man ang estado at deperensya ng kita ng magulang nya kesa sa magulang ko, eh hindi ko na yun problema.
"Robert!"
Nagsisimula ko na sanang kausapin yung kalsada, mga dahon, alikabok, mikrobyo, at balat ng kendi nang dumating si Sophia. Kanina lamang ay tila naiinis na kong maghintay, pero nung nakita ko na syang paparating ay tila automatic delete yung inis at yamot..
Dinig ko ang kanyang mabilis na paghabol ng hininga, habang nakatayo sya sa harap ko. Nakatukod ang dalawang kamay sa tuhod, at nakaladlad ang makintab nyang itim na buhok.
"Robert.. Sorry!"
!@#%*&?
"Sorry?" Tama ba narinig ko? Nag sorry sakin si Sophia, dahil ba yun sa txt message nya kanina? O nag sorry lang sya at nalate sya?
"Sorry.. it bothers you now I know.." paglalahad nya.
"No! It's okay! And-- And I know you have your reason.."
"Yes.."
"But first.. Anong ginagawa nyo dito?!" kasunod ang malakas na batok!
Nahihiya pa kong aminin ang dahilan kung bakit nga ba ako napadpad dito, parang kanina lang ay natanong ko na yan ha. Bakit hindi ko pa pinaghandaan? Ang korni kung sasabihin kong na-miss ko sya! at mas nakakaloko kung sasabihin kong dahil may sakit sya, dahil ngayon eh mukha syang mas masigla pa sa akin.
"Bakit ka ba absent?" unang salitang pumasok sa isip ko, at diretso ding lumabas sa bibig ko.
Natigilan sya ng bahagya, humingan ng malalim, tinanggal ang mga kamay sa pagkakapamewang, at diretsong naupo sa tabi ko. Sa puntong yun ay bumilis na ang tibok ng puso ko..
"Are you worried?"
"Me?! Oo.. Oo naman!"
"Yan ang kuya ko!" nakangiti nyang sabi.
"Bakit ka ba kasi absent?"
"First, sorry for not telling you.."
Panis! Parang boyfriend na ang dating ko kapag ganyan diba? Dapat pala na alam ko ang mga lakad nya. Dapat lang na alam ko, sa dahilang sobrang nag-aalala ako..
"Actually.. Wedding Anniversary kasi ng parents ko.."
"Talaga? Regards sa kanila.."
"As if namang masasabi ko yun.."
Toink!
"Eh, kumusta ang lakad nyo?"
"Not good.."
"???"
"It turns out to be a lot of talking, about my future.. Their undying plan for me.."
English hindi ko maintindihan, pero nagegets ko ang point nya kahit papano. Alam kong hindi naging maganda, at kailangan nya ng may masasabihan..
"Nasaan si Richard?"
"Umalis na sya.."
"sigh.." malalim nyang buntong hininga.
"thank you for listening Robert.."
"wala yun.."
Hindi ko alam ang mga iniisip nya sa mga oras na 'to, napatingala sya sa malawak na langit at tila pinagmamasdan ang nagsasalitang kinang ng mga bituin.
Kung ang pagmasdan lang sya ang magiging bisyo ko sa buhay, ay hinding hindi ako papasok sa rehab.. Hinding hindi ako aattend ng counseling, at kung anu ano pa para malimutan ang nag-iisa kong bisyo.
"Alam mo ba kung bakit school nyo ang pinili ko?"
Parang "knock knock, whose there" lang, pero seryoso..
"Bakit?"
"Kasi alam kong totoo ang mga taong makikilala ko dun.."
"???"
"Tulad mo.."
"Ako?"
"Yup! Hindi sa lahat ng oras nandyan ka, pero sa mga oras na kailangan kita ay lagi kang dumarating"
Minsan hindi ko din maiwasang hindi mamangha sa kanya, minsan nakakapag salita sya ng mga bagay na tila hindi nya alam kung nakaka-apekto sa tao. Tulad ng huli nyang sinabi, ay lubos na naapektuhan nito ang aking puso na tila nagdidiwang sa saya.
Pero..
Pero hindi lang yun ang gusto kong gawin para sa kanya.. Marami akong bagay na gustong masaksihan na kasama sya, na nasa tabi ko sya.. Mga bagay na alam kong magiging masaya sya. Gusto ko syang ngumiti nang ako ang dahilan.. Masyado akong selfish pagdating sa kanya. Pasensya na..
Hindi ko namalayan ang sarili na nakatitig lang sa kanya. Sya naman na nakatitig pa din sa langit..
"Robert.. I have to go.."
Ayoko pa..
Gusto ko pang makasama ka..
Gusto pa kitang pangitiin..
Gusto pa kitang pasayahin..
Marami akong gustong gawin..
Ayoko pa Sophia..
..
...
....
"Robert?"
"Ah-eh!"
"I have to go, kita nalang tayo bukas.."
Mabilis kong pinigilan ang kanyang pagtayo, hinawakan ko ang kanyang kaliwang braso. Sya namang kinagulat nya.
"Sandali lang.."
"Huh?"
Sa mga sandaling 'to hindi ko na sya magawang tignan pa sa mukha. Alam kong magagalit sya kapag nalaman nya na wala naman akong sasabihin, bakit pinigilan ko pa sya..
"Brad! Gudluck! Sabihin mo sa kanya lahat ng gusto mong sabihin!"
Tanda ko pa ang sinabi ni Richard bago sya umalis.. Ano nga ba ang gusto kong sabihin? Kabalikat nito ang tanong na bakit ako nandito?
"Robert, why?"
Kung tatanga lang ako dito 100% walang mangyayari.. Hindi daw lulubog ang pako kapag hindi pinukpok ika ni Sir Gloc9. Hawak ang kanyang kaliwang braso, sinadsad ko ang aking mukha diretso sa tuhod at tinakpan ito ng aking kaliwang braso. Paraan para kahit magsalita ako, ay parang hindi ko sya nakikita.
"Sophia.. I like you.."
Kasabay nito ang pagbitaw ko sa kanya..
..
...
....
Ihip na lang ng hangin, at huni ng nga kulisap ang tanging maririnig mo sa sandaling 'to. Matapos kong ilaglag ang sarili kong puso, para lang diretsong sabihin sa kanya na mahal ko sya ay siguradong may kapalit ito.. at kung anu man yun ay handa akong tanggapin.
"I like you too Robert.."
Maliwanag.. Kasunod nito ang napakagandang ngiti at..
"Ang OA mo naman kuya! Sige na bye! Kita kits bukas!"
Aray ko! Tuluyan na syang tumalikod at tuluyang umalis. Napangiti na lang ako sa sagot nya.. Alam kong magkaiba ang ibig sabihin ng LIKE ko, sa LIKE nya.. Hindi lang like na friend or best buddy ang ibig kong sabihin, kundi mahal ko sya.. gusto ko sya, at walang halong biro, kasalungat naman ng sa kanya. Na isang maasahang kaibigan ang turing sakin.
But then.. ayos lang..
Yung part na narinig ko lang syang sinabi ang salitang "I like you" kasunod ang pangalan ko, ay tila pangarap na natupad na ang dating sakin, kahit pa pangarap pa din itong maituturing..
Wala nang mas sasarap pa sa nararamdaman ko ngayon.
Madami pa kong pagkakataon..
Madami pa kong bagay na gagawin para makuha ang ngiti nya..
...
Sa ngayon..
kailangan ko munang sulitin, ang mga ngiting nilagay nya sa aking mga labi..
--------
!#@$%*?
Scram! Beep! dead bat laptop ko!
Teenage Cappuccino - 14
TEENAGE CAPPUCCINO - Reaching her (Chapter 14)
Nagliwanag ang paligid.. Iba't ibang kulay.. Kitang kita ko ito sa mga mata ni Agnes, ang reflection ng kakaibang liwanag. Malinaw din sakin ang sinabi nya..
"Robert.."
Kasabay ng mga putok at ingay ng paligid ay sya namang katahimikan ang bumalot saming dalawa.. Ang pagaspas ng hangin at lamig ng paligid, ang nakakabinging tibok ng aking puso, at ang maamo at tila inosente nyang mukha. Hindi ko na alam ang sasabihin ko pa..
"Ro-Robert?"
Pinagmamasdan ko lang sya, walang imik.. hinihintay ko lang ang susunod na mangyayari..
..
...
....
Ang kanyang naka-pony tail na mga buhok, ang old fashion statement nya, at mga mapuputing ngipin na alaga sa brace. Yun ang typical na Agnes sa akin. Pero.. Pero sa gabing 'to..
Isa syang babaeng parang hindi ko pa nakikilala, at ang pakiramdam ko'y gusto ko pa syang makilala.. I want to know more about her.
"Robert!"
"Are you ok?!"
Nailimpungatan ako mula sa pananaginip ng gising, nasa baba na pala kami at nakahinto na ang pagikot ng wheel. Nawala ako sa sarili ng hindi ko maintindihan, pakiramdam ko'y umikot ang mundo ko ng hindi ko namamalayan. At yun ay dahil lang kay Agnes.
"Ye-Yes!" natataranta kong sagot.
Ngumiti lang sya sakin, at inabot ang aking mga kamay.
"let's go.."
"Oo.."
------
Tulala pa din ako habang naglalakad na kami palabas, naglalaro sa isip ko ang sinabi nya. Pero ang pinagtataka ko eh parang wala lang sa kanya.. Para talagang nanaginip ako na hindi ko maintindihan. Malinaw ang pagkakadinig ko sa sinabi nyang "crush" nya din ako. May part na kinikilig ako, at meron ding nagsasabing.. "Bakit?" Ang labo.. gusto ko mang itanong sa kanya ay hindi ko magawa. Gusto ko man syang linawin ay tila nagbago na bigla ang ihip ng hangin.
Hahayaan ko na lang..
Magsisilbi na lang na misteryo sakin ang mga oras na yun..
Ayoko ko pang magpaalam sa kanya, gusto ko pa syang makausap pero tila lumalalim na ang gabi at kailangan na naming maghiwalay. Gusto ko pa syang makilala ng husto, marami akong katanungan. Marami akong kasagutan na hinahanap.
"Thank you Robert!"
"Wala yun! Nasiyahan ka ba?" alanganin kong tanong.
"Ako? Oo naman! Ikaw ang kasama ko eh!"
Lalong namula ang aking mukha, para nang may nagtatalong pakiramdam sa aking puso. Pero anong gagawin kong? Wala akong masabi..
"Ikaw?"
"Oo! Sobra!"
"Well.. that's good! See you later! bye.."
Tuluyan na syang naglakad paalis.. At naiwan akong nakatayo, at nagtataka. Hindi magawang gumalaw ng mga paa ko. Napako na 'to sa kinatatayuan ko. Abot tanaw ko syang pinagmamasdan.. tahimik ko syang minamatyagan.
Napangiti na lang ako at napakamot sa ulo.. Ang distansya namin ni Agnes ay halos sampung dipa na nang bigla syang huminto, at humarap sakin..
Sa puntong yun tila huminto na ang aking paghinga, nahuli nya kong nakatingin pa din sa kanya. Tuluyan nang hindi gumalaw ang aking katawan..
"Robert! Ingat!" nakangiti nyang sabi.
"Ikaw.. Ikaw din.." sagot ko.
-------------
"Morning!"
"Morning--"
"Ang aga mo yata brad?"
Hindi ko na nagawa pang sagutin ang tanong ni Richard, agad na kong umupo at nagbukas ng notes. Bagsak ang aking katawan, at malamya ang aking mga mata. Hindi ako nakatulog ng maayos! Napuyat ako! At kahit anong gawin kong review sa mga notes ko ay tila walang pumapasok kahit isa sa utak ko.
"Robert!"
"Oh?"
"Ano nangyari sayo?"
"Huh?!"
"bakit ganyan ka magbasa ng notes mo?"
"Huh?!"
Tinignan kong maigi ang pinupunto ni Richard.. WAAAAAAAAA!! baliktad ang notebook! Paano nga naman pala ako makakapagbasa ng maayos? Napaghahalataan tuloy akong wala sa sarili. Malakas ang tawa ni Richard, pero hindi ko yun pinansin.. At.. At bakit wala pa si Sophia? Dapat sa ganitong oras ay nandito na sya.
"Baka late lang.." bulong ko sa sarili.
"Good morning class!"
Whoa! Bagong teacher? gulat din ang mga kaklase ko, dahil dapat na ang adviser namin ang syang guro namin sa ganitong oras.
"I'm Mr. Costudio! Temporary class adviser nyo.."
"Nasaan po ang adviser namin?" tanong ng isang estudyante.
"I'm sorry to say pero nasa hospital sya, at nagpapagaling.. for some reason ay tumaas ang blood pressure nya.."
Aha! Na-ospital pala ang mahal naming guro, at sya muna ang papalit. Hindi ko pa ang titser na 'to. Tingin ko ay bago lang sya, mukhang fresh graduate lang. Mag-sstart na ang klase.. At.. Nasaan na ba si Sophia? bakit wala pa din sya? Nag-aalala na ko..
"Class listen! Dahil nga short tayo sa mga teacher, ay may mga student from other section na dito muna satin makikiklase.."
Whatever! Expected na yun sa alma mater kong mababa ang dekalidad, eh talagang lahat ay pwedeng ma-short. Maya maya pa ay dumating na ang mga estudyante na galing sa kabilang section, sa tingin ko ay mga sampu mahigit sila. Ngunit lalo akong na depressed nang makita ko kung sino ang isa sa estudyante..
"Raymond!"
"Robert!"
Nagkaroon bigla ng warfare sa gitna naming dalawa, grrr!!! asar! Bakit dito pa napunta ang asungot na 'to? Iba ang kutob ko sa isang 'to, malamang may dayaang nangyari sa pagpili ng mga estudyante.
"Kumusta? hmm.. Wala pa pala si Sophia ha. Absent ba sya?" nang-aasar nyang tanong.
"Hindi ko alam!"
"tsk tsk.. bakit hindi mo alam? sa mga ganitong bagay dapat ikaw ang una nyang sinasabihan hindi ba?"
Pfft!! asar na talaga! Tska bakit ba wala man lang pasabi si Sophia na hindi sya papasok? Nakakatamad na tuloy mag-aral kapag ganito.. Walang inspirasyon, kulang sa imahinasyon.. at ang makakasama ko pa ay isang konsumisyon!
-------
Natapos ang ilang klase at dumating ang breaktime, nagkaroon na ako ng pagkakataon para tawagan si Sophia. Trapik sa canteen! Ang daming taong nakatambay kesa kumakain. Nagpasya akong lumabas para makakuha ng konting privacy. mabilis kong hinanap ang number ni Sophia..
Ringgg..
Ang tagal sumagot..
Ringgg..
"..."
Ringgg..
Hindi naman isolated ang area nila para hindi mareceive ang tawag ko, inisip ko na baka naka silent.. kung ganun, baka nga tulog pa sya? At bakit tulog pa sya? baka may sakit sya.. Waaaaaaaaaaa! tama! isang magandang dahilan yun para hindi pumasok ang isang estudyante. Pero, gusto ko syang makita. Gustong gusto kong malaman ang kalagayan nya.. Nag-aalala ako masyado para sa kanya.
Ringgg..
"Robert?"
Sa boses pa lang.. Sa tinig at pananalita. Mabilis kong nilingon kung sino ang tumawag ng pangalan ko.. walang duda..
"Agnes!"
Sinalubong nya ako ng kanyang magandang ngiti na may kakayahang gawing bato ang isang tao, mas matindi pa kay medusa. Grabe.. Nakita ko na naman ang kanyang maamo at masayahing mukha.
"A-Agnes.. good a-afternoon.."
"Afternoon!"
"Sino kausap mo?"
"Ah-eh--"
"Si Sophia ba?"
"Ah-oo! Hindi kasi sya pumasok.. gusto ko lang malaman kung bakit.."
"Aha.. Okei.. See you around.."
"Okei.. bbye.."
Huwaww!! Ibang iba na sya talaga! Sa simpleng ngiti at kakaibang aura, marahil mabilis syang makakuha ng atensyon ng mga lalaki sa paligid nya. Hindi na din ako magtataka kung magkaroon sya ng boyfriend. Huwag nya lang ipakita ang mga lumang pics nya, kung saan nerdy ang dating nya. Ah! Si Sophia nga pala..
--------
"Saan ka ngayon brad?"
Abala na ko sa pag-aayos ng mga gamit ko, uwian na.. malungkot ako dahil una hindi man lang sinagot ni Sophia ang tawag ko, pangalawa ay busy si Agnes sa school events na darating kaya hindi din kami nagkaroon ng tyansang magusap.
"Uuwi na.."
"Ang boring mo naman! Tara sama ka samin punta kami mall!"
"Tska na lang.."
"Ahahaha! Ang korni mo naman! dahil ba kay Sophia?"
"hindi ah!"
"Sows! Tara! para mabawasan yang kakornihan mo sa buhay! hahaha!"
Hindi ko pinansin si Richard, at tuluyan kong nilisan ang kwarto.. Naglakad ng deretso.. Ngayon lang ako nakaramdam ng parang walang buhay ang klase, para bang malaking kawalan na sa buhay ko ang presensya ni Sophia. Hindi na ako napapakali ng hindi man lang sya nasusulyapan, hindi na din nakakapag isip ng maayos ng hindi ko man lang marinig ang kanyang boses.
Nakayuko ako habang naglalakad palabas ng campus.. Malamig na ang paligid, senyales na mag-gagabi na.. Ngunit ginulat ako ng isang tapik na tumama sa aking balikat.
"Brad.. may problema ba?"
"Oh? Akala ko may lakad kayo?"
"Pinauna ko na sila.."
"Baka hintayin ka nila.. Okei lang ako!" sinundan ko ito ng isang pekeng ngiti.
"Hahahaha! Wag mo nga ko lokohin.. Kilala na kita no! Alam ko kung may problema ka"
Hindi ako nakasagot, mahirap nga naman magkunwaring parang wala lang kahit batid ito sa hitsura. Tanga na lang siguro ang taong hindi makakapansin kung may problema ang kasama nya.
"Si Sophia ba?"
"Parang ganun.."
"Isang araw lang wala para nang huling araw mo nang mabubuhay! hahaha!"
"Loko! Hindi naman sa--"
"Eh paano kung hindi mo na nga sya makita? Ano nang mangyayari sayo?"
Napag-isip isip ako sa sinabi ni Richard.. Bigla kong naalala ang mga sinabi ni Sophia, na kung pilitin syang mag-aral sa ibang bansa ng kanyang mga magulang.. Ano nga ba mangyayari sakin? Ngayon palang na hindi pa kami ay halos hirap na ako sa isang araw.. yun pa kayang tuluyan na syang mawawala? Iniisip ko palang na-i-stressed na ako yun pa kayang actual.
Napansin kong walong buwan na lang pala ang itatagal ko sa HS, at magkakanya kanya na kami ng buhay.. Sigurado sa mga oras na yun, ay pwedeng hindi ko na makita pa si Sophia. Kung magkakasama kami sa iisang university ay magiging ayos ang lahat.. Eh paano kung hindi? Mayaman nga pala ang pamilya nila at siguradong hindi sya pag-aaralin sa hindi kilalang unibersidad. Kalkulado ko na ang sitwasyon at ang masakit ay..
Malabo ang tyansa..
Malabo kaming dalawa..
"Oh! Hindi kana nagsalita dyan.."
"Brad-pit! Sa tingin mo may pag-asa ba ako sa kanya?"
"Huh?!"
"Sagutin mo ako! Yung totoo.."
"Hmm.. Sa sitwasyon nyo ngayon, masisigurado kong oo!"
"San mo binase yan?"
"Hahahaha! Sa nakikita ko sa inyo!"
"Hindi nga? Seryoso?"
"Ang totoo kasi.. Hindi ko din alam.. walang makakapagsabi.."
"Ganun ba.."
"Oh? Bakit biglang nalugi yang mukha mo? Relax lang!"
"Huh?!"
"Relax brad! yung future ang pinag-uusapan natin diba?"
"Oo.."
"So kung magsisikap ka sa present, magiging okei ang future.. tama ba?"
Hindi ko alam pero parang biglang sumigla ang katawan ko! Parang nabuhayan ako sa mga sinabi ni Richard. Hindi pa huli ang lahat.. Hindi mawawala si Sophia kung ngayon palang ay pipigilan ko na sya. Kailangan ko nang gumawa ng hakbang..
Pero.. bukas na lang!
"San ka pupunta?" paghabol pa ni Richard.
"Eh di uuwi na!"
"Uuwi? hahahaha!"
"Huh? bakit saan mo ba ko gustong pumunta? sira ka talaga.."
"Akala ko ba gusto mong makita si Sophia?"
"Oo.. Pero baka makaistorbo lang ako sa kanya.."
"Bakit naman?!"
"Kasi may sakit sya.."
"Sakit? Paano mo nalaman?!"
"Uhmm--" (oo nga pala, hindi nga pala sinagot ni Sophia ang tawag ko kaya hindi ko din alam kung ano ba talagang nangyari sa kanya)
"Kita mo! Hindi mo din alam! hahaha!"
"Tara na!" mabilis na akbay sakin nni Richard.
"Pupunta tayo kela Sophia! hahaha!"
"Huh!? Loko! Hindi pwede!"
"Bakit?!"
"Unang una, wala tayong permiso galing kay Sophia! Pangalawa hindi tayo makakapasok dun, hanggat wala tayong authorization galing sa dadalawin natin.."
"Hmm--" nagisip si Richard, halata sa mukha nya na may masamang binabalak.
"Nasa iyo number nya diba?"
"Hmm.. Oo!"
"Let's go!"
"Huh?! Bakit ano plano mo?"
"Ano pa?! Eh di pumunta kela Sophia! hahaha!"
"Sumunod ka nalang! Wala nang tanong! hahaha!"
Masama ang balak ng isang 'to.. Yung tawa nya eh parang villain sa isang disney movie. Pero gustong gusto kong makita si Sophia, so i'll do whatever it takes! Patay bahala na! Kung may batman at robin, kami naman ang green hornets! pero ang plano namin ay tila walang pinagkaiba sa nauna.. Ano? kundi bahala na! kung mag failed man ang plan A, meron pang B, C, at hanggang Z!
"Sophia.. Sana wag kang magalit.." Bulong ko sa sarili.
-------------
Walang trenta minutos ay nasa subdivision na kami, at hindi ko pa din alam ang plano nitong si Richard. Isang bagay lang ang tumatakbo sa isip ko.. yun ay yung makita ko si Sophia, at hindi kami mauwi sa police station. Bahala na! game!
"Magandang gabi po Manong guard!" masiglang bati ni Richard sa guard.
"Magandang gabi din! mga estudyante kayo?"
"Opo! Pumarito kami para puntahan si Ms Sophia Monsood!"
"Ahh! Mga kaklase nya kayo?"
"Opo!" sabay naming sagot.
"Wag ka munang sumingit" bulong ni Richard.
"Anong kailangan nyo sa kanya?"
"Ah! Nakalimutan nya kasi tong mga notes nya sa school kanina.."
"Hmm--"
Patay na! Nag isip na si manong guard.. Hindi ko alam kung uubra tong style ni Richard, pero nandito na kami wala nang atrasan pa.
"Teka.. Ang alam ko eh hindi sya pumasok kanina eh! teka titignan ko sa logbook ko.."
Naloko na! Bistado na kami! Sino bang mag-aakala na matindi pala ang seguridad sa subdivision nila Sophia? Napatingin na ko kay Richard, pero mukha pa din syang kampante. go with the flow na lang..
"Aba! loko talaga tong kapalitan ko! Nakalimutan na namang maglog ng mga lumalabas at pumapasok.. tsk tsk! kailangan ko na namang ipaalala sa kanya.."
Nakahinga ako ng maluwang sa sinabi ni manong, nakakakita na din ako ng konting pag-asa.
"Sige mga iho! papapasukin ko kayo, pero.."
"Pero?!" sabay naming tanong.
"Mag iwan kayo ng ID ha! pwede na ang school ID nyo okei?"
Lusot! Para bang nabunutan na ako ng tinik sa lalamunan. Mabilis naming binigay ang mga ID namin, at baka magbago pa ang isip ni manong guard. Papalakad na kami papasok ng muli kaming tinawag, bigla na namang tumayo ang balahibo ko sa kaba.
"Halika kayo sandali.."
"bakit po manong guard?"
"hmm--"
Napalunok ako ng laway dahil sa masamang tingin ni manong samin. Para bang anumang oras ay babagsak kami sa police station.
"Sino sa inyo ang mangliligaw ni Ms. Sophia? hahaha!"
Anak ng! Tsismoso din si manong! nagkatinginan kami ni Richard sa tanong nya.
"Ikaw! Sigurado ako! hahaha!" kasabay ang pagturo sakin.
"Huh?!"
"Bigla ka kasing namula eh! hahaha! biro lang sige na! Yung bahay nila ay sa pangatlong kanto sa kaliwa, katabi ng 102.."
"Sige po! Maraming salamat!"
"Hayy.. Mga teenager nga naman.."
Nagtatawanan pa kami habang naglalakad papalayo. Hindi ko lubos maisip na dadaan kami sa ganito para lang makita ko si Sophia, pero hindi pa tapos! Ang matinding hamon ay kung paano ko nga ba makakausap si Sophia.
"Muntik na tayo dun brad!"
"Hahaha! Exciting diba?"
"Ano exciting dun? Pano kung nadali tayo?"
"Hahahaha! Relax! Gusto mo ba makita si Sophia?"
"..."
"Hayy.. Kaya mahirap mainlab eh! Lahat ng imposible magiging posible.."
"Tama ka.. Hindi ko din lubos maisip na gagawin ko 'to makita lang si Sophia.."
"Hahaha! binata na ang brad-pit ko!" nanglolokong sabi ni Richard.
Pangatlong kanto sa kaliwa, katabi ng bahay na 102 ang numero! Walang duda! Heto na nga yun! Nalula ako sa laki at ganda ng bahay nila.. Parang nakakahiyang itapak ang mga paa. Sa gate palang na pagkalaki laki ay sinisiguro ko nang ultimo ang sapatos kong suot ay aatras. Mayaman nga talaga sila.
"Ano tatayo na lang tayo?!" tanong ni Richard.
"Huh?"
"Tawagan mo na sya.. Sabihin mong nandito tayo sa labas!"
"Ah-eh!"
"Anong ah-eh? bilisan mo na!"
"Oo ito na! ito na!"
Dinial ko agad ang numero ni Sophia.. Naglalaro na din sa isip ko ang magiging reaksyon nya kung sakaling malaman nya na nandito kami sa tapat ng mansyon nila.
Ringgg..
------------
Beep! Beep!
Beeeeeeeppp!!
"Ah! Si Madam at Sir Monsood!"
Sumenyas lang si Manong guard na bubuksan nya ang rail para makapasok ang kotse ng mag-asawang Monsood. Medyo may katandaan na si manong.. Antukin na at makupad pa kumilos, dahilan para mainis si Madam na presidente ng home owners organization ng subdivision. Matapos makapasok ay bahagyang binuksan ni Mrs. Monsood ang bintana ng kotse at tinawag ang guard.
"Good evening madam!" magalang na bati ng matanda.
"Manong.. Inaantok kapa yata.."
"Ahh.. pasensya na po at hindi ko agad napansin ang kotse nyo."
"Nakailang busina ang asawa ko?"
"tatlo po!" mabilis nyang sagot.
"kabisado mo kung ilan, pero hindi mo kami napansin?"
"Ah-eh.." nangangatal nang sabi ng matandang gwardya.
"Hon.. enough.." malamig na boses ng asawa ang sunod na nangibabaw sa usapan.
"Tss! manong.. wala na pong next time okei?" diin pa ng babae.
"Mommy!"
"Hindi nya po kasalanan, matanda na po si manong guard.." boses ng isang babae na galing sa middle seat ng kotse.
"Sophia! Don't talk to me like that!"
"Madam Sophia?!"
Sa puntong yun ay nagbukas na din ng bintana si Sophia na nasa loob nga ng sasakyan. Nanglaki ang mga mata ni manong guard, bigla nyang naalala ang dalawang lalaking estudyante na naghahanap sa kanya.
"Good evening madam Sophia!"
"Good evening kuya guard.." malambing na sagot ng dalaga.
"May dalawang lalaking estudyante na naghahanap sa inyo kanina.. Pinapasok ko sila, dahil isasauli daw nila ang mga notes mo na naiwan mo sa school kanina.."
"Huh?! Kanina?" mabilis na sagot ng mommy ni Sophia.
"Linawin mo nga! At hindi pumasok si Sophia kanina, kasama namin sya sa maghapon.. what the!"
Sa puntong yun ay alam na ni Sophia kung sino ang dalawang lalaki, mabilis nyang hinanap ang kanyang cellphone na kanina pa naka silent. Napansin nya ang dalawang missed call na galing nga kay Robert, tinignan nya ang mga oras ng tawag.. Isang kaninang umaga, at isang kakatawag lang. Mabilis syang nagtxt kay Robert.
"Sophia! akin na yang cellphone mo! Let's see!" mabilis naman pag-agaw ng mommy nya sa phone.
"Mommy!"
"Daddy let's go!" utos ng babae sa asawa.
Message sent..
-------------
"Brad.. walang sumasagot talaga.. uwi nalang kaya tayo.."
"Ano? Sayang naman ang pinunta natin dito kung hindi mo sya makikita.."
"Okei lang, may bukas naman.."
"Pfft!"
"Tska mukhang walang tao eh!"
"Anong wala? kita mo ngang bukas ang mga ilaw.."
"Malay mo mga katulong.."
"Hayy.. Tara na nga.. Gusto lang kitang pasiyahin para hindi naman magmukhang hahabol sa undas yang pagmumukha mo brad! hahahaha!"
"Okei lang yun.. salamat!"
Beep!
"Huh? txt msg?"
Nagkatinginan kami ni Richard, pinakita ko sa kanya kung sino ang nag msg.
"Oh? Ano pang hinihintay mo? Basahin mo na!" excited na tugon ni Richard.
"Lakasan mo para marinig ko din.."
"Umalis na kayo! Ngayon na! Please!"
"Huh?!"
Hindi ko alam ang mararamdaman ko.. Para bang nabagsakan ng kung anung mabigat ang damdamin ko. mabilis naman hinila ni Richard ang phone ko para basahin ang txt msg. Halata din sa hitsura nya ang pagkadismaya. Napakibit balikat nalang sya habang inaabot sakin pabalik ang phone.
Para akong nalugmok bigla.. Sa mga ginawa ko para lang makita ko si Sophia, ay yun lang ang isasagot nya sakin. Tila nawalan na ako ng pag-asa. Inakbayan naman ako ni Richard paraan para ipakita ang kanyang pakikiramay.
"Tara na brad.."
"Oo.."
"Dito na tayo dumaan.." anyaya ni Richard habang tinuturo ang deretsong ruta.
..
...
....
Hindi ko pa din lubos maisip kung bakit ganun na lang ang txt msg ni Sophia sa akin. Masakit pala ang pakiramdam na hindi na-aapreciate ng tao ang ginawa mo. Sa mga bagay na tingin mo ay makakapagbigay ka ng saya sa kanila, eh kahit isang compliment ay wala kang matanggap pabalik. Walang mali sa ginawa ko.. Ewan ko ba kung bakit ganun na lang ang kinalabasan.
Tanaw na namin ang papalabas ng gate ng subdivision.. Kita ko din si manong na naghihintay sa guard house. Olats! Wala akong maipagmamalaki sa kanya kung sakalin magtanong sya kung anung resulta..
...
Ringg..
Tumutunog ang phone ko..
Binunot ko ito kaagad..
Umaasa..
Nagliwanag ang paligid.. Iba't ibang kulay.. Kitang kita ko ito sa mga mata ni Agnes, ang reflection ng kakaibang liwanag. Malinaw din sakin ang sinabi nya..
"Robert.."
Kasabay ng mga putok at ingay ng paligid ay sya namang katahimikan ang bumalot saming dalawa.. Ang pagaspas ng hangin at lamig ng paligid, ang nakakabinging tibok ng aking puso, at ang maamo at tila inosente nyang mukha. Hindi ko na alam ang sasabihin ko pa..
"Ro-Robert?"
Pinagmamasdan ko lang sya, walang imik.. hinihintay ko lang ang susunod na mangyayari..
..
...
....
Ang kanyang naka-pony tail na mga buhok, ang old fashion statement nya, at mga mapuputing ngipin na alaga sa brace. Yun ang typical na Agnes sa akin. Pero.. Pero sa gabing 'to..
Isa syang babaeng parang hindi ko pa nakikilala, at ang pakiramdam ko'y gusto ko pa syang makilala.. I want to know more about her.
"Robert!"
"Are you ok?!"
Nailimpungatan ako mula sa pananaginip ng gising, nasa baba na pala kami at nakahinto na ang pagikot ng wheel. Nawala ako sa sarili ng hindi ko maintindihan, pakiramdam ko'y umikot ang mundo ko ng hindi ko namamalayan. At yun ay dahil lang kay Agnes.
"Ye-Yes!" natataranta kong sagot.
Ngumiti lang sya sakin, at inabot ang aking mga kamay.
"let's go.."
"Oo.."
------
Tulala pa din ako habang naglalakad na kami palabas, naglalaro sa isip ko ang sinabi nya. Pero ang pinagtataka ko eh parang wala lang sa kanya.. Para talagang nanaginip ako na hindi ko maintindihan. Malinaw ang pagkakadinig ko sa sinabi nyang "crush" nya din ako. May part na kinikilig ako, at meron ding nagsasabing.. "Bakit?" Ang labo.. gusto ko mang itanong sa kanya ay hindi ko magawa. Gusto ko man syang linawin ay tila nagbago na bigla ang ihip ng hangin.
Hahayaan ko na lang..
Magsisilbi na lang na misteryo sakin ang mga oras na yun..
Ayoko ko pang magpaalam sa kanya, gusto ko pa syang makausap pero tila lumalalim na ang gabi at kailangan na naming maghiwalay. Gusto ko pa syang makilala ng husto, marami akong katanungan. Marami akong kasagutan na hinahanap.
"Thank you Robert!"
"Wala yun! Nasiyahan ka ba?" alanganin kong tanong.
"Ako? Oo naman! Ikaw ang kasama ko eh!"
Lalong namula ang aking mukha, para nang may nagtatalong pakiramdam sa aking puso. Pero anong gagawin kong? Wala akong masabi..
"Ikaw?"
"Oo! Sobra!"
"Well.. that's good! See you later! bye.."
Tuluyan na syang naglakad paalis.. At naiwan akong nakatayo, at nagtataka. Hindi magawang gumalaw ng mga paa ko. Napako na 'to sa kinatatayuan ko. Abot tanaw ko syang pinagmamasdan.. tahimik ko syang minamatyagan.
Napangiti na lang ako at napakamot sa ulo.. Ang distansya namin ni Agnes ay halos sampung dipa na nang bigla syang huminto, at humarap sakin..
Sa puntong yun tila huminto na ang aking paghinga, nahuli nya kong nakatingin pa din sa kanya. Tuluyan nang hindi gumalaw ang aking katawan..
"Robert! Ingat!" nakangiti nyang sabi.
"Ikaw.. Ikaw din.." sagot ko.
-------------
"Morning!"
"Morning--"
"Ang aga mo yata brad?"
Hindi ko na nagawa pang sagutin ang tanong ni Richard, agad na kong umupo at nagbukas ng notes. Bagsak ang aking katawan, at malamya ang aking mga mata. Hindi ako nakatulog ng maayos! Napuyat ako! At kahit anong gawin kong review sa mga notes ko ay tila walang pumapasok kahit isa sa utak ko.
"Robert!"
"Oh?"
"Ano nangyari sayo?"
"Huh?!"
"bakit ganyan ka magbasa ng notes mo?"
"Huh?!"
Tinignan kong maigi ang pinupunto ni Richard.. WAAAAAAAAA!! baliktad ang notebook! Paano nga naman pala ako makakapagbasa ng maayos? Napaghahalataan tuloy akong wala sa sarili. Malakas ang tawa ni Richard, pero hindi ko yun pinansin.. At.. At bakit wala pa si Sophia? Dapat sa ganitong oras ay nandito na sya.
"Baka late lang.." bulong ko sa sarili.
"Good morning class!"
Whoa! Bagong teacher? gulat din ang mga kaklase ko, dahil dapat na ang adviser namin ang syang guro namin sa ganitong oras.
"I'm Mr. Costudio! Temporary class adviser nyo.."
"Nasaan po ang adviser namin?" tanong ng isang estudyante.
"I'm sorry to say pero nasa hospital sya, at nagpapagaling.. for some reason ay tumaas ang blood pressure nya.."
Aha! Na-ospital pala ang mahal naming guro, at sya muna ang papalit. Hindi ko pa ang titser na 'to. Tingin ko ay bago lang sya, mukhang fresh graduate lang. Mag-sstart na ang klase.. At.. Nasaan na ba si Sophia? bakit wala pa din sya? Nag-aalala na ko..
"Class listen! Dahil nga short tayo sa mga teacher, ay may mga student from other section na dito muna satin makikiklase.."
Whatever! Expected na yun sa alma mater kong mababa ang dekalidad, eh talagang lahat ay pwedeng ma-short. Maya maya pa ay dumating na ang mga estudyante na galing sa kabilang section, sa tingin ko ay mga sampu mahigit sila. Ngunit lalo akong na depressed nang makita ko kung sino ang isa sa estudyante..
"Raymond!"
"Robert!"
Nagkaroon bigla ng warfare sa gitna naming dalawa, grrr!!! asar! Bakit dito pa napunta ang asungot na 'to? Iba ang kutob ko sa isang 'to, malamang may dayaang nangyari sa pagpili ng mga estudyante.
"Kumusta? hmm.. Wala pa pala si Sophia ha. Absent ba sya?" nang-aasar nyang tanong.
"Hindi ko alam!"
"tsk tsk.. bakit hindi mo alam? sa mga ganitong bagay dapat ikaw ang una nyang sinasabihan hindi ba?"
Pfft!! asar na talaga! Tska bakit ba wala man lang pasabi si Sophia na hindi sya papasok? Nakakatamad na tuloy mag-aral kapag ganito.. Walang inspirasyon, kulang sa imahinasyon.. at ang makakasama ko pa ay isang konsumisyon!
-------
Natapos ang ilang klase at dumating ang breaktime, nagkaroon na ako ng pagkakataon para tawagan si Sophia. Trapik sa canteen! Ang daming taong nakatambay kesa kumakain. Nagpasya akong lumabas para makakuha ng konting privacy. mabilis kong hinanap ang number ni Sophia..
Ringgg..
Ang tagal sumagot..
Ringgg..
"..."
Ringgg..
Hindi naman isolated ang area nila para hindi mareceive ang tawag ko, inisip ko na baka naka silent.. kung ganun, baka nga tulog pa sya? At bakit tulog pa sya? baka may sakit sya.. Waaaaaaaaaaa! tama! isang magandang dahilan yun para hindi pumasok ang isang estudyante. Pero, gusto ko syang makita. Gustong gusto kong malaman ang kalagayan nya.. Nag-aalala ako masyado para sa kanya.
Ringgg..
"Robert?"
Sa boses pa lang.. Sa tinig at pananalita. Mabilis kong nilingon kung sino ang tumawag ng pangalan ko.. walang duda..
"Agnes!"
Sinalubong nya ako ng kanyang magandang ngiti na may kakayahang gawing bato ang isang tao, mas matindi pa kay medusa. Grabe.. Nakita ko na naman ang kanyang maamo at masayahing mukha.
"A-Agnes.. good a-afternoon.."
"Afternoon!"
"Sino kausap mo?"
"Ah-eh--"
"Si Sophia ba?"
"Ah-oo! Hindi kasi sya pumasok.. gusto ko lang malaman kung bakit.."
"Aha.. Okei.. See you around.."
"Okei.. bbye.."
Huwaww!! Ibang iba na sya talaga! Sa simpleng ngiti at kakaibang aura, marahil mabilis syang makakuha ng atensyon ng mga lalaki sa paligid nya. Hindi na din ako magtataka kung magkaroon sya ng boyfriend. Huwag nya lang ipakita ang mga lumang pics nya, kung saan nerdy ang dating nya. Ah! Si Sophia nga pala..
--------
"Saan ka ngayon brad?"
Abala na ko sa pag-aayos ng mga gamit ko, uwian na.. malungkot ako dahil una hindi man lang sinagot ni Sophia ang tawag ko, pangalawa ay busy si Agnes sa school events na darating kaya hindi din kami nagkaroon ng tyansang magusap.
"Uuwi na.."
"Ang boring mo naman! Tara sama ka samin punta kami mall!"
"Tska na lang.."
"Ahahaha! Ang korni mo naman! dahil ba kay Sophia?"
"hindi ah!"
"Sows! Tara! para mabawasan yang kakornihan mo sa buhay! hahaha!"
Hindi ko pinansin si Richard, at tuluyan kong nilisan ang kwarto.. Naglakad ng deretso.. Ngayon lang ako nakaramdam ng parang walang buhay ang klase, para bang malaking kawalan na sa buhay ko ang presensya ni Sophia. Hindi na ako napapakali ng hindi man lang sya nasusulyapan, hindi na din nakakapag isip ng maayos ng hindi ko man lang marinig ang kanyang boses.
Nakayuko ako habang naglalakad palabas ng campus.. Malamig na ang paligid, senyales na mag-gagabi na.. Ngunit ginulat ako ng isang tapik na tumama sa aking balikat.
"Brad.. may problema ba?"
"Oh? Akala ko may lakad kayo?"
"Pinauna ko na sila.."
"Baka hintayin ka nila.. Okei lang ako!" sinundan ko ito ng isang pekeng ngiti.
"Hahahaha! Wag mo nga ko lokohin.. Kilala na kita no! Alam ko kung may problema ka"
Hindi ako nakasagot, mahirap nga naman magkunwaring parang wala lang kahit batid ito sa hitsura. Tanga na lang siguro ang taong hindi makakapansin kung may problema ang kasama nya.
"Si Sophia ba?"
"Parang ganun.."
"Isang araw lang wala para nang huling araw mo nang mabubuhay! hahaha!"
"Loko! Hindi naman sa--"
"Eh paano kung hindi mo na nga sya makita? Ano nang mangyayari sayo?"
Napag-isip isip ako sa sinabi ni Richard.. Bigla kong naalala ang mga sinabi ni Sophia, na kung pilitin syang mag-aral sa ibang bansa ng kanyang mga magulang.. Ano nga ba mangyayari sakin? Ngayon palang na hindi pa kami ay halos hirap na ako sa isang araw.. yun pa kayang tuluyan na syang mawawala? Iniisip ko palang na-i-stressed na ako yun pa kayang actual.
Napansin kong walong buwan na lang pala ang itatagal ko sa HS, at magkakanya kanya na kami ng buhay.. Sigurado sa mga oras na yun, ay pwedeng hindi ko na makita pa si Sophia. Kung magkakasama kami sa iisang university ay magiging ayos ang lahat.. Eh paano kung hindi? Mayaman nga pala ang pamilya nila at siguradong hindi sya pag-aaralin sa hindi kilalang unibersidad. Kalkulado ko na ang sitwasyon at ang masakit ay..
Malabo ang tyansa..
Malabo kaming dalawa..
"Oh! Hindi kana nagsalita dyan.."
"Brad-pit! Sa tingin mo may pag-asa ba ako sa kanya?"
"Huh?!"
"Sagutin mo ako! Yung totoo.."
"Hmm.. Sa sitwasyon nyo ngayon, masisigurado kong oo!"
"San mo binase yan?"
"Hahahaha! Sa nakikita ko sa inyo!"
"Hindi nga? Seryoso?"
"Ang totoo kasi.. Hindi ko din alam.. walang makakapagsabi.."
"Ganun ba.."
"Oh? Bakit biglang nalugi yang mukha mo? Relax lang!"
"Huh?!"
"Relax brad! yung future ang pinag-uusapan natin diba?"
"Oo.."
"So kung magsisikap ka sa present, magiging okei ang future.. tama ba?"
Hindi ko alam pero parang biglang sumigla ang katawan ko! Parang nabuhayan ako sa mga sinabi ni Richard. Hindi pa huli ang lahat.. Hindi mawawala si Sophia kung ngayon palang ay pipigilan ko na sya. Kailangan ko nang gumawa ng hakbang..
Pero.. bukas na lang!
"San ka pupunta?" paghabol pa ni Richard.
"Eh di uuwi na!"
"Uuwi? hahahaha!"
"Huh? bakit saan mo ba ko gustong pumunta? sira ka talaga.."
"Akala ko ba gusto mong makita si Sophia?"
"Oo.. Pero baka makaistorbo lang ako sa kanya.."
"Bakit naman?!"
"Kasi may sakit sya.."
"Sakit? Paano mo nalaman?!"
"Uhmm--" (oo nga pala, hindi nga pala sinagot ni Sophia ang tawag ko kaya hindi ko din alam kung ano ba talagang nangyari sa kanya)
"Kita mo! Hindi mo din alam! hahaha!"
"Tara na!" mabilis na akbay sakin nni Richard.
"Pupunta tayo kela Sophia! hahaha!"
"Huh!? Loko! Hindi pwede!"
"Bakit?!"
"Unang una, wala tayong permiso galing kay Sophia! Pangalawa hindi tayo makakapasok dun, hanggat wala tayong authorization galing sa dadalawin natin.."
"Hmm--" nagisip si Richard, halata sa mukha nya na may masamang binabalak.
"Nasa iyo number nya diba?"
"Hmm.. Oo!"
"Let's go!"
"Huh?! Bakit ano plano mo?"
"Ano pa?! Eh di pumunta kela Sophia! hahaha!"
"Sumunod ka nalang! Wala nang tanong! hahaha!"
Masama ang balak ng isang 'to.. Yung tawa nya eh parang villain sa isang disney movie. Pero gustong gusto kong makita si Sophia, so i'll do whatever it takes! Patay bahala na! Kung may batman at robin, kami naman ang green hornets! pero ang plano namin ay tila walang pinagkaiba sa nauna.. Ano? kundi bahala na! kung mag failed man ang plan A, meron pang B, C, at hanggang Z!
"Sophia.. Sana wag kang magalit.." Bulong ko sa sarili.
-------------
Walang trenta minutos ay nasa subdivision na kami, at hindi ko pa din alam ang plano nitong si Richard. Isang bagay lang ang tumatakbo sa isip ko.. yun ay yung makita ko si Sophia, at hindi kami mauwi sa police station. Bahala na! game!
"Magandang gabi po Manong guard!" masiglang bati ni Richard sa guard.
"Magandang gabi din! mga estudyante kayo?"
"Opo! Pumarito kami para puntahan si Ms Sophia Monsood!"
"Ahh! Mga kaklase nya kayo?"
"Opo!" sabay naming sagot.
"Wag ka munang sumingit" bulong ni Richard.
"Anong kailangan nyo sa kanya?"
"Ah! Nakalimutan nya kasi tong mga notes nya sa school kanina.."
"Hmm--"
Patay na! Nag isip na si manong guard.. Hindi ko alam kung uubra tong style ni Richard, pero nandito na kami wala nang atrasan pa.
"Teka.. Ang alam ko eh hindi sya pumasok kanina eh! teka titignan ko sa logbook ko.."
Naloko na! Bistado na kami! Sino bang mag-aakala na matindi pala ang seguridad sa subdivision nila Sophia? Napatingin na ko kay Richard, pero mukha pa din syang kampante. go with the flow na lang..
"Aba! loko talaga tong kapalitan ko! Nakalimutan na namang maglog ng mga lumalabas at pumapasok.. tsk tsk! kailangan ko na namang ipaalala sa kanya.."
Nakahinga ako ng maluwang sa sinabi ni manong, nakakakita na din ako ng konting pag-asa.
"Sige mga iho! papapasukin ko kayo, pero.."
"Pero?!" sabay naming tanong.
"Mag iwan kayo ng ID ha! pwede na ang school ID nyo okei?"
Lusot! Para bang nabunutan na ako ng tinik sa lalamunan. Mabilis naming binigay ang mga ID namin, at baka magbago pa ang isip ni manong guard. Papalakad na kami papasok ng muli kaming tinawag, bigla na namang tumayo ang balahibo ko sa kaba.
"Halika kayo sandali.."
"bakit po manong guard?"
"hmm--"
Napalunok ako ng laway dahil sa masamang tingin ni manong samin. Para bang anumang oras ay babagsak kami sa police station.
"Sino sa inyo ang mangliligaw ni Ms. Sophia? hahaha!"
Anak ng! Tsismoso din si manong! nagkatinginan kami ni Richard sa tanong nya.
"Ikaw! Sigurado ako! hahaha!" kasabay ang pagturo sakin.
"Huh?!"
"Bigla ka kasing namula eh! hahaha! biro lang sige na! Yung bahay nila ay sa pangatlong kanto sa kaliwa, katabi ng 102.."
"Sige po! Maraming salamat!"
"Hayy.. Mga teenager nga naman.."
Nagtatawanan pa kami habang naglalakad papalayo. Hindi ko lubos maisip na dadaan kami sa ganito para lang makita ko si Sophia, pero hindi pa tapos! Ang matinding hamon ay kung paano ko nga ba makakausap si Sophia.
"Muntik na tayo dun brad!"
"Hahaha! Exciting diba?"
"Ano exciting dun? Pano kung nadali tayo?"
"Hahahaha! Relax! Gusto mo ba makita si Sophia?"
"..."
"Hayy.. Kaya mahirap mainlab eh! Lahat ng imposible magiging posible.."
"Tama ka.. Hindi ko din lubos maisip na gagawin ko 'to makita lang si Sophia.."
"Hahaha! binata na ang brad-pit ko!" nanglolokong sabi ni Richard.
Pangatlong kanto sa kaliwa, katabi ng bahay na 102 ang numero! Walang duda! Heto na nga yun! Nalula ako sa laki at ganda ng bahay nila.. Parang nakakahiyang itapak ang mga paa. Sa gate palang na pagkalaki laki ay sinisiguro ko nang ultimo ang sapatos kong suot ay aatras. Mayaman nga talaga sila.
"Ano tatayo na lang tayo?!" tanong ni Richard.
"Huh?"
"Tawagan mo na sya.. Sabihin mong nandito tayo sa labas!"
"Ah-eh!"
"Anong ah-eh? bilisan mo na!"
"Oo ito na! ito na!"
Dinial ko agad ang numero ni Sophia.. Naglalaro na din sa isip ko ang magiging reaksyon nya kung sakaling malaman nya na nandito kami sa tapat ng mansyon nila.
Ringgg..
------------
Beep! Beep!
Beeeeeeeppp!!
"Ah! Si Madam at Sir Monsood!"
Sumenyas lang si Manong guard na bubuksan nya ang rail para makapasok ang kotse ng mag-asawang Monsood. Medyo may katandaan na si manong.. Antukin na at makupad pa kumilos, dahilan para mainis si Madam na presidente ng home owners organization ng subdivision. Matapos makapasok ay bahagyang binuksan ni Mrs. Monsood ang bintana ng kotse at tinawag ang guard.
"Good evening madam!" magalang na bati ng matanda.
"Manong.. Inaantok kapa yata.."
"Ahh.. pasensya na po at hindi ko agad napansin ang kotse nyo."
"Nakailang busina ang asawa ko?"
"tatlo po!" mabilis nyang sagot.
"kabisado mo kung ilan, pero hindi mo kami napansin?"
"Ah-eh.." nangangatal nang sabi ng matandang gwardya.
"Hon.. enough.." malamig na boses ng asawa ang sunod na nangibabaw sa usapan.
"Tss! manong.. wala na pong next time okei?" diin pa ng babae.
"Mommy!"
"Hindi nya po kasalanan, matanda na po si manong guard.." boses ng isang babae na galing sa middle seat ng kotse.
"Sophia! Don't talk to me like that!"
"Madam Sophia?!"
Sa puntong yun ay nagbukas na din ng bintana si Sophia na nasa loob nga ng sasakyan. Nanglaki ang mga mata ni manong guard, bigla nyang naalala ang dalawang lalaking estudyante na naghahanap sa kanya.
"Good evening madam Sophia!"
"Good evening kuya guard.." malambing na sagot ng dalaga.
"May dalawang lalaking estudyante na naghahanap sa inyo kanina.. Pinapasok ko sila, dahil isasauli daw nila ang mga notes mo na naiwan mo sa school kanina.."
"Huh?! Kanina?" mabilis na sagot ng mommy ni Sophia.
"Linawin mo nga! At hindi pumasok si Sophia kanina, kasama namin sya sa maghapon.. what the!"
Sa puntong yun ay alam na ni Sophia kung sino ang dalawang lalaki, mabilis nyang hinanap ang kanyang cellphone na kanina pa naka silent. Napansin nya ang dalawang missed call na galing nga kay Robert, tinignan nya ang mga oras ng tawag.. Isang kaninang umaga, at isang kakatawag lang. Mabilis syang nagtxt kay Robert.
"Sophia! akin na yang cellphone mo! Let's see!" mabilis naman pag-agaw ng mommy nya sa phone.
"Mommy!"
"Daddy let's go!" utos ng babae sa asawa.
Message sent..
-------------
"Brad.. walang sumasagot talaga.. uwi nalang kaya tayo.."
"Ano? Sayang naman ang pinunta natin dito kung hindi mo sya makikita.."
"Okei lang, may bukas naman.."
"Pfft!"
"Tska mukhang walang tao eh!"
"Anong wala? kita mo ngang bukas ang mga ilaw.."
"Malay mo mga katulong.."
"Hayy.. Tara na nga.. Gusto lang kitang pasiyahin para hindi naman magmukhang hahabol sa undas yang pagmumukha mo brad! hahahaha!"
"Okei lang yun.. salamat!"
Beep!
"Huh? txt msg?"
Nagkatinginan kami ni Richard, pinakita ko sa kanya kung sino ang nag msg.
"Oh? Ano pang hinihintay mo? Basahin mo na!" excited na tugon ni Richard.
"Lakasan mo para marinig ko din.."
"Umalis na kayo! Ngayon na! Please!"
"Huh?!"
Hindi ko alam ang mararamdaman ko.. Para bang nabagsakan ng kung anung mabigat ang damdamin ko. mabilis naman hinila ni Richard ang phone ko para basahin ang txt msg. Halata din sa hitsura nya ang pagkadismaya. Napakibit balikat nalang sya habang inaabot sakin pabalik ang phone.
Para akong nalugmok bigla.. Sa mga ginawa ko para lang makita ko si Sophia, ay yun lang ang isasagot nya sakin. Tila nawalan na ako ng pag-asa. Inakbayan naman ako ni Richard paraan para ipakita ang kanyang pakikiramay.
"Tara na brad.."
"Oo.."
"Dito na tayo dumaan.." anyaya ni Richard habang tinuturo ang deretsong ruta.
..
...
....
Hindi ko pa din lubos maisip kung bakit ganun na lang ang txt msg ni Sophia sa akin. Masakit pala ang pakiramdam na hindi na-aapreciate ng tao ang ginawa mo. Sa mga bagay na tingin mo ay makakapagbigay ka ng saya sa kanila, eh kahit isang compliment ay wala kang matanggap pabalik. Walang mali sa ginawa ko.. Ewan ko ba kung bakit ganun na lang ang kinalabasan.
Tanaw na namin ang papalabas ng gate ng subdivision.. Kita ko din si manong na naghihintay sa guard house. Olats! Wala akong maipagmamalaki sa kanya kung sakalin magtanong sya kung anung resulta..
...
Ringg..
Tumutunog ang phone ko..
Binunot ko ito kaagad..
Umaasa..
Teenage Cappuccino - 13
TEENAGE CAPPUCCINO - Her last word (Chapter 13)
Robert Monsood
Sino bang hindi matatawa kung paano kami nagkakilala? Isa akong typical na lalaki, na ang tanging pangarap lang sa buhay ay mag-enjoy at i-enjoy ang mga bagay bagay. Hindi din pang boy nextdoor ang hitsura ko, hindi yung tipong iiyakan ng mga babae, at magiging trending sa twitter. Isang HS student na mahilig magsulat ng mga kwento, maglaro ng games, at makinig sa titser.. Na sa isang iglap ay nagbago ang buhay.
Sophia Monsood
Sino bang hindi maaasar kung paano kami nagkakilala? Isa din akong typical na babae, na ginagawang espesyal sa mata ng mga taong nakapaligid sa akin. May kaya ang pamilya, mayaman. Pangarap? Madami akong pangarap, yun nga lang hindi ko kayang tuparin. Isang bilanggo, hindi lang sa kalinga, kundi na din sa pagmamahal. Isang magulong buhay ang meron ako sa HS, na isang iglap ay biglang nagbago..
----
Napamura ako matapos mabasa ang txt msg ni Agnes, tuluyan ng nawala sa isip ko na meron din pala kaming usapan(first club meeting). Mabilis ko syang pinuntahan sa lugar kung saan kami dapat na magkikita. Hingal aso na ko ng makarating, medyo madilim na din ang paligid, alanganin na din ang oras. inisip ko na baka umuwi na si Agnes at ang mga myembro.
Hindi na ko nagdalawang isip, at nagtanong sa guard ng school. At tulad ng inaasahan, wala na daw tao sa loob ng campus, Nag round check na daw sya bago tuluyang pumoste sa gate, kaya 100% sure sya na kahit mga alikabok at mikrobyo ay wala nang access sa loob.
Isang bagay na lang ang hindi ko pa nagagawa..
binunot ko ulit ang aking cp at tuluyan ko syang tinawagan..
ringggg..
"..."
ringgggggg...
"..."
"hello?"
"Agnes? sorry talaga, I really--"
"nasan ka?"
"nandito sa school gate, kakarating ko lang.. uhm mga 10 minutes na ko dito"
"late ka na.. kanina pa ko umalis"
"sorry talaga! sorry!"
"ok lang, sayang nga lang, at hindi ka nakasama.."
Tuloy ang usapan namin habang naglalakad ako patawid ng kalsada, patungo sa bahay namin.. panay pa din ang paliwanag ko at paghingi ng walang katapusang sorry. kahit kausap ko sya, ay mabilis na kong nag-iisip ng paraan kung paano makakabawi sa kanya, at makakaganti sa mga tulong nya sa akin.
Sa tapat ng bahay, ay mabilis akong pumasok at naghubad ng tsinelas.. Dederetso na sana ako ng kwarto, ngunit nanglaki ang aking mga mata sa gulat ng makita ko si ermat sa sala, kasama si Agnes..
"Surprise!" masigla nyang bati.
"Saan ka ba lupalop galing?!" mainit na salubong naman ni nanay.
"Kanina kapa Agnes?"
"Halika nga dito! Kanina kapa hinahanp nitong dalagang ire, sabi ko lang naghatid ka ng bisita.."
Umupo agad ako sa tabi Agnes, tinignan sya mula ulo hanggang paa.. Wow! Isa syang dalagang pilipina! Sa pagiging simple ay lalong lumabas ang kanyang natural na kagandahan. Tuluyan nya na nga yata binura ang pagiging nerdy image.
"Oh, dyan muna kayo at maghahanda ako ng hapunan, ikaw iha dito kana kumain ha!"
"Opo sige, salamat!" mabilis at magalang na sagot ni Agnes.
..
...
....
"Pasensya na talaga ha! Kasi--"
"Alam ko na naman kung bakit, si Sophia diba?"
"Oo, nandito sila kanina, may review kami para sa biglaang exam.."
"Ahh, hinatid mo ba sya? or sila?"
"Huh?"
"I mean hinatid mo silang lahat?"
"No-no si Sophia lang, hanggang sa makasakay sya.. Si Richard at Martin nauna sila umalis"
Bigla syang natigilan ng hindi ko maintindihan, para bang may bigla syang naalalang or namiss na teleserye sa tv. Medyo cool na din ang sitwasyon, kaya kailangan ko naman bumawi ng ibang usapan.
"Kumusta ang meeting?"
"It goes well.. Lahat naman nagparticipate. Meron silang iba ibang idea, na talagang helpful, So I write down all, para hindi ko malimutan.."
"Sa-sayang lang at wala ka.." dugtong nya.
Hindi ako nakasagot, para bang ang dating sa kanya ay napakahalaga ko sa club, kahit na ang naiambag ko palang ay attendance. Kailangan kong makabawi, at magpapogi ng konti, para naman hindi masayang ang effort nya.
"Sorry talaga Agnes ha! kung gusto mo treat nalang kita bukas!"
"Bukas? Saan naman?"
"Uhmm-- Sa ano.. Sa.. Kahit saan! Saan ba gusto mo?"
"Sure ka?!" may pagka-excited na sa boses nya.
"oo! sobrang sure! saan ba gusto mo?"
"meron kasing bagong bukas na town center malapit sa plaza, sabi nila maganda daw yung lugar, para syang mini amusement park, na may mga rides!"
Gulat ako sa reaskyon nya, para syang bata na nasobrahan sa candy at bubble gum. Pero ayos na din, atleast sa kanya galing ang ideya, walang kahirap hirap at makakabawi na ako sa mga tulong nya.
"Ok, mukha ngang maganda yun ha!" sagot ko.
"Uhm--"
"???"
"Baka naman--"
"Baka?"
"Baka hindi kana naman dumating.."
Hindi ko alam, pero bakit parang bigla akong nasapul sa sinabi nya. Pakiramdam ko'y sobrang nalungkot sya sa pang-indian ko sa kanya kanina. Namula din sya, at tila hindi alam kung saan ipapaling ang mga mata. Bigla din akong na-curious sa mga galaw nya, at biglang pagbabago ng kanyang pananamit at looks.
Tinignan ko sya sa seryosong mukha o mas kilala sa tawag na "game face", para mas maging seryoso ako at sincere sa pangangakong matutuloy ang treat ko sa kanya..
"Darating ako.. Promise!"
Sinundan nya na ito ng magagandang ngiti na para bang pang girl next door ang dating. Natuwa naman ako sa reaksyon nya.
Kinuwento nya sakin ang nangyari sa meeting namin(nila). Ang mga plano, mga activities na darating, at kung anu ano pang hindi ko na maintindihan. Mahusay sya talaga! alam nya na ang mga gagawin, mabilis sya mag-isip. hindi nagkamali ang club na gawin syang president, sang-ayon ako sa bagay na yun. Sa maikling panahon palang na nakilala ko si Agnes, ay parang matagal ko na syang nakakasama. Sya yung tipong madaling makagaangan ng loob, dahil wala syang kaarte arte. Simple lang sya.. As is kumbaga.
------
"What time it is Sophia?"
May tonong bati ni Mommy na nag-aabang sa pinto. Salubong ang kilay, matalas ang mga mata, at halatang babagyuhin na naman ang tenga ko sa sermon. Mabilis akong naglakad lampasan sya, ngunit nandun pa din ang mata nya na nakasunod sa akin.
Dumiretso na ako sa kwarto, ayoko nang magkaroon pa ng argue kay Mommy, dahil 100% sure na hindi din ako mananalo. Sa bawat dahilan ko, meron syang pang counter attack. Mas mabuti pang tanggapin mo na lang na talo ka. Matapos makapagbihis, ay agad akong nahiga sa kama, pinikit ang aking mga mata. Hindi na bago ang ganitong sitwasyon pagdating samin ni Mommy. Hinding hindi kami nagkakasundo sa maraming bagay. Bilang isang teenager, ayaw ko talaga ng hinihigpitan at mina-manipulate ang buhay ko. Ilang beses na din akong nagpaliwanag sa kanya, at nakakasawa na..
Mabilis akong dinapuan ng antok, nararamdaman ko nang makakatulog na ko.. nang marinig ko ang malakas na diskusyon ni Mommy at Daddy sa labas ng aking kwarto.. At alam kong ako na naman ang pinag-aawayan nila.
"Hon, Just let her decide on her own.. She's not a child anymore!"
"What?! She doesn't even know what to do in her life, tapos hahayaan natin sya?!"
Hindi naman nila ako tinatanong eh, gusto lang nila akong mag-aral at magtrabaho pagkatapos. Tinakpan ko na ang aking tenga, para hindi ko na marinig pa ang kanilang usapan, tuluyan ko nang pinikit ang aking mga mata..
------
Robert
Medyo pagod at nangangatog na ang aking mga paa sa kakatayo, at kakahintay kay Agnes sa boot entrance ng bagong bukas na town center. Sa attire kong parang a-attend ng binyagan, dahil sa polo kong parang hiniram kay atienza ay halos pinagtitinginan ako ng mga tao, hindi ko lang alam kung talagang kapansin pansin o talagang karimarimarim.
Maya maya pa ay dumating na si Agnes, bitbit ang dalawang ticket para sa entrance(hindi sya handa).
"Sorry late ba ko?"
"Hindi ah! Kararating ko lang din, tara pasok na tayo.."
Ayus din ang ambience sa loob, merong FEROCIOUS wheel(ferris wheel), mini-roller coaster na pang kid size pati ang seat, horror house na parang prep school ang artworks, at sangdamakmak na candy boot na hitik sa cotton candy, at shooting boot na kasing liliit ng langgam ang target at hinding hindi ka makakatama. Isang typical na perya sa paningin ko, pero ayus lang! makabawi lang ako kay Agnes..
Okei lang, mukha naman enjoy! Inikot muna namin kabuuan ng lugar. Naglakad lakad at nagkunwaring namamangha sa bawat makikita.
"Akala ko nga hindi ka darating eh!" masaya nyang sabi.
"Promise nga eh!"
"Maganda daw magpunta ng sunday dito, kasi may fireworks display daw sila.."
Fireworks? Display? kailang pa pwedeng ma-display ang fireworks? Ano yun hindi gagalaw? Hindi din nawawala?
"Sakto pala ang timing natin!"
"Yup!"
"Ayus!"
Una namin pinasyalan ang mga boot.. Makulay, Maliwanag, at Masaya ang paligid, pero mas masaya sana kung si Sophia ang kasama ko. Tiyak na magugustuhan nya dito. Sa dami ng tao, tuluyan nang naging siksikan ang paligid, mabilis ko namang hinawakan ang mga kamay ni Agnes para hindi kami mawala sa isa't isa; napatingin sya sa akin na parang nagtatanong ang mga mata.
"Crowded na kasi.. Baka magkahiwalay tayo.." paliwanag ko.
Ngunit ngumiti lang sya, at sumenyas na lumipat na kami ng lugar.
Hindi talaga ako mahilig sa mga rides! Ayoko ko makaramdam na parang nag-a-upside down ang kaluluwa ko, pero talagang makulit si Agnes, ang ending heto kami at nakasakay sa isang mini coaster. Halata sa mukha nya ang pagka-excited habang nagkakabit ng strap sa upuan, tila bata na talagang sabik na makatakas sa magulang na gustong magpatulog sa hapon.
"Robert! Smile!"
Nahuli na ako ng lingon, agad nag flash ang camera.. Huli ko nang napagtanto na makukuhaan pala ako ng camera.
"Thank you po!" pasalamat ni Agnes sa mamang nag-ooperate ng rides.
"Walang anuman ma'am, enjoy lang po kayo ng boyfriend mo.."
Agad kaming nagkatinginan ni Agnes, hindi ko alam ang magiging reaskyon nya.. Pero ngumiti lang sya, at sinundan ko naman ng tawa. Kahit sino ba namang makakita sa amin, eh pagkakamalan kaming magkasintahan. Babae sya at lalaki ako, at madumi ang isip ng mga tao, kaya expected na yun.
Aaminin ko na masaya ang gabing 'to, ewan ko ba.. Parang sobra akong ang nag-e-enjoy. Si Agnes palang ang kasama ko, iniisip ko kung si Sophia na ang kasama ko eh baka pwede na akong pumanaw. Next stop namin ang horror house.. Isa lang ang reaksyon ko habang nakapila sa entrace.. PANIS!
"Nakakatakot hindi ba?"
"Huh? Hahaha!"
"Bakit ka natatawa?"
"Eh mas nakakatakot pa din yung picture ng tatay ko sa bahay namin eh!"
"Ang yabang! Baka mamaya mauna kapang tumakbo sakin palabas ng exit!"
"Sus! Tara na nga.."
Ayus din ang loob eh! Baka de-hatak at walang kalibreng mga props.. Mga tiyanak, tikbalang, maligno, mananaganggal, pugot na ulo, at kung anu ano pang karakter sa mga kwento ni lola bashang. Pero ayus na din.. May mini cemetery sa loob, meron pang taong nakahiga sa kalsada na parang totoong tao, na parang na-murder na hindi ko maintindihan kung depressed sya sa buhay or nagpa-planking lang.
Nalibang ako sa mga nakita, hanggang makalabas ng exit.. tulad ng sinabi ko.. Panis! ngunit.. ngunit nasaan si Agnes? Parang katabi ko lang yata sya kanina, agad akong bumalik sa loob, pero syempre hindi sa entrance, kundi sa exit..
"Agnes!"
"Agnes, bilisan mo! Iiwan na kita!"
"...."
"Agnes?"
lumakad pa ko papasok sa loob, medyo madilim na ang paligid, na kanina ay tila parang maliwanag or nag-eenjoy lang talaga ako at hindi ko namalayan na may light effets pala sila. Biglang tumayo ang mga balahibo ko.. Parang may boses na nagsasalita sa likuran ng mga tenga ko, at nagsasabing.. "Ano? Anong meron.. Sa dako pa roon!", anak ng!
"Agnes! Nandyan ka paba?"
Wala nang sumasagot.. Pakiramdam ko'y namamaligno na yata ako, sa puntong yun naglakad na ako paatras habang singkit ang mga mata, kakamatyag sa paligid, at baka meron kung anong sumakmal sa akin.
..
...
Na-goosebumps lalo ako nang biglang tumunog ang sound effects nila, na parang may naglalakad na papalapit sa akin.. Alerto na ako! Anytime na may magtrip sa akin, ay siguradong.. siguradong tatakbo na ko!
Isa.. Dalawa.. Takbo!
Sa sobrang takot ay mabilis kong narating ang exit, laking gulat ko nung makita kong nandun na si Agnes at naghihintay sakin, ngunit huli na ang lahat, nawalan ng preno ang aking mga paa dahilan ng sobrang takot.. shit!
"Blag!"
-------
"Okei ka lang?" tanong ni Agnes.
"Oks.." sagot ko habang umiinom ng malamig na softdrinks.
Nakaupo na kami sa mga upuan na itinalaga lamang para sa mga senior citizen.. Kahit na wala namang matatandang papasok dito, at sasakay ng mga rides.
Bukol ang inabot ko, dahil mabilis na nakaiwas si Agnes sa napipintong pagbangga ko sa kanya. Abot batok naman ang tawa nya sa akin, napahiya ako.. At kahit na anong paliwanag ang gawin ko sa kanya, ay ang nakakaasar na tawa lang ang kanyang sinsagot. Natatawa din ako sa sarili ko, dahil sa sarili kong kalokohan.
Hindi na namin namalayan ang oras dahil sa sobrang pag-eenjoy. Matapos namin kumain, ay niyaya ko syang bumili ng souvenier.. Isang maganda at masayang oras ang nilagi ko dito na kasama si Agnes, kaya dapat may remembrance kami. Sang-ayon naman si Agnes, coin purse ang pinili ko na may burda ng pangalan ng mini amusement park, at bata na hindi ko maintindihan kung nadapa o sadyang nakatagilid lang.
"Ito ang sakin!" masigla nyang sabi.
Sabay ang bida sakin ng key chain..
"keychain?"
"Oo! tignan mo!"
Nilapit nya ito sakin.. keychain nga na pwdeng lagyan ng picture, na kailangan mong gamitan ng lente para makita mo kung sino ang nasa larawan..
"Dito ko lalagay ang picture natin! Diba?"
Oo nga no? Bakit ba hindi ko naisip yun? at itong lintik na coin purse ang agad kong nadampot.. Wala talaga ko pagdating sa humor.
"Mag a-alas diyes na pala!" gulat na sabi ni Agnes habang nakatingin sa relos.
"Huh? Ihahatid na kita masyado nang gabi.."
"Huh?! Hindi pa tayo uuwi no!"
"???"
"10 kasi ang fireworks display.. gusto ko yun makita!"
"A-ayus! Hintayin natin dito" habang tinuturo ko ang bench kung saan tanaw ang lawak ng kalangitan.
"Huh? Hindi! Pangit ang view dyan.. Sakay tayo ng ferris wheel! Para mas matanaw natin ng maganda.. Bilis!"
"O-Oo! sige sige!
Jusko po! Parang bata na walang kapaguran ang isang 'to, pero okei nga naman kapag nasa mataas kang lugar mas kita mo ang ganda ng fireworks, 15 minutes to launch, nasa pila na kami at pangalawa sa sasakay, mabilis kong pinakita ang ticket namin na may lifetime valid or wantusawa na rides.
Paupo palang kami ng nilapitan kami ng attendant.
"Sir at Ma'am bawal po ang magkatabi ha, pasensya na po baka po kasi magba-balance ang vault.." paliwanag nya.
Nagkatingin na lang kami ni Agnes, at sabay na tumungo sa lalaki.
"Thank you po Sir and Ma'am.. pasensya na po talaga!"
"No problem sir!" mabilis kong sagot.
Nasa kaliwa ako, at nasa kanan si Agnes.. Dahil hindi kami pwedeng magtabi, ay napusisyon kami na magkaharap. Naramdaman ko nang umandar ang makinarya. First time ko! at excited ako! Lalo na kung makikita ko pa ang fireworks.
Habang pataas kami ng pataas, ay lumalamig ang hangin, lalo na kong hindi mapakali, ngunit bigla nalang parang may dumaan na anghel nang magpako ang tingin namin ni Agnes. At dahil nga magkaharap kami ay tila parang nagiba ang ambience sa loob ng kapirasong bakal. Bigla ko nalang nagtanto na dalawa lang pala kami sa loob.. Nakakabingi ang katahimikan, panay din ang iwas namin sa tingin ng bawat isa, ewan ko ba kung bakit, parang bigla kaming nagkahiyaan at walang masabi.
"Gusto mo maglaro tayo?" anyaya ko sa kanya.
"Laro? Ano naman?"
"Hmm.." ang bobo ko naman, niyaya ko syang maglaro, para lang maiwasan ang katahimikan, pero wala naman akong maisip.
"May alam ako!" mabilis nyang sabi.
"Ano?!"
"Nagka girlfriend ka naba?"
"Huh?!"
Parang nangloloko lang si Agnes ha! Wala pa akong nagiging gf mula nung pinanganak ako sa mundong 'to.
"Wala pa no?! Parehas pala tayo.."
"Hahaha! Ikaw din pala!"
"Sige ganito na lang.. Paramihan ng naging crush!" excited nya pang sinabi, kahit medyo corny eh kumagat na din ako.
"Sige! Bago makarating sa tuktok, dapat masabi natin lahat ng crush natin" suggestion ko na walang ka kwenta kwenta.
"Sure! Game!"
"Game ladies first!"
"Uhmm.. Nung first year tatlo eh.." pauna nya.
"Ooops! Dapat isa lang! Salitan lang tayo.."
"Eh hindi mo naman kilala, paano ka maniniwala?" tanong nya.
"Ayos lang un, basta totoo ang sinasabi natin, walang joke!" sagot ko.
"Dennis!"
"..."
"Ikaw na! ang daya!"
"Hahaha! Nicole nung first year!"
"Enzo first year din!"
"Hmmm.. Ericka!"
"Johnson!"
Nakaka tense din pala, para kaming nag-sshare sa bawat isa, ng mga naging crush namin at hindi pwedeng magsinungaling..
"Wendy!"
"Mark!"
"Nicca!"
"Carlo!"
"Christine!"
"Mark ulit!"
"Ulit?"
"Magkaibang tao yun, parehas lang ng name" paliwanag nya.
"Nicca ulit!"
"Huh?!"
"Hahahaha!"
"Ang daya mo!"
"Seryoso na! Thrish!"
"Marco!"
"Anna!"
"Jet!"
Nakakalibang na! Nagbago ang sitwasyon na kanina lang ay tila nahihiya kami sa bawat isa, at nakikiramdam.. Sakto lang sa timing! Nasa tuktok na kami..
"Ikaw na! Bilis!"
"Huh?! Ah oo! Sophia!"
Dinig na namin ang putok ng mga fireworks, pinaghalong tensyon at saya ang nararamdaman ko..
"Ikaw na!"
"Ah-- Oo!"
"Last na.. Robert!"
Lumiwanag na ang paligid, iba't iba ang mga kulay.. Kitang kita ko sa mga mata ni Agnes ang reflection ng fireworks, at dinig na dinig ko ang huling salitang sinabi nya.
Robert Monsood
Sino bang hindi matatawa kung paano kami nagkakilala? Isa akong typical na lalaki, na ang tanging pangarap lang sa buhay ay mag-enjoy at i-enjoy ang mga bagay bagay. Hindi din pang boy nextdoor ang hitsura ko, hindi yung tipong iiyakan ng mga babae, at magiging trending sa twitter. Isang HS student na mahilig magsulat ng mga kwento, maglaro ng games, at makinig sa titser.. Na sa isang iglap ay nagbago ang buhay.
Sophia Monsood
Sino bang hindi maaasar kung paano kami nagkakilala? Isa din akong typical na babae, na ginagawang espesyal sa mata ng mga taong nakapaligid sa akin. May kaya ang pamilya, mayaman. Pangarap? Madami akong pangarap, yun nga lang hindi ko kayang tuparin. Isang bilanggo, hindi lang sa kalinga, kundi na din sa pagmamahal. Isang magulong buhay ang meron ako sa HS, na isang iglap ay biglang nagbago..
----
Napamura ako matapos mabasa ang txt msg ni Agnes, tuluyan ng nawala sa isip ko na meron din pala kaming usapan(first club meeting). Mabilis ko syang pinuntahan sa lugar kung saan kami dapat na magkikita. Hingal aso na ko ng makarating, medyo madilim na din ang paligid, alanganin na din ang oras. inisip ko na baka umuwi na si Agnes at ang mga myembro.
Hindi na ko nagdalawang isip, at nagtanong sa guard ng school. At tulad ng inaasahan, wala na daw tao sa loob ng campus, Nag round check na daw sya bago tuluyang pumoste sa gate, kaya 100% sure sya na kahit mga alikabok at mikrobyo ay wala nang access sa loob.
Isang bagay na lang ang hindi ko pa nagagawa..
binunot ko ulit ang aking cp at tuluyan ko syang tinawagan..
ringggg..
"..."
ringgggggg...
"..."
"hello?"
"Agnes? sorry talaga, I really--"
"nasan ka?"
"nandito sa school gate, kakarating ko lang.. uhm mga 10 minutes na ko dito"
"late ka na.. kanina pa ko umalis"
"sorry talaga! sorry!"
"ok lang, sayang nga lang, at hindi ka nakasama.."
Tuloy ang usapan namin habang naglalakad ako patawid ng kalsada, patungo sa bahay namin.. panay pa din ang paliwanag ko at paghingi ng walang katapusang sorry. kahit kausap ko sya, ay mabilis na kong nag-iisip ng paraan kung paano makakabawi sa kanya, at makakaganti sa mga tulong nya sa akin.
Sa tapat ng bahay, ay mabilis akong pumasok at naghubad ng tsinelas.. Dederetso na sana ako ng kwarto, ngunit nanglaki ang aking mga mata sa gulat ng makita ko si ermat sa sala, kasama si Agnes..
"Surprise!" masigla nyang bati.
"Saan ka ba lupalop galing?!" mainit na salubong naman ni nanay.
"Kanina kapa Agnes?"
"Halika nga dito! Kanina kapa hinahanp nitong dalagang ire, sabi ko lang naghatid ka ng bisita.."
Umupo agad ako sa tabi Agnes, tinignan sya mula ulo hanggang paa.. Wow! Isa syang dalagang pilipina! Sa pagiging simple ay lalong lumabas ang kanyang natural na kagandahan. Tuluyan nya na nga yata binura ang pagiging nerdy image.
"Oh, dyan muna kayo at maghahanda ako ng hapunan, ikaw iha dito kana kumain ha!"
"Opo sige, salamat!" mabilis at magalang na sagot ni Agnes.
..
...
....
"Pasensya na talaga ha! Kasi--"
"Alam ko na naman kung bakit, si Sophia diba?"
"Oo, nandito sila kanina, may review kami para sa biglaang exam.."
"Ahh, hinatid mo ba sya? or sila?"
"Huh?"
"I mean hinatid mo silang lahat?"
"No-no si Sophia lang, hanggang sa makasakay sya.. Si Richard at Martin nauna sila umalis"
Bigla syang natigilan ng hindi ko maintindihan, para bang may bigla syang naalalang or namiss na teleserye sa tv. Medyo cool na din ang sitwasyon, kaya kailangan ko naman bumawi ng ibang usapan.
"Kumusta ang meeting?"
"It goes well.. Lahat naman nagparticipate. Meron silang iba ibang idea, na talagang helpful, So I write down all, para hindi ko malimutan.."
"Sa-sayang lang at wala ka.." dugtong nya.
Hindi ako nakasagot, para bang ang dating sa kanya ay napakahalaga ko sa club, kahit na ang naiambag ko palang ay attendance. Kailangan kong makabawi, at magpapogi ng konti, para naman hindi masayang ang effort nya.
"Sorry talaga Agnes ha! kung gusto mo treat nalang kita bukas!"
"Bukas? Saan naman?"
"Uhmm-- Sa ano.. Sa.. Kahit saan! Saan ba gusto mo?"
"Sure ka?!" may pagka-excited na sa boses nya.
"oo! sobrang sure! saan ba gusto mo?"
"meron kasing bagong bukas na town center malapit sa plaza, sabi nila maganda daw yung lugar, para syang mini amusement park, na may mga rides!"
Gulat ako sa reaskyon nya, para syang bata na nasobrahan sa candy at bubble gum. Pero ayos na din, atleast sa kanya galing ang ideya, walang kahirap hirap at makakabawi na ako sa mga tulong nya.
"Ok, mukha ngang maganda yun ha!" sagot ko.
"Uhm--"
"???"
"Baka naman--"
"Baka?"
"Baka hindi kana naman dumating.."
Hindi ko alam, pero bakit parang bigla akong nasapul sa sinabi nya. Pakiramdam ko'y sobrang nalungkot sya sa pang-indian ko sa kanya kanina. Namula din sya, at tila hindi alam kung saan ipapaling ang mga mata. Bigla din akong na-curious sa mga galaw nya, at biglang pagbabago ng kanyang pananamit at looks.
Tinignan ko sya sa seryosong mukha o mas kilala sa tawag na "game face", para mas maging seryoso ako at sincere sa pangangakong matutuloy ang treat ko sa kanya..
"Darating ako.. Promise!"
Sinundan nya na ito ng magagandang ngiti na para bang pang girl next door ang dating. Natuwa naman ako sa reaksyon nya.
Kinuwento nya sakin ang nangyari sa meeting namin(nila). Ang mga plano, mga activities na darating, at kung anu ano pang hindi ko na maintindihan. Mahusay sya talaga! alam nya na ang mga gagawin, mabilis sya mag-isip. hindi nagkamali ang club na gawin syang president, sang-ayon ako sa bagay na yun. Sa maikling panahon palang na nakilala ko si Agnes, ay parang matagal ko na syang nakakasama. Sya yung tipong madaling makagaangan ng loob, dahil wala syang kaarte arte. Simple lang sya.. As is kumbaga.
------
"What time it is Sophia?"
May tonong bati ni Mommy na nag-aabang sa pinto. Salubong ang kilay, matalas ang mga mata, at halatang babagyuhin na naman ang tenga ko sa sermon. Mabilis akong naglakad lampasan sya, ngunit nandun pa din ang mata nya na nakasunod sa akin.
Dumiretso na ako sa kwarto, ayoko nang magkaroon pa ng argue kay Mommy, dahil 100% sure na hindi din ako mananalo. Sa bawat dahilan ko, meron syang pang counter attack. Mas mabuti pang tanggapin mo na lang na talo ka. Matapos makapagbihis, ay agad akong nahiga sa kama, pinikit ang aking mga mata. Hindi na bago ang ganitong sitwasyon pagdating samin ni Mommy. Hinding hindi kami nagkakasundo sa maraming bagay. Bilang isang teenager, ayaw ko talaga ng hinihigpitan at mina-manipulate ang buhay ko. Ilang beses na din akong nagpaliwanag sa kanya, at nakakasawa na..
Mabilis akong dinapuan ng antok, nararamdaman ko nang makakatulog na ko.. nang marinig ko ang malakas na diskusyon ni Mommy at Daddy sa labas ng aking kwarto.. At alam kong ako na naman ang pinag-aawayan nila.
"Hon, Just let her decide on her own.. She's not a child anymore!"
"What?! She doesn't even know what to do in her life, tapos hahayaan natin sya?!"
Hindi naman nila ako tinatanong eh, gusto lang nila akong mag-aral at magtrabaho pagkatapos. Tinakpan ko na ang aking tenga, para hindi ko na marinig pa ang kanilang usapan, tuluyan ko nang pinikit ang aking mga mata..
------
Robert
Medyo pagod at nangangatog na ang aking mga paa sa kakatayo, at kakahintay kay Agnes sa boot entrance ng bagong bukas na town center. Sa attire kong parang a-attend ng binyagan, dahil sa polo kong parang hiniram kay atienza ay halos pinagtitinginan ako ng mga tao, hindi ko lang alam kung talagang kapansin pansin o talagang karimarimarim.
Maya maya pa ay dumating na si Agnes, bitbit ang dalawang ticket para sa entrance(hindi sya handa).
"Sorry late ba ko?"
"Hindi ah! Kararating ko lang din, tara pasok na tayo.."
Ayus din ang ambience sa loob, merong FEROCIOUS wheel(ferris wheel), mini-roller coaster na pang kid size pati ang seat, horror house na parang prep school ang artworks, at sangdamakmak na candy boot na hitik sa cotton candy, at shooting boot na kasing liliit ng langgam ang target at hinding hindi ka makakatama. Isang typical na perya sa paningin ko, pero ayus lang! makabawi lang ako kay Agnes..
Okei lang, mukha naman enjoy! Inikot muna namin kabuuan ng lugar. Naglakad lakad at nagkunwaring namamangha sa bawat makikita.
"Akala ko nga hindi ka darating eh!" masaya nyang sabi.
"Promise nga eh!"
"Maganda daw magpunta ng sunday dito, kasi may fireworks display daw sila.."
Fireworks? Display? kailang pa pwedeng ma-display ang fireworks? Ano yun hindi gagalaw? Hindi din nawawala?
"Sakto pala ang timing natin!"
"Yup!"
"Ayus!"
Una namin pinasyalan ang mga boot.. Makulay, Maliwanag, at Masaya ang paligid, pero mas masaya sana kung si Sophia ang kasama ko. Tiyak na magugustuhan nya dito. Sa dami ng tao, tuluyan nang naging siksikan ang paligid, mabilis ko namang hinawakan ang mga kamay ni Agnes para hindi kami mawala sa isa't isa; napatingin sya sa akin na parang nagtatanong ang mga mata.
"Crowded na kasi.. Baka magkahiwalay tayo.." paliwanag ko.
Ngunit ngumiti lang sya, at sumenyas na lumipat na kami ng lugar.
Hindi talaga ako mahilig sa mga rides! Ayoko ko makaramdam na parang nag-a-upside down ang kaluluwa ko, pero talagang makulit si Agnes, ang ending heto kami at nakasakay sa isang mini coaster. Halata sa mukha nya ang pagka-excited habang nagkakabit ng strap sa upuan, tila bata na talagang sabik na makatakas sa magulang na gustong magpatulog sa hapon.
"Robert! Smile!"
Nahuli na ako ng lingon, agad nag flash ang camera.. Huli ko nang napagtanto na makukuhaan pala ako ng camera.
"Thank you po!" pasalamat ni Agnes sa mamang nag-ooperate ng rides.
"Walang anuman ma'am, enjoy lang po kayo ng boyfriend mo.."
Agad kaming nagkatinginan ni Agnes, hindi ko alam ang magiging reaskyon nya.. Pero ngumiti lang sya, at sinundan ko naman ng tawa. Kahit sino ba namang makakita sa amin, eh pagkakamalan kaming magkasintahan. Babae sya at lalaki ako, at madumi ang isip ng mga tao, kaya expected na yun.
Aaminin ko na masaya ang gabing 'to, ewan ko ba.. Parang sobra akong ang nag-e-enjoy. Si Agnes palang ang kasama ko, iniisip ko kung si Sophia na ang kasama ko eh baka pwede na akong pumanaw. Next stop namin ang horror house.. Isa lang ang reaksyon ko habang nakapila sa entrace.. PANIS!
"Nakakatakot hindi ba?"
"Huh? Hahaha!"
"Bakit ka natatawa?"
"Eh mas nakakatakot pa din yung picture ng tatay ko sa bahay namin eh!"
"Ang yabang! Baka mamaya mauna kapang tumakbo sakin palabas ng exit!"
"Sus! Tara na nga.."
Ayus din ang loob eh! Baka de-hatak at walang kalibreng mga props.. Mga tiyanak, tikbalang, maligno, mananaganggal, pugot na ulo, at kung anu ano pang karakter sa mga kwento ni lola bashang. Pero ayus na din.. May mini cemetery sa loob, meron pang taong nakahiga sa kalsada na parang totoong tao, na parang na-murder na hindi ko maintindihan kung depressed sya sa buhay or nagpa-planking lang.
Nalibang ako sa mga nakita, hanggang makalabas ng exit.. tulad ng sinabi ko.. Panis! ngunit.. ngunit nasaan si Agnes? Parang katabi ko lang yata sya kanina, agad akong bumalik sa loob, pero syempre hindi sa entrance, kundi sa exit..
"Agnes!"
"Agnes, bilisan mo! Iiwan na kita!"
"...."
"Agnes?"
lumakad pa ko papasok sa loob, medyo madilim na ang paligid, na kanina ay tila parang maliwanag or nag-eenjoy lang talaga ako at hindi ko namalayan na may light effets pala sila. Biglang tumayo ang mga balahibo ko.. Parang may boses na nagsasalita sa likuran ng mga tenga ko, at nagsasabing.. "Ano? Anong meron.. Sa dako pa roon!", anak ng!
"Agnes! Nandyan ka paba?"
Wala nang sumasagot.. Pakiramdam ko'y namamaligno na yata ako, sa puntong yun naglakad na ako paatras habang singkit ang mga mata, kakamatyag sa paligid, at baka meron kung anong sumakmal sa akin.
..
...
Na-goosebumps lalo ako nang biglang tumunog ang sound effects nila, na parang may naglalakad na papalapit sa akin.. Alerto na ako! Anytime na may magtrip sa akin, ay siguradong.. siguradong tatakbo na ko!
Isa.. Dalawa.. Takbo!
Sa sobrang takot ay mabilis kong narating ang exit, laking gulat ko nung makita kong nandun na si Agnes at naghihintay sakin, ngunit huli na ang lahat, nawalan ng preno ang aking mga paa dahilan ng sobrang takot.. shit!
"Blag!"
-------
"Okei ka lang?" tanong ni Agnes.
"Oks.." sagot ko habang umiinom ng malamig na softdrinks.
Nakaupo na kami sa mga upuan na itinalaga lamang para sa mga senior citizen.. Kahit na wala namang matatandang papasok dito, at sasakay ng mga rides.
Bukol ang inabot ko, dahil mabilis na nakaiwas si Agnes sa napipintong pagbangga ko sa kanya. Abot batok naman ang tawa nya sa akin, napahiya ako.. At kahit na anong paliwanag ang gawin ko sa kanya, ay ang nakakaasar na tawa lang ang kanyang sinsagot. Natatawa din ako sa sarili ko, dahil sa sarili kong kalokohan.
Hindi na namin namalayan ang oras dahil sa sobrang pag-eenjoy. Matapos namin kumain, ay niyaya ko syang bumili ng souvenier.. Isang maganda at masayang oras ang nilagi ko dito na kasama si Agnes, kaya dapat may remembrance kami. Sang-ayon naman si Agnes, coin purse ang pinili ko na may burda ng pangalan ng mini amusement park, at bata na hindi ko maintindihan kung nadapa o sadyang nakatagilid lang.
"Ito ang sakin!" masigla nyang sabi.
Sabay ang bida sakin ng key chain..
"keychain?"
"Oo! tignan mo!"
Nilapit nya ito sakin.. keychain nga na pwdeng lagyan ng picture, na kailangan mong gamitan ng lente para makita mo kung sino ang nasa larawan..
"Dito ko lalagay ang picture natin! Diba?"
Oo nga no? Bakit ba hindi ko naisip yun? at itong lintik na coin purse ang agad kong nadampot.. Wala talaga ko pagdating sa humor.
"Mag a-alas diyes na pala!" gulat na sabi ni Agnes habang nakatingin sa relos.
"Huh? Ihahatid na kita masyado nang gabi.."
"Huh?! Hindi pa tayo uuwi no!"
"???"
"10 kasi ang fireworks display.. gusto ko yun makita!"
"A-ayus! Hintayin natin dito" habang tinuturo ko ang bench kung saan tanaw ang lawak ng kalangitan.
"Huh? Hindi! Pangit ang view dyan.. Sakay tayo ng ferris wheel! Para mas matanaw natin ng maganda.. Bilis!"
"O-Oo! sige sige!
Jusko po! Parang bata na walang kapaguran ang isang 'to, pero okei nga naman kapag nasa mataas kang lugar mas kita mo ang ganda ng fireworks, 15 minutes to launch, nasa pila na kami at pangalawa sa sasakay, mabilis kong pinakita ang ticket namin na may lifetime valid or wantusawa na rides.
Paupo palang kami ng nilapitan kami ng attendant.
"Sir at Ma'am bawal po ang magkatabi ha, pasensya na po baka po kasi magba-balance ang vault.." paliwanag nya.
Nagkatingin na lang kami ni Agnes, at sabay na tumungo sa lalaki.
"Thank you po Sir and Ma'am.. pasensya na po talaga!"
"No problem sir!" mabilis kong sagot.
Nasa kaliwa ako, at nasa kanan si Agnes.. Dahil hindi kami pwedeng magtabi, ay napusisyon kami na magkaharap. Naramdaman ko nang umandar ang makinarya. First time ko! at excited ako! Lalo na kung makikita ko pa ang fireworks.
Habang pataas kami ng pataas, ay lumalamig ang hangin, lalo na kong hindi mapakali, ngunit bigla nalang parang may dumaan na anghel nang magpako ang tingin namin ni Agnes. At dahil nga magkaharap kami ay tila parang nagiba ang ambience sa loob ng kapirasong bakal. Bigla ko nalang nagtanto na dalawa lang pala kami sa loob.. Nakakabingi ang katahimikan, panay din ang iwas namin sa tingin ng bawat isa, ewan ko ba kung bakit, parang bigla kaming nagkahiyaan at walang masabi.
"Gusto mo maglaro tayo?" anyaya ko sa kanya.
"Laro? Ano naman?"
"Hmm.." ang bobo ko naman, niyaya ko syang maglaro, para lang maiwasan ang katahimikan, pero wala naman akong maisip.
"May alam ako!" mabilis nyang sabi.
"Ano?!"
"Nagka girlfriend ka naba?"
"Huh?!"
Parang nangloloko lang si Agnes ha! Wala pa akong nagiging gf mula nung pinanganak ako sa mundong 'to.
"Wala pa no?! Parehas pala tayo.."
"Hahaha! Ikaw din pala!"
"Sige ganito na lang.. Paramihan ng naging crush!" excited nya pang sinabi, kahit medyo corny eh kumagat na din ako.
"Sige! Bago makarating sa tuktok, dapat masabi natin lahat ng crush natin" suggestion ko na walang ka kwenta kwenta.
"Sure! Game!"
"Game ladies first!"
"Uhmm.. Nung first year tatlo eh.." pauna nya.
"Ooops! Dapat isa lang! Salitan lang tayo.."
"Eh hindi mo naman kilala, paano ka maniniwala?" tanong nya.
"Ayos lang un, basta totoo ang sinasabi natin, walang joke!" sagot ko.
"Dennis!"
"..."
"Ikaw na! ang daya!"
"Hahaha! Nicole nung first year!"
"Enzo first year din!"
"Hmmm.. Ericka!"
"Johnson!"
Nakaka tense din pala, para kaming nag-sshare sa bawat isa, ng mga naging crush namin at hindi pwedeng magsinungaling..
"Wendy!"
"Mark!"
"Nicca!"
"Carlo!"
"Christine!"
"Mark ulit!"
"Ulit?"
"Magkaibang tao yun, parehas lang ng name" paliwanag nya.
"Nicca ulit!"
"Huh?!"
"Hahahaha!"
"Ang daya mo!"
"Seryoso na! Thrish!"
"Marco!"
"Anna!"
"Jet!"
Nakakalibang na! Nagbago ang sitwasyon na kanina lang ay tila nahihiya kami sa bawat isa, at nakikiramdam.. Sakto lang sa timing! Nasa tuktok na kami..
"Ikaw na! Bilis!"
"Huh?! Ah oo! Sophia!"
Dinig na namin ang putok ng mga fireworks, pinaghalong tensyon at saya ang nararamdaman ko..
"Ikaw na!"
"Ah-- Oo!"
"Last na.. Robert!"
Lumiwanag na ang paligid, iba't iba ang mga kulay.. Kitang kita ko sa mga mata ni Agnes ang reflection ng fireworks, at dinig na dinig ko ang huling salitang sinabi nya.
Teenage Cappuccino - 12
TEENAGE CAPPUCCINO - The Unknown Path of Love (Chapter 12)
Inlab ako sa babae na maari kong sabihing isang pangarap. Isang pangarap si Sophia, pantasya. Sabi ni ayek, walang kasing hirap ang pagtupad sa isang pangarap, pero nalaman nya sa huli na meron pa palang mas mahirap.. Ano? Yun ay kung paano mo pahahalagahan at aalagaan ang isang pangarap, dahil baka sa huli ay bumalik lang ito sa pagiging pangarap, at manatili nalang na ganito.
Matapos ang konbersasyon ko kay Sophia, ay isang bagay lang ang patuloy na naglalaro sa isip ko.. Kung bakit malaya syang nakakapagsabi sakin ng kanyang nararamdaman, ibig sabihin ba nun eh trust worthy ako? o talagang nag-aalala sya sa nararamdaman ko para sa kanya? aaminin ko.. medyo kinilig ako sa second thought ko.
"No.."
"Sorry.. But I have to.."
"Mahal kita.."
"Sorry.. Hindi kita kayang mahalin.."
"I-i don't know kung makakaya ko kapag.. kapag nawala ka.."
"You have to.. please.. I have to go.."
..
...
....
BLAG!!
Nagising na lang ako nung bumagsak ang katawan ko sa sahig.. Masakit ang aking ulo, Lintik na panaginip.. Pangalawang beses ko nang napaginipan ang ganung eksena, pero hindi ko makita ang hitsura ng kausap ko.. Hindi typical tulad nung mga ibang panaginip ko.. Anong oras na ba?! Napuyat ako sa pagka eksayted sa araw na 'to.
Ano bang meron?
Araw ng sabado.. Ito ang araw na makakasama ko si Sophia ng weekends, pupunta kami ng mall, kakain ng fishball sa bermuda garden dun sa malapit na park, mag-uusap at magtititigan, at sasabihin nyang "sobrang mahal nya ako" at laglag na naman ang pagkalalaki ni Raymond. Pero ang reality.. Ay ito ang araw na aming group work or group study.. Kasama si Richard at Martin. Reality sucks sometimes..
Bumangon ako sa mula sa sahig, agad akong umupo sa harap ng pc. Nagpunas ng kung anong panis. Medyo matagal ang loading ng pc, kaya minabuti kong bumaba ng sala..
ngunit..
Laking gulat ko ng nakita ko si ermat na nakahiga sa sahig.. mabilis akong tumakbo sa kinaroroonan nya, niyugyog ang kanyang katawan.
"ma! ma! ano nangyari?!"
"tulong! tulong! mga kapitbahay!"
"Ro-robert.."
"Ma? ano nangyari?"
"lintik ka! wag kang maingay.."
"awkward gesture"
"nahilo lang ako, kaya ako bumagsak.."
"dadalhin kita sa ospital!"
"mabuti pa ihiga mo ako sa sofa, at magluto ka ng almusal, hindi pa din kasi ako kumakain.."
"ano ba naman yan ma?! bakit ka nagpapalipas ng gutom?"
"lintik ka kasi, ayaw mo akong tulungan dito."
------
Naabutan na din ako ng hapon sa pag-aasikaso sa shop. Matapos nyang makakain, ay minabuti ni ermat na dumiretso sa kanyang silid para magpahinga.. ilang beses kong inalok sya na dalhin sa ospital, pero mas matigas pa ang ulo nya sa akin. Isa lang ang binilin nya.. kundi ang bantayan ang shop, kaya heto ako ngayon, nakatunganga sa mga taong lumalabas-pasok sa cafeteria..
Badtrip! paano pa ako makakasama sa group study namin? hindi ko naman pwedeng iwan ang shop, dahil tiyak pagbalik ko ay baka nasa labas na ang mga gamit ko, at nakasupot sa trash bag..
Klang! Klang!
Tunog ng bell ng pintuan ng shop.. Senyales na may customer. Mula sa counter tinignan ko kung sino ang papasok, sya na lang ang gulat ko ng napansin kong si Richard yun.. Napansin nya agad ako, at mabilis syang lumapit sa akin.
"Brad-pit ang aga mo?"
"Nag jogging kasi ako, napadaan na din dito.."
"Oh tubig!" sabay hagis ng isang bote ng criminal water.
"Anong balita?"
"Ayun! si ermat bumagsak kaninang umaga, hindi kasi nag-almusal, nahilo"
"Kumusta na sya?"
"okei na naman, kaso gusto nya matulog at magpahinga.."
"mabuti para gumaling sya"
"mabuti? eh paano ako makaka-alis mamaya?"
"hahaha! problema mo na yun!"
Matagal tagal na din pala kaming walang bonding ni Richard nitong mga nakaraang linggo, palibhasa'y naging busy ako sa club, at kay Sophia. Kaya parang namiss ko din ang bestfriend ko. Mag aapat na taon na kaming magkakilala ni Richard, mula pa nung unang taon ko sa HS, sya ang aking buddy talaga.. Para kaming Green hornets, Batman and Robin, at Vic and Joey.. Kung naaalala nyo ay magaling sumayaw si Richard, kaya mabilis syang lapitin ng mga chiks. Kasalungat ko sya, dahil ang pag-iisip palang sa pagsayaw ay tila napapagod na ako. Magkaiba lang talaga kami sa maraming bagay, pero magkasundo sa mga kalokohan.
"Tawagan mo si Sophia brad, paliwanag mo hindi ka makakapunta.."
"Magagalit yun!"
"Oh sige mag-isip ka paano ka makaka-alis dyan.."
"..."
"Kita mo, hindi mo din alam.."
"Hindi pa ko sumasagot.."
"..."
KLANG! KLANG! Dalawang dalagita ang customer na pumasok, hindi sila mga estudyante ng eskwelahan. Dahil una ay sabado at walang pasok, pangalawa hindi sila pamilyar sa akin..
"Chiks brad-pit!" mabilis na aksyon ni Richard.
Nakita kong papalapit ang dalawang dalaga sa counter, kung saan nakatambay kami ni Richard.
"Yes ma'am?!" agad agad kong tanong.
"Two cappuccino, and two bottled water.."
"Ok, hanap nalang kayo ng table, hatid nalang po sa inyo.."
"Thanks!" "Thank you kuya.." sagot ng dalawa, at tuluyang tumalikod.
...
"Ano ka ba naman brad?"
"Bakit?!" sagot ko habang abala sa paggawa ng kape.
"Dapat binola bola mo muna, cute pa naman.."
"Gawain mo yun brad, dapat ikaw gumawa.."
"Ang KJ mo brad-pit, wala naman si Sophia dito.."
Napatingin lang ako kay Richard, pero tama ang sinabi nya.. Yun kasi ang unang pumasok sa isip ko nang pumasok ang dalawang dalaga. Pero nung lumapit na sila,ay bigla kong naalala ang presenya ni Sophia na para bang nawalan ako ng gana tumingin sa ibang babae..
"Stick to one lang ako brad.."
"Hahaha! Ang korni mo!" malakas nyang tawa.
"Teka nga.. matanong nga kita.."
"Ano!?" habang abala pa din ako, at hindi nakatingin sa kanya.
"Talaga bang inlababo ka na sa Sophia na yan?"
"Siguro.."
"Mag iisang buwan pa lang yata kayong magkakilala diba?"
"Mag 3 weeks.."
"Kita mo.. At hindi kapa nya talaga sinasagot tama?"
Hindi ako nakasagot sa puntong yun.. talagang bagon kakilala ko lang si Sophia, pero pakiramdam ko'y hindi makukumpleto ang araw ko na hindi sya nakikita or nakakasama. sapat na siguro ang dahilan na yun para sabihin kong mahal ko na sya.
"Hindi pa.."
"Hay.. Dapat kilalanin mo muna sya maigi, sige ka.."
Napatingin ako bigla kay Richard, nag aabang ng sunod nyang sasabihin..
"Baka sa huli.."
"Iwan ka nya.."
Hindi ko maintindihan kung bakit sinasabi sakin ni Richard ang mga bagay na 'to, pero napaisip din naman ako.. Marami pa akong hindi alam kay Sophia, maliban sa kanyang nakaraan. Bukod dun ay wala na! Clueless ako na helpless pagdating kay Sophia.
"Hindi pa nga sinasagot, iiwan na?!" pabiro kong sagot kay Richard.
Sa sagot kong yun, ay tila nakaramdam din ako ng kaba.. Pero tulad ng sabi ng makatang si Kiko Balagtas sa kanyang florante at laura.. ""Pag-ibig, 'pag na'sok sa puso nino man, hahamakin ang lahat masunod ka lamang", at ako ang tanga na sumunod sa nararamdaman ng puso ko. Bahala na! Kung magkaganun man eh charge to experience na lang..
"May naisip ako brad!"
"Oh? Ano?"
"Tutal hindi ka maka-alis dito, eh dito nalang tayo mag review?"
"Ha?"
"Nahihibang ka naba? Tingin mo makakapag concentrate ako habang nagbabantay dito?!" dugtong ko.
"Bakit sa tingin mo makakapag concentrate ka ba kapag kaharap mo din si Sophia?" maloko nyang balik tanong.
RIINNGGG!!
Nag-ring ang phone namin sa shop, at dahil busy ako sa mga order ay agad kong sinenyasan si Richard na sagutin ang phone. Umaayaw pa ang loko na parang nang-aasar lang.
"Hello?!"
"Nandito sya, kaya lang medyo busy.."
"Sino yan!?" tanong ko.
"Sophia!(sagot nya pero walang boses)"
"Hindi nga!?"
"Hindi nya daw sure kung makakapunta sya, bakit daw hindi nalang dito sa shop nila, wala din kasing magbabantay dahil masama pakiramdam ng nanay nya.."
Hindi pa ako naniniwala kay Richard, pero nang pindutin nya ang loudspeaker ng telepono ay nagulat ako, dahil boses nga yun ni Sophia.
"Ah! okei! 1 hour and i'll be there.." sagot ni Sophia.
Binalak ko pang habulin ang tawag, pero mabilis nya itong binaba.. Tawa naman ng tawa si Richard.
-----
Mabilis kong nilinis ang sala, nagpaalam din kay nanay na maaga kong isasara ang shop dahil sa darating kong mga bisita, as usual nagalit sya pero sa huli ang pagiging nag-iisang anak ko ang nanaig! Isa din advantage! naghanda na din ako ng meryenda, habang si Richard ay abala naman sa paglalaro ng games sa pc ko.
Nung makatapos ay agad kong hinagilap ang aking cellphone para tawagan si Sophia, tanungin kung nasaan na sya, paraan din para marinig ang boses nya. Ngunit isang mensahe galing kay Agnes ang agad na tumambad sa akin. Binasa ko muna ang nilalaman..
"Nasaan ka na?"
Ano yun? Wrong send? Nag reply ako ngunit hindi nag send, walang signal sa loob ng isang isolated area.. Binalak kong lumabas para makahanap ng maganda gandang signal, ngunit sakto sa pagbukas ko ng pinto, ay ang mala anghel na mukha ni Sophia ang sumalubong sa akin.
"Tuloy ka!" mabilis kong bati na abot bumbunan ang ngiti.
"Thanks! nandito na ba sila?"
"Si Robert palang.."
"Really? Ang aga ko pala.. masyado yata akong excited.."
"halika tuloy, pinaghanda na kita ng meryenda.."
Tinour ko sya sa loob ng aming bahay, iikot ka lang ng 360 degrees ay makakagala kana na walang kapagod pagod, sa kaliwa kita na agad ang kusina, sa kanan ang living room, at sa deretso ay hagdan paakyat sa second floor.. two way ito at sa unahan ang shop.
"Pasensya kana maliit lang ang bahay namin.."
"Ok lang, sa amin malaki pero parang ako lang ang nakatira.."
"Nasaan ang mommy mo?"
"Nasa taas, masama ang pakiramdam.."
"Talaga? Bakit hindi mo dinala sa malapit na hospital?" kasunod na naman ang batok!
"Ayaw nya eh! Tska nahihilo lang naman sya.."
Umupo sya sa maliit naming sofa, binuksan ko ang tv at naglipat ng channel para lang mabawasan ang katahimikan sa paligid, dahil dinig na dinig ang malakas na kabog ng aking puso, dahil sa sobrang exited.
Nagsalin ng juice sa mga nakalatag na baso, syempre apple juice.. :naughty:
"Nasaan si Robert?"
"Nandun sa kwarto ko, naglalaro ng games sa pc.."
"Ahh.." sagot nya pero halatang wala sa isip ang sinasabi.
Napansin kong malikot ang kanyang mga mata, kung saan saan sya lumilingon, tinitignan ang kabuuan ng aming bahay. napako ang kanyang mata sa larawan ni itay na nakasabit sa wall, na pwede mong i-hit ang like button.
"Sino sya?"
"Si papa.."
"Nasaan sya?"
"Natutulog.."
"Tulog? Akala ko nasa trabaho.."
"Tulog sya sa sementeryo.."
"Ay! Sorry.."
"Okei lang.."
"Bakit naman dun sya natutulog? Nag away sila ng mommy mo? pinalayas ba sya?"
TOINK!!
"Hindi hindi! Patay na sya, deds na!" paliwanag ko.
"Ahh.. I see.. Sorry again!"
Inabot ko sa kanya ang baso ng juice, at umupo sa tabi nya.. Amoy na amoy ko ang bagsik ng kanyanga pabango. Mabilis nyang ininom ang juice na para bang uhaw na uhaw. Sa eksenang yun, ay para bang bigla nalang nablangko kaming dalawa, hindi alam ang sunod na pag-uusapan. Tila naghihintayan kaming may maunang magkwento o magsabi ng kung ano anong bagay.
Tumagal ng halos sampung segundo ang katahimikan, nang biglang nag ring ang phone ni Sophy, na nasa kanyang mini pouch na naipatong nya sa estante katabi ng tv set namin. at bilang isang maginoong lalaki ay kailangan kong tumayo para unahan sya sa pagdampot nito, hindi ko napansin na nakipag habulan din pala sya sa pagsagot sa unknown caller.
5..
mabilis ang pangyayari, nagtrip ang loko lokong tadhana..
4..
hindi ko sadyang matapakan ang kanyang mga paa, sa pagmamadali..
3..
kitang kita ng aking mga mata, na babagsak sya..
2..
passive ang skill ko na tinatawag na "gentleman's tech"..
1..
mabilis kong sinalo ang kanyang pagbagsak, ngunit mali!
..
...
....
Nung dinilat ko ang aking mata.. ang maamong mukha ni Sophia ang tumambad sa akin, nakayakap kami sa bawat isa, naipit ang aking paa sa kanyang paa, dahilan para bumagsak din ako. Pero ang pangyayaring ito ang sinasabing.. "swerte", ramdam ko ang mabilis na tibok ng kanyang dibdib, ang pagdaloy ng kanyang hininga na walang kasing bango, amoy hininga ng bata.. natatakpan ng kanyang malambot at itim na itim nyang buhok ang aking mga pisngi.
Nag-lock ang aking mga mata diretso sa kanya, dinaig pa ang last skill ni kardel. Wala akong magawa kundi titigan ang perpekto at kasing kinis ng rebulto nyang mukha. Parang gusto ko nang mamalagi sa ganitong posisyon, at kung may dadaig pa sa salitang "lubos", ay yun na yun!
"Sophia, alam kong hindi ako ang unang nagsabi sayo.."
"Huh? A-ano?" nahihiya nya pang sagot.
"Hindi ako ang unang nagsabi sayo na, talagang maganda ka.."
"..."
"Pero.. gusto ko mapabilang sa mga taong nakaka-appreciate nito"
"Uhmm.. And I want you to be the last one who says these things.."
~You make me feel like a lavender sweater, and I'm caught in bad weather in my volkswagen jetta.
~You make me feel like I'm complete work of art, when I'm just falling apart, a really nice piece of art"
Hindi ko alam kung bakit na LSS ako sa kantang nice piece of art, habang kayakap pa din sya. Isang bagay na lang ang tumatakbo sa isip ko sa mga oras na 'to.. walang iba kundi sul?itin ang pagkakataon na bihira lang talaga mangyari. Kayang kaya kong muling angkinin ang kanyang mga labi, gusto ko muling matikman ang mapangahas at mapanuksong sarap.
Ito na yun..
Blangko na ang paligid, hinawakan ko ang kanyang batok gamit ang aking kanang kamay, naghintay ng reaksyon ngunit wala. Nakatingin pa din kami sa isa't isa..
..
...
....
5 milliseconds to land..
"Whoa!!"
"Sorry! Sorry!"
Bumalik ang aking kaluluwa sa aking katawang lupa, nung makita kong nakatayo si Richard at nakatingin sa amin. Nabasag ang momentum ng istorya, nawala ang kilig factor, at namutla ako sa kahihiyan.. Mabilis na tumayo si Sophia, na agad ko naman sinundan.
"Ehem! Sorry guys.." pauna ni Richard habang natatawa.
P.I. sayang ang pagkakataon, bakit ba hindi ko naisip na nasa loob pala ng bahay si Richard? Hindi ko alam ang susunod kong reaksyon, kung lalakad ba ako pakaliwa, o dederetso pakanan.. Para akong ipis na tinupok ng tsinelas na hindi alam ang pupuntahan dahil sa hilo.
Ngunit hinila ni Sophia ang aking mga braso, dahilan para tuluyan akong mapaupo sa sofa at para makalma. Para lang akong gago na hindi alam ang gagawin. Napapakamot ulo pa, habang dahang dahang tumitingin kay Sophia, nakatayo pa din si Richard at panay ang tawa sa amin.
Ngumiti sakin si Sophia..
"Muntik na yun ha!" sabay batok!
Napakamot ng ulo ulit, habang nakangiti..
"Parating na si Martin guys.." singit ni Richard.
---------
Natapos ang group study namin sa saktong alas sais ng gabi, Nagpasya na ding umalis si Richard at Martin. Ako naman ay hinatid si Sophia sa malapit na sakayan, para hindi na sya maglakad pauwi.
"Robert, what if kung umalis ako ng bansa after ng graduation?"
"Saan ka naman pupunta?"
"Kung mag college ako sa abroad.."
"..."
"Magagalit kaba sakin?"
"Hindi ko din alam, hindi ko naman pwede i-predict ang nararamdaman ko.."
"Ok lang sayo?"
"Kung ngayon, syempre hindi.." nahihiya ko pang sagot.
"Ikaw?"
"Anong ako?"
"Anong unang gagawin mo, kapag naka alis nga ako?"
"..."
"Wala.."
"Wala?"
"Wala naman kasi ako magagawa kung yan ang mangyayari.."
"Pero.."
"Gagawa ako ng paraan, para masigurong babalikan mo ako.."
"talaga? ano naman yun?"
"Simple lang.. Mamahalin lang kita.."
"???"
"ayan na taxi, ipapara na kita.."
"okei.. monday na lang ulit! ingat ka!"
"Kaw din! ingat! bye!"
Hindi ko alam ko kung saan ko huhugutin ang aking hininga, matapos ang maikling usap namin. Para bang may nakabara sa lalamunan ko na mahirap iduwal. Sa totoo lang ay sobrang mahal ko na sya, pero may takot pa din ako. Mahaba haba pa ang aming dadaanan sa loob ng isang taon, marami pa kaming pagsasaluhang mga pangyayari.. At sinisiguro ko na sa panahong yun, ay wala akong gagawin kundi ipakita sa kanya at iparamdam na mahal ko sya.. Yun na lang siguro ang magiging puhunan ko, para balikan nya ako..
Binunot ko ang aking cellphone para tignan kung anung oras na nga ba..
Syet!
Napamura matapos mabasa ang txt msgs galing kay Agnes..
Inlab ako sa babae na maari kong sabihing isang pangarap. Isang pangarap si Sophia, pantasya. Sabi ni ayek, walang kasing hirap ang pagtupad sa isang pangarap, pero nalaman nya sa huli na meron pa palang mas mahirap.. Ano? Yun ay kung paano mo pahahalagahan at aalagaan ang isang pangarap, dahil baka sa huli ay bumalik lang ito sa pagiging pangarap, at manatili nalang na ganito.
Matapos ang konbersasyon ko kay Sophia, ay isang bagay lang ang patuloy na naglalaro sa isip ko.. Kung bakit malaya syang nakakapagsabi sakin ng kanyang nararamdaman, ibig sabihin ba nun eh trust worthy ako? o talagang nag-aalala sya sa nararamdaman ko para sa kanya? aaminin ko.. medyo kinilig ako sa second thought ko.
"No.."
"Sorry.. But I have to.."
"Mahal kita.."
"Sorry.. Hindi kita kayang mahalin.."
"I-i don't know kung makakaya ko kapag.. kapag nawala ka.."
"You have to.. please.. I have to go.."
..
...
....
BLAG!!
Nagising na lang ako nung bumagsak ang katawan ko sa sahig.. Masakit ang aking ulo, Lintik na panaginip.. Pangalawang beses ko nang napaginipan ang ganung eksena, pero hindi ko makita ang hitsura ng kausap ko.. Hindi typical tulad nung mga ibang panaginip ko.. Anong oras na ba?! Napuyat ako sa pagka eksayted sa araw na 'to.
Ano bang meron?
Araw ng sabado.. Ito ang araw na makakasama ko si Sophia ng weekends, pupunta kami ng mall, kakain ng fishball sa bermuda garden dun sa malapit na park, mag-uusap at magtititigan, at sasabihin nyang "sobrang mahal nya ako" at laglag na naman ang pagkalalaki ni Raymond. Pero ang reality.. Ay ito ang araw na aming group work or group study.. Kasama si Richard at Martin. Reality sucks sometimes..
Bumangon ako sa mula sa sahig, agad akong umupo sa harap ng pc. Nagpunas ng kung anong panis. Medyo matagal ang loading ng pc, kaya minabuti kong bumaba ng sala..
ngunit..
Laking gulat ko ng nakita ko si ermat na nakahiga sa sahig.. mabilis akong tumakbo sa kinaroroonan nya, niyugyog ang kanyang katawan.
"ma! ma! ano nangyari?!"
"tulong! tulong! mga kapitbahay!"
"Ro-robert.."
"Ma? ano nangyari?"
"lintik ka! wag kang maingay.."
"awkward gesture"
"nahilo lang ako, kaya ako bumagsak.."
"dadalhin kita sa ospital!"
"mabuti pa ihiga mo ako sa sofa, at magluto ka ng almusal, hindi pa din kasi ako kumakain.."
"ano ba naman yan ma?! bakit ka nagpapalipas ng gutom?"
"lintik ka kasi, ayaw mo akong tulungan dito."
------
Naabutan na din ako ng hapon sa pag-aasikaso sa shop. Matapos nyang makakain, ay minabuti ni ermat na dumiretso sa kanyang silid para magpahinga.. ilang beses kong inalok sya na dalhin sa ospital, pero mas matigas pa ang ulo nya sa akin. Isa lang ang binilin nya.. kundi ang bantayan ang shop, kaya heto ako ngayon, nakatunganga sa mga taong lumalabas-pasok sa cafeteria..
Badtrip! paano pa ako makakasama sa group study namin? hindi ko naman pwedeng iwan ang shop, dahil tiyak pagbalik ko ay baka nasa labas na ang mga gamit ko, at nakasupot sa trash bag..
Klang! Klang!
Tunog ng bell ng pintuan ng shop.. Senyales na may customer. Mula sa counter tinignan ko kung sino ang papasok, sya na lang ang gulat ko ng napansin kong si Richard yun.. Napansin nya agad ako, at mabilis syang lumapit sa akin.
"Brad-pit ang aga mo?"
"Nag jogging kasi ako, napadaan na din dito.."
"Oh tubig!" sabay hagis ng isang bote ng criminal water.
"Anong balita?"
"Ayun! si ermat bumagsak kaninang umaga, hindi kasi nag-almusal, nahilo"
"Kumusta na sya?"
"okei na naman, kaso gusto nya matulog at magpahinga.."
"mabuti para gumaling sya"
"mabuti? eh paano ako makaka-alis mamaya?"
"hahaha! problema mo na yun!"
Matagal tagal na din pala kaming walang bonding ni Richard nitong mga nakaraang linggo, palibhasa'y naging busy ako sa club, at kay Sophia. Kaya parang namiss ko din ang bestfriend ko. Mag aapat na taon na kaming magkakilala ni Richard, mula pa nung unang taon ko sa HS, sya ang aking buddy talaga.. Para kaming Green hornets, Batman and Robin, at Vic and Joey.. Kung naaalala nyo ay magaling sumayaw si Richard, kaya mabilis syang lapitin ng mga chiks. Kasalungat ko sya, dahil ang pag-iisip palang sa pagsayaw ay tila napapagod na ako. Magkaiba lang talaga kami sa maraming bagay, pero magkasundo sa mga kalokohan.
"Tawagan mo si Sophia brad, paliwanag mo hindi ka makakapunta.."
"Magagalit yun!"
"Oh sige mag-isip ka paano ka makaka-alis dyan.."
"..."
"Kita mo, hindi mo din alam.."
"Hindi pa ko sumasagot.."
"..."
KLANG! KLANG! Dalawang dalagita ang customer na pumasok, hindi sila mga estudyante ng eskwelahan. Dahil una ay sabado at walang pasok, pangalawa hindi sila pamilyar sa akin..
"Chiks brad-pit!" mabilis na aksyon ni Richard.
Nakita kong papalapit ang dalawang dalaga sa counter, kung saan nakatambay kami ni Richard.
"Yes ma'am?!" agad agad kong tanong.
"Two cappuccino, and two bottled water.."
"Ok, hanap nalang kayo ng table, hatid nalang po sa inyo.."
"Thanks!" "Thank you kuya.." sagot ng dalawa, at tuluyang tumalikod.
...
"Ano ka ba naman brad?"
"Bakit?!" sagot ko habang abala sa paggawa ng kape.
"Dapat binola bola mo muna, cute pa naman.."
"Gawain mo yun brad, dapat ikaw gumawa.."
"Ang KJ mo brad-pit, wala naman si Sophia dito.."
Napatingin lang ako kay Richard, pero tama ang sinabi nya.. Yun kasi ang unang pumasok sa isip ko nang pumasok ang dalawang dalaga. Pero nung lumapit na sila,ay bigla kong naalala ang presenya ni Sophia na para bang nawalan ako ng gana tumingin sa ibang babae..
"Stick to one lang ako brad.."
"Hahaha! Ang korni mo!" malakas nyang tawa.
"Teka nga.. matanong nga kita.."
"Ano!?" habang abala pa din ako, at hindi nakatingin sa kanya.
"Talaga bang inlababo ka na sa Sophia na yan?"
"Siguro.."
"Mag iisang buwan pa lang yata kayong magkakilala diba?"
"Mag 3 weeks.."
"Kita mo.. At hindi kapa nya talaga sinasagot tama?"
Hindi ako nakasagot sa puntong yun.. talagang bagon kakilala ko lang si Sophia, pero pakiramdam ko'y hindi makukumpleto ang araw ko na hindi sya nakikita or nakakasama. sapat na siguro ang dahilan na yun para sabihin kong mahal ko na sya.
"Hindi pa.."
"Hay.. Dapat kilalanin mo muna sya maigi, sige ka.."
Napatingin ako bigla kay Richard, nag aabang ng sunod nyang sasabihin..
"Baka sa huli.."
"Iwan ka nya.."
Hindi ko maintindihan kung bakit sinasabi sakin ni Richard ang mga bagay na 'to, pero napaisip din naman ako.. Marami pa akong hindi alam kay Sophia, maliban sa kanyang nakaraan. Bukod dun ay wala na! Clueless ako na helpless pagdating kay Sophia.
"Hindi pa nga sinasagot, iiwan na?!" pabiro kong sagot kay Richard.
Sa sagot kong yun, ay tila nakaramdam din ako ng kaba.. Pero tulad ng sabi ng makatang si Kiko Balagtas sa kanyang florante at laura.. ""Pag-ibig, 'pag na'sok sa puso nino man, hahamakin ang lahat masunod ka lamang", at ako ang tanga na sumunod sa nararamdaman ng puso ko. Bahala na! Kung magkaganun man eh charge to experience na lang..
"May naisip ako brad!"
"Oh? Ano?"
"Tutal hindi ka maka-alis dito, eh dito nalang tayo mag review?"
"Ha?"
"Nahihibang ka naba? Tingin mo makakapag concentrate ako habang nagbabantay dito?!" dugtong ko.
"Bakit sa tingin mo makakapag concentrate ka ba kapag kaharap mo din si Sophia?" maloko nyang balik tanong.
RIINNGGG!!
Nag-ring ang phone namin sa shop, at dahil busy ako sa mga order ay agad kong sinenyasan si Richard na sagutin ang phone. Umaayaw pa ang loko na parang nang-aasar lang.
"Hello?!"
"Nandito sya, kaya lang medyo busy.."
"Sino yan!?" tanong ko.
"Sophia!(sagot nya pero walang boses)"
"Hindi nga!?"
"Hindi nya daw sure kung makakapunta sya, bakit daw hindi nalang dito sa shop nila, wala din kasing magbabantay dahil masama pakiramdam ng nanay nya.."
Hindi pa ako naniniwala kay Richard, pero nang pindutin nya ang loudspeaker ng telepono ay nagulat ako, dahil boses nga yun ni Sophia.
"Ah! okei! 1 hour and i'll be there.." sagot ni Sophia.
Binalak ko pang habulin ang tawag, pero mabilis nya itong binaba.. Tawa naman ng tawa si Richard.
-----
Mabilis kong nilinis ang sala, nagpaalam din kay nanay na maaga kong isasara ang shop dahil sa darating kong mga bisita, as usual nagalit sya pero sa huli ang pagiging nag-iisang anak ko ang nanaig! Isa din advantage! naghanda na din ako ng meryenda, habang si Richard ay abala naman sa paglalaro ng games sa pc ko.
Nung makatapos ay agad kong hinagilap ang aking cellphone para tawagan si Sophia, tanungin kung nasaan na sya, paraan din para marinig ang boses nya. Ngunit isang mensahe galing kay Agnes ang agad na tumambad sa akin. Binasa ko muna ang nilalaman..
"Nasaan ka na?"
Ano yun? Wrong send? Nag reply ako ngunit hindi nag send, walang signal sa loob ng isang isolated area.. Binalak kong lumabas para makahanap ng maganda gandang signal, ngunit sakto sa pagbukas ko ng pinto, ay ang mala anghel na mukha ni Sophia ang sumalubong sa akin.
"Tuloy ka!" mabilis kong bati na abot bumbunan ang ngiti.
"Thanks! nandito na ba sila?"
"Si Robert palang.."
"Really? Ang aga ko pala.. masyado yata akong excited.."
"halika tuloy, pinaghanda na kita ng meryenda.."
Tinour ko sya sa loob ng aming bahay, iikot ka lang ng 360 degrees ay makakagala kana na walang kapagod pagod, sa kaliwa kita na agad ang kusina, sa kanan ang living room, at sa deretso ay hagdan paakyat sa second floor.. two way ito at sa unahan ang shop.
"Pasensya kana maliit lang ang bahay namin.."
"Ok lang, sa amin malaki pero parang ako lang ang nakatira.."
"Nasaan ang mommy mo?"
"Nasa taas, masama ang pakiramdam.."
"Talaga? Bakit hindi mo dinala sa malapit na hospital?" kasunod na naman ang batok!
"Ayaw nya eh! Tska nahihilo lang naman sya.."
Umupo sya sa maliit naming sofa, binuksan ko ang tv at naglipat ng channel para lang mabawasan ang katahimikan sa paligid, dahil dinig na dinig ang malakas na kabog ng aking puso, dahil sa sobrang exited.
Nagsalin ng juice sa mga nakalatag na baso, syempre apple juice.. :naughty:
"Nasaan si Robert?"
"Nandun sa kwarto ko, naglalaro ng games sa pc.."
"Ahh.." sagot nya pero halatang wala sa isip ang sinasabi.
Napansin kong malikot ang kanyang mga mata, kung saan saan sya lumilingon, tinitignan ang kabuuan ng aming bahay. napako ang kanyang mata sa larawan ni itay na nakasabit sa wall, na pwede mong i-hit ang like button.
"Sino sya?"
"Si papa.."
"Nasaan sya?"
"Natutulog.."
"Tulog? Akala ko nasa trabaho.."
"Tulog sya sa sementeryo.."
"Ay! Sorry.."
"Okei lang.."
"Bakit naman dun sya natutulog? Nag away sila ng mommy mo? pinalayas ba sya?"
TOINK!!
"Hindi hindi! Patay na sya, deds na!" paliwanag ko.
"Ahh.. I see.. Sorry again!"
Inabot ko sa kanya ang baso ng juice, at umupo sa tabi nya.. Amoy na amoy ko ang bagsik ng kanyanga pabango. Mabilis nyang ininom ang juice na para bang uhaw na uhaw. Sa eksenang yun, ay para bang bigla nalang nablangko kaming dalawa, hindi alam ang sunod na pag-uusapan. Tila naghihintayan kaming may maunang magkwento o magsabi ng kung ano anong bagay.
Tumagal ng halos sampung segundo ang katahimikan, nang biglang nag ring ang phone ni Sophy, na nasa kanyang mini pouch na naipatong nya sa estante katabi ng tv set namin. at bilang isang maginoong lalaki ay kailangan kong tumayo para unahan sya sa pagdampot nito, hindi ko napansin na nakipag habulan din pala sya sa pagsagot sa unknown caller.
5..
mabilis ang pangyayari, nagtrip ang loko lokong tadhana..
4..
hindi ko sadyang matapakan ang kanyang mga paa, sa pagmamadali..
3..
kitang kita ng aking mga mata, na babagsak sya..
2..
passive ang skill ko na tinatawag na "gentleman's tech"..
1..
mabilis kong sinalo ang kanyang pagbagsak, ngunit mali!
..
...
....
Nung dinilat ko ang aking mata.. ang maamong mukha ni Sophia ang tumambad sa akin, nakayakap kami sa bawat isa, naipit ang aking paa sa kanyang paa, dahilan para bumagsak din ako. Pero ang pangyayaring ito ang sinasabing.. "swerte", ramdam ko ang mabilis na tibok ng kanyang dibdib, ang pagdaloy ng kanyang hininga na walang kasing bango, amoy hininga ng bata.. natatakpan ng kanyang malambot at itim na itim nyang buhok ang aking mga pisngi.
Nag-lock ang aking mga mata diretso sa kanya, dinaig pa ang last skill ni kardel. Wala akong magawa kundi titigan ang perpekto at kasing kinis ng rebulto nyang mukha. Parang gusto ko nang mamalagi sa ganitong posisyon, at kung may dadaig pa sa salitang "lubos", ay yun na yun!
"Sophia, alam kong hindi ako ang unang nagsabi sayo.."
"Huh? A-ano?" nahihiya nya pang sagot.
"Hindi ako ang unang nagsabi sayo na, talagang maganda ka.."
"..."
"Pero.. gusto ko mapabilang sa mga taong nakaka-appreciate nito"
"Uhmm.. And I want you to be the last one who says these things.."
~You make me feel like a lavender sweater, and I'm caught in bad weather in my volkswagen jetta.
~You make me feel like I'm complete work of art, when I'm just falling apart, a really nice piece of art"
Hindi ko alam kung bakit na LSS ako sa kantang nice piece of art, habang kayakap pa din sya. Isang bagay na lang ang tumatakbo sa isip ko sa mga oras na 'to.. walang iba kundi sul?itin ang pagkakataon na bihira lang talaga mangyari. Kayang kaya kong muling angkinin ang kanyang mga labi, gusto ko muling matikman ang mapangahas at mapanuksong sarap.
Ito na yun..
Blangko na ang paligid, hinawakan ko ang kanyang batok gamit ang aking kanang kamay, naghintay ng reaksyon ngunit wala. Nakatingin pa din kami sa isa't isa..
..
...
....
5 milliseconds to land..
"Whoa!!"
"Sorry! Sorry!"
Bumalik ang aking kaluluwa sa aking katawang lupa, nung makita kong nakatayo si Richard at nakatingin sa amin. Nabasag ang momentum ng istorya, nawala ang kilig factor, at namutla ako sa kahihiyan.. Mabilis na tumayo si Sophia, na agad ko naman sinundan.
"Ehem! Sorry guys.." pauna ni Richard habang natatawa.
P.I. sayang ang pagkakataon, bakit ba hindi ko naisip na nasa loob pala ng bahay si Richard? Hindi ko alam ang susunod kong reaksyon, kung lalakad ba ako pakaliwa, o dederetso pakanan.. Para akong ipis na tinupok ng tsinelas na hindi alam ang pupuntahan dahil sa hilo.
Ngunit hinila ni Sophia ang aking mga braso, dahilan para tuluyan akong mapaupo sa sofa at para makalma. Para lang akong gago na hindi alam ang gagawin. Napapakamot ulo pa, habang dahang dahang tumitingin kay Sophia, nakatayo pa din si Richard at panay ang tawa sa amin.
Ngumiti sakin si Sophia..
"Muntik na yun ha!" sabay batok!
Napakamot ng ulo ulit, habang nakangiti..
"Parating na si Martin guys.." singit ni Richard.
---------
Natapos ang group study namin sa saktong alas sais ng gabi, Nagpasya na ding umalis si Richard at Martin. Ako naman ay hinatid si Sophia sa malapit na sakayan, para hindi na sya maglakad pauwi.
"Robert, what if kung umalis ako ng bansa after ng graduation?"
"Saan ka naman pupunta?"
"Kung mag college ako sa abroad.."
"..."
"Magagalit kaba sakin?"
"Hindi ko din alam, hindi ko naman pwede i-predict ang nararamdaman ko.."
"Ok lang sayo?"
"Kung ngayon, syempre hindi.." nahihiya ko pang sagot.
"Ikaw?"
"Anong ako?"
"Anong unang gagawin mo, kapag naka alis nga ako?"
"..."
"Wala.."
"Wala?"
"Wala naman kasi ako magagawa kung yan ang mangyayari.."
"Pero.."
"Gagawa ako ng paraan, para masigurong babalikan mo ako.."
"talaga? ano naman yun?"
"Simple lang.. Mamahalin lang kita.."
"???"
"ayan na taxi, ipapara na kita.."
"okei.. monday na lang ulit! ingat ka!"
"Kaw din! ingat! bye!"
Hindi ko alam ko kung saan ko huhugutin ang aking hininga, matapos ang maikling usap namin. Para bang may nakabara sa lalamunan ko na mahirap iduwal. Sa totoo lang ay sobrang mahal ko na sya, pero may takot pa din ako. Mahaba haba pa ang aming dadaanan sa loob ng isang taon, marami pa kaming pagsasaluhang mga pangyayari.. At sinisiguro ko na sa panahong yun, ay wala akong gagawin kundi ipakita sa kanya at iparamdam na mahal ko sya.. Yun na lang siguro ang magiging puhunan ko, para balikan nya ako..
Binunot ko ang aking cellphone para tignan kung anung oras na nga ba..
Syet!
Napamura matapos mabasa ang txt msgs galing kay Agnes..
Teenage Cappuccino - 11
TEENAGE CAPPUCCINO - Her blooming feelings (Chapter 11)
Gumising ako ng maaga para unahan yung phone ko sa pag-alarm.. Ayokong maging early worm, para sa early bird..
Muntik na kong mapaso dahil sa init ng kape, minadali ko ding papakin ang pandesal na may expiration date na hanggang ngayong araw lamang.. Agad akong nagsindi ng yosi at humarap sa pc..
"How's my little sister?"
"Hi kuya! fine.. All is fine.. Ikaw?"
"Ok lang din.. Mom and Dad?"
"Dunno.. They already gone this morning.. Napatawag ka? Wala kang pasok?"
"Meron.. I just want you to run an errand for me, that's why I phone you.."
"Huh? Ano naman yun?"
Hindi ko talaga maintindihan si Kuya minsan, masyado syang malihim at sobrang unpredictable person.. Sa isang taong mahigit na hindi nila pagkikita ni Sophy, akalain mong gumagawa pa din pala sya ng paraan para magkausap sila ni Sophia..
Kung saan saan ako naghanap ng impormasyon, para lang malaman kung saan na nga napadpad si Sophia.. Hindi ko sukat akalain na dito ako mapapadpad sa public school, hindi ko sure kung dito na talaga sya nag-aaral. Isang dating kaklase ang nagsabi na dito nya daw nakikita si Sophia na pumapasok..
Kaya nandito ako ngayon para kumpirmahin ang lahat..
-------
"Kuya?"
"Yup! My elder brother.. Sebastian.. He ask me to find you.."
"Dumating na sya?"
"Nope.. Tinawagan nya lang ako.."
"He's asking about you.. Somehow he sounded like in trouble.."
"...."
"Tinatawagan ka nya, pero nagiba kana yata ng number.. And he's also sending you a bunch of e-mails, but you didn't reply.. At.. At.."
"At?"
"At sino yang kasama mo Sophy?" bulong ko.
Sabay lingon kay Robert, si Robert naman na nakatayo lang at hindi nakikinig sa usapan namin.
"Si Robert.."
"Uhmm.. Boyfriend?"
"Not really.. We're just good friends, pero he already said his statement.."
"Oh! Tha-That's good.."
"Eri? May problema ba?"
"No! Wala.. yung lang naman.. pinasabi lang ni Kuya.."
"Eri.. You know the story.. Ayoko nang magsimula sa scratch ulit.."
"I know.. Ok! I have to go.. See you around Sophy.. And I miss you.."
"Thanks, ako din.."
------------
Eri
Pangit naman siguro kung sisirain ko ang maayos na buhay na meron na sya ngayon.. Pero anung sasabihin ko kay Kuya? Hindi ko nasabi ang totoong pakay ko..
"Eri listen.. Mula nung umalis ako, madalas akong nagpapadala ng mga sulat, dahil hindi ko sya makontak sa e-mails at phone.."
"Ano gagawin ko?"
"I want you to find out kung bakit hindi sya sumasagot sa mga sulat ko.."
"I will do my best kuya, pero hindi ko alam kung saan mag-uumpisa, dahil wala na sya sa school.. Nagtransfer sya after ng 3rd year.."
At nung matagpuan ko na sya, batid sa kanya ang pagiging masaya.. dahil siguro sa Robert na yun.. I'm not sure, pero tingin ko merong chemistry sa kanilang dalawa.. Hays.. Paano ko ipapaliwanag kay kuya.. Iniwan nya naman sakin ang bago nyang number, So I still have the chance to ask her..
--------------
EXAM?!!
Bakit ganun kabilis?
"Okei class.. I recommend na magkaroon kayo ng group.. 2 to 5 members each group, para mas mapabilis kayo sa review"
Agad agad nagpilian ang mga estudyante para makakuha ng maaasahan nila sa pag-rereview. Nag grupo ang matatalino, dahil ayaw nilang lumabas ang laman ng kanilang mga utak.. Nagsama sama naman ang backstreet boys, ito ang male groups na panay kalokohan lang ang alam.. Meron namang all female group na pinamagatang Inday-Foundation..
"Well.. I have no choice.. Tayo na lang ang naiwan dito.." pahayag ni Sophia.
"Para namang napilitan ka Ms. Masungit!" sagot ni Richard.
"Matalino din kami!"
"Tamad nga lang!" sabay naming sabi ni Richard.
"We should put two persons as well.."
...
"Tingin ko kailangan nyo ng kasama.. hehehe!"
"MARTIN?!" sabay sabay naming reaksyon.
"Oh relax lang.. Huli na nang malaman kong nag groupings pala, at wala nang bakante sa ibang grupo.."
"Okei you're in!" mabilis na sagot ni Sophia.
"Sophia!?"
"Ok lang Robert, mas mainam na may anti-stress tayo sa group.." bulong nya.
...
"Kailangan pa natin ng isang babae sa grupo.. Mas mainam kung magaling sa reaserch diba?" suggest ni Richard.
"Pero lahat na ng babae may ka grupo na.." sagot ko.
RINNGGG!!!!
Nag ring na ang bell.. Oras na para sa sunod kong klase.. Walang iba kundi sa club. Matagal tagal din akong hindi nakapunta dun, hindi naman din kasi major kaya okei lang umabsent, pero tulad ng sabi ko.. Kasama 'to sa pag-buo ng pangarap ko..
"Sophia kita nalang tayo mamaya.."
"Ok.. Uhm--"
"Oh?"
"Hintayin kita.. Bawal ma-late!"
Ngiti lang ang sinagot ko, at tuluyan nang umalis.. Mabilis akong nakababa ng senior building dahil walang mga estudyanteng pakalat kalat ngayon sa hallway maging sa hagdan. Tirik na tirik ang araw sa kainitan.. Bahagya kong tinakpan ng aking palad ang aking mata, na nagsilbing maliit na payong para saking paningin.. Tanaw ko ang kasunod na building, kung saan dun ang sunod kong klase, nang biglang nag vibrate ang aking phone..
Isang txt msg galing kay Sophia.. Binuksan ang mensahe..
"Bawal ma late"
Napangiti na naman ako.. Hindi ko na nagawang magreply, agad akong dumiretso.. Tumungo sa klase, pero bago pa man makapasok agad kong napansin ang isang babaeng nakatayo, nakatalikod at nakaharap sa pinto..
"Excuse miss.."
Tumabi naman sya, at binuksan ko ang door knob..
"Robert, ikaw pala yan.."
Nilingon ko sya, tinignan kung sino.. Pero.. Pero hindi ko sya kilala..
"Miss, sorry pero... Kilala ba kita?"
"Tignan mo akong mabuti.."
"A--"
"???"
"Agnes?!"
"Yup!"
"Ano nangyari sayo?!"
"Ewan ko sayo, tabi nga.. papasok na ko.."
"Seryoso ako.. Hindi kita nakilala.."
Seryoso talaga ako nung hindi ko sya nakilala.. Dahil ang hitsura nya ngayon, kung dati ang buhok nya ay laging naka pony tail, ay nakalugay na ngayon, at may style pa! Wala na din ang braces sa kanyang ngipin, na tila kailangan mong lagyan ng W40 para hindi kalawangin.. At ang old fashion statement nya, ay ibang iba na din.. Wala na din ang back pack nya na nagsilbing trademark nya, para mabilis ko syang makilala..
"Agnes.. New look!"
"Ewan.."
"Seryoso.. hindi kita nakilala.. Ano bang meron?"
"Naisip ko lang.. New image naman!"
"Ows!? May napupusuan ka ba?"
"Ano?!"
"Hahaha!" Malakas kong tawa.
Ngunit tinapos ng club adviser namin ang pagti-trip ko ng napansin nya akong tumatawa..
"Robert! Mr. Robert Monsood!"
"Yes sir!"
"Kumusta ang bakasyon?"
"Bakasyon?" bulong ko sa sarili.
"Our club president miss Agnes, told me that your on vacation, this last few days.."
"Yes sir.." sabay tingin kay Agnes.
Matapos ang klase, agad kong pinuntahan si Agnes.. Hindi para mang asar ulit, kundi mag thank you.. Lagi nya akong tinutulangan kahit na wala naman akong pakinabang sa kanya.
"Miss President!"
"Yes Robert?"
"Thanks ulit!"
"Walang anuman Robert.. Pero sa susunod dapat kana pumasok, remember malapit na ang writing session natin.."
"Yes Ms. President.."
"How's Sophia?"
"Ok! Okei na naman kami.. and thanks ulit!"
"That's good! Bago ko malimutan.. Meron tayong club meeting sa saturday, dito din sa school.. Mga 5pm para hindi hassle.."
"Saturday? Sure! Wala akong gagawin nun.."
"Just make sure lang na makakapunta ka.."
Fingers crossed! Yan ang signed na nangangako ka.. This time ako naman ang babawi kay Agnes, kailangan kong magpakitang gilas sa club.. Para matuwa sya sa akin. Pero ang talagang nakakapagtaka.. eh ang looks nya ngayon. Lumabas ang natural nyang ganda, na sa una ay tila hinding hindi mo makikita..
"Agnes, I have to go.. Baka naghihintay na si Sophia sakin.."
"Ok.. Bye! See you on Saturday.."
Tumakbo ako sa pagmamadali at baka naghihintay na sakin si Sophia, ngunit para tilang may nalimutan ako.. Huminto ako at lumingon ulit kay Agnes.
"Agnes!"
"Oh?"
"Walang biro, seryoso! Ang ganda mo ngayon!"
Namula sya..
-------------------
Habang naglalakad ako papunta sa klase ni Sophia, para sunduin sya, at samahang maglakad pauwi.. Napansin ko na luma na pala ang gusali ng senior building.. May mga katanungan din na bigla bigla nalang sumisingit.. Ilang estudyante na kaya ang dumaan sa gusaling 'to, Ilang teacher na din ba ang nag-resign.. at ilang ulit na din nalang bago ko ito tuluyang iwan..
Kung ang isang relasyon ay tulad din ng pag-aaral.. Siguradong meron ding katapusan ang lahat. Tulad ng relasyon ko sa HS life, konti nalang matatapos na ako.. Masakit bang mawalay dito? Mamimiss ko din ba sya? Pero.. Naisip ko din.. Na habang nabubuhay ang isang tao ay marami pa itong pwedeng matutunan.. Maraming bagong subject na kailangang pag-aralan.. Tulad ng sa isang relasyon, walang katapusang problema, walang kamatayang project, assignment, at exams..
Ang importante lang.. ay marunong kang mag-enjoy.. iwasan ang pressure at hassle, wag mag isip.. Walang pinagkaiba sa pagsusulat.. wag kang mag-isip habang nagsusulat, dahil wala kang matatapos..
Naabutan kong patapos na ang klase ni Sophia, napansin ko ding palabas na sya ng klase, mabilis ko syang sinalubong..
"Miss pwede bang ako na lang maghatid sayo?"
"Sure!" kasunod ang ngiti.
"Sya nga pala.. next week ang exam, so kailangan natin mag review.. How about saturday?"
"Sat? Hmm.. Wala naman akong ibang gagawin, so ok lang!"
"Ok, sabihan mo sila.."
Medyo malayo layo pa ang lakarin hanggang sa kanila, pero tulad ng dati hanggang gate lamang ang tulad ko.. Sa mahabang lakaran napansin kong medyo tahimik si Sophia, para bang may bagay na gumugulo sa kanya.. Sa puntong yon hindi ko na natiis pang hindi mag tanong..
"Sophia.. Kanina kapa tahimik.."
"Ako? I'm just.."
"???"
"Tired?"
"Tingin ko.. Gusto mo ipara nalang kita dito ng masasakyan mo?"
"No!"
"Robert.."
"Can we talk?"
"Oo naman.. Ano ba yun?"
"Not in here.. Can we talk in a quiet place nearby?"
"Hmm.."
Tumingin ako sa paligid.. Maingay nga naman dahil nasa kalsada kami, at walang tigil ang nagdadaanang sasakyan. Saglit pa ay nasa pangatlong kanto na kami, kung saan pwede kaming lumiko.. Meron isang maliit na pub, na puro matatanda lang ang nagpupunta para kumain ng pancake..
First time ko ding pumasok sa pub na yun, dahil ang balita ko eh panay senior citizen lang ang madalas na customer dito, dahil pwede nilang magamit ang discount card. Pumasok kami ni Sophia.. medyo may kalumaan na ang pub, sa paligid kung saan naka sabit ang mga lumang paintings, photo ng mga lumang artista, at music icons..
May maliit na counter na may tatlong high chair, na pwedeng umikot ng 360 degrees, doon kami naupo..
"This place is good.. ngayon lang ako nakapasok dito.." pauna ko.
"Yeah.. me neither.."
"So! Ano bang pag-uusapan natin.."
"I was worried kasi Robert.."
"Saan naman?"
"Kilala mo si Eri diba?"
"Eri?"
"Yup! nakwento ko na sya dati.. remember?"
"...."
"Klasmeyt ko dati.."
"...."
"Ok sige.. Brother nya si Sebastian.."
"Ahh.. Nagkausap kayo?"
"Yup.. This morning.. Tanda mo yung nakausap kong babae kaninang umaga?"
"Sya si Eri?"
"uh huh!"
Humugot sya ng konting hangin.. Isang way para mailabas nya ang gusto nyang sabihin..
"She said something about Sebastian.."
Hindi ako nakapagsalita.. Napako ang dila ko, naipit ang hangin galing sa baga.. at naghang ang utak ko na kanina lang ay mabilis na nagiisip..
"Robert?"
"Dumating na sya?"
"No.."
"Eh ano?"
"Eri says.. Sebastian's trying to reach me.."
Gusto ko nang sabihing.. Tanga ka ba? hanggang ngayon eh naghihintay ka pa din sa kanya.. Sa lalaking kahit kailan eh hindi man lang sinuklian ang pagmamahal mo sa kanya.. at kahit kailang din ay hindi man lang inisip kung nasasaktan ka ba..
"Robert.."
"Nakikinig ka ba?"
"Oo.. Oo!"
"Sorry ha.. Sinabi ko lang sayo, Just so you know.. Tska wala akong ibang mapagsabihan kundi ikaw.."
Inakbayan nya ako, tulad ng madalas nyang ginagawa.. Somehow nasanay na ako sa ganitong attitude nya, mabilis nitong mapagaan ang loob ko, para bang isang kisapmata lang eh prente! tapos! walang problema! Ganun nya lang i-magic ang mga ngiti ko..
"Don't worry.. Nandito ako sa tabi mo.." malambing nyang boses.
"Apple juice?"
"Fresh?"
Gumising ako ng maaga para unahan yung phone ko sa pag-alarm.. Ayokong maging early worm, para sa early bird..
Muntik na kong mapaso dahil sa init ng kape, minadali ko ding papakin ang pandesal na may expiration date na hanggang ngayong araw lamang.. Agad akong nagsindi ng yosi at humarap sa pc..
"How's my little sister?"
"Hi kuya! fine.. All is fine.. Ikaw?"
"Ok lang din.. Mom and Dad?"
"Dunno.. They already gone this morning.. Napatawag ka? Wala kang pasok?"
"Meron.. I just want you to run an errand for me, that's why I phone you.."
"Huh? Ano naman yun?"
Hindi ko talaga maintindihan si Kuya minsan, masyado syang malihim at sobrang unpredictable person.. Sa isang taong mahigit na hindi nila pagkikita ni Sophy, akalain mong gumagawa pa din pala sya ng paraan para magkausap sila ni Sophia..
Kung saan saan ako naghanap ng impormasyon, para lang malaman kung saan na nga napadpad si Sophia.. Hindi ko sukat akalain na dito ako mapapadpad sa public school, hindi ko sure kung dito na talaga sya nag-aaral. Isang dating kaklase ang nagsabi na dito nya daw nakikita si Sophia na pumapasok..
Kaya nandito ako ngayon para kumpirmahin ang lahat..
-------
"Kuya?"
"Yup! My elder brother.. Sebastian.. He ask me to find you.."
"Dumating na sya?"
"Nope.. Tinawagan nya lang ako.."
"He's asking about you.. Somehow he sounded like in trouble.."
"...."
"Tinatawagan ka nya, pero nagiba kana yata ng number.. And he's also sending you a bunch of e-mails, but you didn't reply.. At.. At.."
"At?"
"At sino yang kasama mo Sophy?" bulong ko.
Sabay lingon kay Robert, si Robert naman na nakatayo lang at hindi nakikinig sa usapan namin.
"Si Robert.."
"Uhmm.. Boyfriend?"
"Not really.. We're just good friends, pero he already said his statement.."
"Oh! Tha-That's good.."
"Eri? May problema ba?"
"No! Wala.. yung lang naman.. pinasabi lang ni Kuya.."
"Eri.. You know the story.. Ayoko nang magsimula sa scratch ulit.."
"I know.. Ok! I have to go.. See you around Sophy.. And I miss you.."
"Thanks, ako din.."
------------
Eri
Pangit naman siguro kung sisirain ko ang maayos na buhay na meron na sya ngayon.. Pero anung sasabihin ko kay Kuya? Hindi ko nasabi ang totoong pakay ko..
"Eri listen.. Mula nung umalis ako, madalas akong nagpapadala ng mga sulat, dahil hindi ko sya makontak sa e-mails at phone.."
"Ano gagawin ko?"
"I want you to find out kung bakit hindi sya sumasagot sa mga sulat ko.."
"I will do my best kuya, pero hindi ko alam kung saan mag-uumpisa, dahil wala na sya sa school.. Nagtransfer sya after ng 3rd year.."
At nung matagpuan ko na sya, batid sa kanya ang pagiging masaya.. dahil siguro sa Robert na yun.. I'm not sure, pero tingin ko merong chemistry sa kanilang dalawa.. Hays.. Paano ko ipapaliwanag kay kuya.. Iniwan nya naman sakin ang bago nyang number, So I still have the chance to ask her..
--------------
EXAM?!!
Bakit ganun kabilis?
"Okei class.. I recommend na magkaroon kayo ng group.. 2 to 5 members each group, para mas mapabilis kayo sa review"
Agad agad nagpilian ang mga estudyante para makakuha ng maaasahan nila sa pag-rereview. Nag grupo ang matatalino, dahil ayaw nilang lumabas ang laman ng kanilang mga utak.. Nagsama sama naman ang backstreet boys, ito ang male groups na panay kalokohan lang ang alam.. Meron namang all female group na pinamagatang Inday-Foundation..
"Well.. I have no choice.. Tayo na lang ang naiwan dito.." pahayag ni Sophia.
"Para namang napilitan ka Ms. Masungit!" sagot ni Richard.
"Matalino din kami!"
"Tamad nga lang!" sabay naming sabi ni Richard.
"We should put two persons as well.."
...
"Tingin ko kailangan nyo ng kasama.. hehehe!"
"MARTIN?!" sabay sabay naming reaksyon.
"Oh relax lang.. Huli na nang malaman kong nag groupings pala, at wala nang bakante sa ibang grupo.."
"Okei you're in!" mabilis na sagot ni Sophia.
"Sophia!?"
"Ok lang Robert, mas mainam na may anti-stress tayo sa group.." bulong nya.
...
"Kailangan pa natin ng isang babae sa grupo.. Mas mainam kung magaling sa reaserch diba?" suggest ni Richard.
"Pero lahat na ng babae may ka grupo na.." sagot ko.
RINNGGG!!!!
Nag ring na ang bell.. Oras na para sa sunod kong klase.. Walang iba kundi sa club. Matagal tagal din akong hindi nakapunta dun, hindi naman din kasi major kaya okei lang umabsent, pero tulad ng sabi ko.. Kasama 'to sa pag-buo ng pangarap ko..
"Sophia kita nalang tayo mamaya.."
"Ok.. Uhm--"
"Oh?"
"Hintayin kita.. Bawal ma-late!"
Ngiti lang ang sinagot ko, at tuluyan nang umalis.. Mabilis akong nakababa ng senior building dahil walang mga estudyanteng pakalat kalat ngayon sa hallway maging sa hagdan. Tirik na tirik ang araw sa kainitan.. Bahagya kong tinakpan ng aking palad ang aking mata, na nagsilbing maliit na payong para saking paningin.. Tanaw ko ang kasunod na building, kung saan dun ang sunod kong klase, nang biglang nag vibrate ang aking phone..
Isang txt msg galing kay Sophia.. Binuksan ang mensahe..
"Bawal ma late"
Napangiti na naman ako.. Hindi ko na nagawang magreply, agad akong dumiretso.. Tumungo sa klase, pero bago pa man makapasok agad kong napansin ang isang babaeng nakatayo, nakatalikod at nakaharap sa pinto..
"Excuse miss.."
Tumabi naman sya, at binuksan ko ang door knob..
"Robert, ikaw pala yan.."
Nilingon ko sya, tinignan kung sino.. Pero.. Pero hindi ko sya kilala..
"Miss, sorry pero... Kilala ba kita?"
"Tignan mo akong mabuti.."
"A--"
"???"
"Agnes?!"
"Yup!"
"Ano nangyari sayo?!"
"Ewan ko sayo, tabi nga.. papasok na ko.."
"Seryoso ako.. Hindi kita nakilala.."
Seryoso talaga ako nung hindi ko sya nakilala.. Dahil ang hitsura nya ngayon, kung dati ang buhok nya ay laging naka pony tail, ay nakalugay na ngayon, at may style pa! Wala na din ang braces sa kanyang ngipin, na tila kailangan mong lagyan ng W40 para hindi kalawangin.. At ang old fashion statement nya, ay ibang iba na din.. Wala na din ang back pack nya na nagsilbing trademark nya, para mabilis ko syang makilala..
"Agnes.. New look!"
"Ewan.."
"Seryoso.. hindi kita nakilala.. Ano bang meron?"
"Naisip ko lang.. New image naman!"
"Ows!? May napupusuan ka ba?"
"Ano?!"
"Hahaha!" Malakas kong tawa.
Ngunit tinapos ng club adviser namin ang pagti-trip ko ng napansin nya akong tumatawa..
"Robert! Mr. Robert Monsood!"
"Yes sir!"
"Kumusta ang bakasyon?"
"Bakasyon?" bulong ko sa sarili.
"Our club president miss Agnes, told me that your on vacation, this last few days.."
"Yes sir.." sabay tingin kay Agnes.
Matapos ang klase, agad kong pinuntahan si Agnes.. Hindi para mang asar ulit, kundi mag thank you.. Lagi nya akong tinutulangan kahit na wala naman akong pakinabang sa kanya.
"Miss President!"
"Yes Robert?"
"Thanks ulit!"
"Walang anuman Robert.. Pero sa susunod dapat kana pumasok, remember malapit na ang writing session natin.."
"Yes Ms. President.."
"How's Sophia?"
"Ok! Okei na naman kami.. and thanks ulit!"
"That's good! Bago ko malimutan.. Meron tayong club meeting sa saturday, dito din sa school.. Mga 5pm para hindi hassle.."
"Saturday? Sure! Wala akong gagawin nun.."
"Just make sure lang na makakapunta ka.."
Fingers crossed! Yan ang signed na nangangako ka.. This time ako naman ang babawi kay Agnes, kailangan kong magpakitang gilas sa club.. Para matuwa sya sa akin. Pero ang talagang nakakapagtaka.. eh ang looks nya ngayon. Lumabas ang natural nyang ganda, na sa una ay tila hinding hindi mo makikita..
"Agnes, I have to go.. Baka naghihintay na si Sophia sakin.."
"Ok.. Bye! See you on Saturday.."
Tumakbo ako sa pagmamadali at baka naghihintay na sakin si Sophia, ngunit para tilang may nalimutan ako.. Huminto ako at lumingon ulit kay Agnes.
"Agnes!"
"Oh?"
"Walang biro, seryoso! Ang ganda mo ngayon!"
Namula sya..
-------------------
Habang naglalakad ako papunta sa klase ni Sophia, para sunduin sya, at samahang maglakad pauwi.. Napansin ko na luma na pala ang gusali ng senior building.. May mga katanungan din na bigla bigla nalang sumisingit.. Ilang estudyante na kaya ang dumaan sa gusaling 'to, Ilang teacher na din ba ang nag-resign.. at ilang ulit na din nalang bago ko ito tuluyang iwan..
Kung ang isang relasyon ay tulad din ng pag-aaral.. Siguradong meron ding katapusan ang lahat. Tulad ng relasyon ko sa HS life, konti nalang matatapos na ako.. Masakit bang mawalay dito? Mamimiss ko din ba sya? Pero.. Naisip ko din.. Na habang nabubuhay ang isang tao ay marami pa itong pwedeng matutunan.. Maraming bagong subject na kailangang pag-aralan.. Tulad ng sa isang relasyon, walang katapusang problema, walang kamatayang project, assignment, at exams..
Ang importante lang.. ay marunong kang mag-enjoy.. iwasan ang pressure at hassle, wag mag isip.. Walang pinagkaiba sa pagsusulat.. wag kang mag-isip habang nagsusulat, dahil wala kang matatapos..
Naabutan kong patapos na ang klase ni Sophia, napansin ko ding palabas na sya ng klase, mabilis ko syang sinalubong..
"Miss pwede bang ako na lang maghatid sayo?"
"Sure!" kasunod ang ngiti.
"Sya nga pala.. next week ang exam, so kailangan natin mag review.. How about saturday?"
"Sat? Hmm.. Wala naman akong ibang gagawin, so ok lang!"
"Ok, sabihan mo sila.."
Medyo malayo layo pa ang lakarin hanggang sa kanila, pero tulad ng dati hanggang gate lamang ang tulad ko.. Sa mahabang lakaran napansin kong medyo tahimik si Sophia, para bang may bagay na gumugulo sa kanya.. Sa puntong yon hindi ko na natiis pang hindi mag tanong..
"Sophia.. Kanina kapa tahimik.."
"Ako? I'm just.."
"???"
"Tired?"
"Tingin ko.. Gusto mo ipara nalang kita dito ng masasakyan mo?"
"No!"
"Robert.."
"Can we talk?"
"Oo naman.. Ano ba yun?"
"Not in here.. Can we talk in a quiet place nearby?"
"Hmm.."
Tumingin ako sa paligid.. Maingay nga naman dahil nasa kalsada kami, at walang tigil ang nagdadaanang sasakyan. Saglit pa ay nasa pangatlong kanto na kami, kung saan pwede kaming lumiko.. Meron isang maliit na pub, na puro matatanda lang ang nagpupunta para kumain ng pancake..
First time ko ding pumasok sa pub na yun, dahil ang balita ko eh panay senior citizen lang ang madalas na customer dito, dahil pwede nilang magamit ang discount card. Pumasok kami ni Sophia.. medyo may kalumaan na ang pub, sa paligid kung saan naka sabit ang mga lumang paintings, photo ng mga lumang artista, at music icons..
May maliit na counter na may tatlong high chair, na pwedeng umikot ng 360 degrees, doon kami naupo..
"This place is good.. ngayon lang ako nakapasok dito.." pauna ko.
"Yeah.. me neither.."
"So! Ano bang pag-uusapan natin.."
"I was worried kasi Robert.."
"Saan naman?"
"Kilala mo si Eri diba?"
"Eri?"
"Yup! nakwento ko na sya dati.. remember?"
"...."
"Klasmeyt ko dati.."
"...."
"Ok sige.. Brother nya si Sebastian.."
"Ahh.. Nagkausap kayo?"
"Yup.. This morning.. Tanda mo yung nakausap kong babae kaninang umaga?"
"Sya si Eri?"
"uh huh!"
Humugot sya ng konting hangin.. Isang way para mailabas nya ang gusto nyang sabihin..
"She said something about Sebastian.."
Hindi ako nakapagsalita.. Napako ang dila ko, naipit ang hangin galing sa baga.. at naghang ang utak ko na kanina lang ay mabilis na nagiisip..
"Robert?"
"Dumating na sya?"
"No.."
"Eh ano?"
"Eri says.. Sebastian's trying to reach me.."
Gusto ko nang sabihing.. Tanga ka ba? hanggang ngayon eh naghihintay ka pa din sa kanya.. Sa lalaking kahit kailan eh hindi man lang sinuklian ang pagmamahal mo sa kanya.. at kahit kailang din ay hindi man lang inisip kung nasasaktan ka ba..
"Robert.."
"Nakikinig ka ba?"
"Oo.. Oo!"
"Sorry ha.. Sinabi ko lang sayo, Just so you know.. Tska wala akong ibang mapagsabihan kundi ikaw.."
Inakbayan nya ako, tulad ng madalas nyang ginagawa.. Somehow nasanay na ako sa ganitong attitude nya, mabilis nitong mapagaan ang loob ko, para bang isang kisapmata lang eh prente! tapos! walang problema! Ganun nya lang i-magic ang mga ngiti ko..
"Don't worry.. Nandito ako sa tabi mo.." malambing nyang boses.
"Apple juice?"
"Fresh?"
Teenage Cappuccino - 10
TEENAGE CAPPUCCINO - Forward Feelings (Chapter 10)
Maybe if I took a little time to talk, then she'd heal a little if she wants to.. At sa tuwing naririnig ko ang linya ng paulit ulit, eh paulit ulit ding hindi natatapos ang sigla na aking nadarama..
Limang segundong katahimikan..
Limang segundong langit..
Limang segundo na matagal kong pinangarap.. Limang segundong nagdikit ang aming mga labi, tulad ng sinabi ko. Wala sa script, walang wala sa plano. Pero heto ako! ini-enjoy ang pangarap ko..
Sa loob ng limang segundo, wala akong ibang narinig sa paligid kundi hiyawan, palakpakan, at tilian. Pakiramdam ko'y tatalunin ko ang mga moves ni Edward Cullen sa mga diskarteng authentic ko! Nakatitig sya sa akin sa loob ng limang segundong yun, halata ang sobrang pagkagulat.. Ni hindi nya nagawang magreak, at tumanggi man lang.. Nagpalakas naman ng loob ko at self confidence. In your face na naman si Raymond sa akin syempre, 2-0 na ang score, at syempre ako ang lamang..
Natapos ang limang segundo ng magandang eksena sa buhay ko.. Tulala si Sophia.. Dahan dahang nyang inangat ang kanyang dalawang palad patungo sa kanyang mga pisngi. Namula sya, hindi ko lang sigurado kung sa kahihiyan. Pero wala na akong pakielam dun. Gusto kong marinig ang sagot nya, makita ang reaksyon nya. Naghihintay ako..
"What the?! Who you think you are?!" kabig agad ni Raymond, sabay tulak sa akin.
Lumakas na ang sigawan ng mga estudyante, dun ko lang nalaman na kami pala ang center of attraction sa mga sandaling ito.
"Sophia, are you alright?" tanong ni Raymond.
Ngunit hindi sumagot si Sophy.. Tulala ito at hindi alam ang gagawin.
"Tara na Sophia.." sa puntong yun ay hinawakan na ni Raymond ang kanyang braso.
Ngunit laking gulat ko nung hinawi ito ni Sophia, at dahan dahang lumapit sa akin.. Lumakas na ang tibok ng puso ko. at iba ang pakiramdam ko. Dalawang bagay lang.. Kundi ang magalit sya, o matuwa?
"Robert.. Why?"
Sa mahina nyang boses na tila pusa na naligaw at hindi na makabalik, at ako si gago na hindi alam ang isasagot.
"Sophia!" anyaya ni Raymond.
"Say something Robert.." dugtong ni Sophia.
"Sophia.." pangungulit ni Raymond.
Alam mo yung pakiramdam na nilagay yung kapirasong butter sa ibabaw ng mainit na kawali? at ikaw yung nakatungtong sa ibabaw nun? Ganun na ganun ang pakiramdam ko na tila mauubos na ang butter, at wala pa din akong masabi.. Lalangoy ba ako sa mantikilya o tatalon palabas ng kawali?
"Robert! say something!" may galit na sa boses ni Sophia.
Shit! Kung may taong tutulong sakin sa mga oras na 'to isa lang ang sasabihin ko.. Kailangan kita ngayon! Time is running out.. Do or Die ang laban na tila Lakers at Boston.. Yes or No na parang isang score na lang at mananalo na ako sa question nila Randy Santiago at John Estrada..
"Sophia.."
..
...
....
Hindi ako pwedeng sumagot ng mali, at hindi din ako pwedeng magpaliwanag ng mahaba.. Natural na sagot ang hinihiling nya.. At wala na kong maisip pa kundi..
"Sorry Sophia.. Pero tingin ko eh.. mali! pakiramdam ko mahal na kita.."
--------
Umikot ang mundo pabalik.. Naalala ko yung istorya ni Romeo at Juliet, ang love story nila Bobby Andrews at Angelu Del leon. Ang sikat na sikat na sila John and Marsha.. ang walang kamatayang pag-ibig ni Daisuke kay Aikawa.. Nasaksihan ko kung paano magmahal si Ermat kay Erpat, na kahit hanggang ngayon ay hinding hindi nya kayang palitan.
Mahal ko Sophia sa hindi maipaliwanag na dahilan. Kaparehas nito kung bakit nga ba lamang ng 30 minutos ang umaga kesa sa gabi. Kung bakit nga ba ako nagkukumot ng nakalabas ang dalawang paa. Kung bakit din mahilig magsuplado ang mga pangit, at kung bakit nangangati ang aking kamay para magtype ng epilogue para sa kwentong tambay..
"Sorry..
..Sophia"
"Pero.. Mahal kasi kita!"
Gulat sya, Gulat ang mga tao, Ako din mismo gulat sa kalokohan ko.. Pero talo talo na! Ngayon lang mangyayari sakin 'to.. Kumbaga strike while the iron is hot! At kahit ang annoying face ni Raymond ay tila nagmukhang blangkong papel sa pagkagulat.
Pero mas nakakagulat ang sumunod na pangyayari..
Lumapit sya ng isang hakbang pa, kasunod ang isang maalingawngaw na sampal!
"Bagay sayo yan! For stealing a kiss from me!" galit nyang sabi.
Syempre nandyan ulit ang mga usi, na parang mga studio audience sa show time, na may bitbit na score board! 10! 9! 8! 7! 6! Sunod sunod din na palakpakan.. at akong ang sample sample, I mean na bigyan ng sample.
Napahiya ako, obvious ba? Nag post pa ulit si Sophia na parang uulit pa ng round 2.. Ngunit laking gulat ko nang pinatong nya ang palad nya sa ulo ko.. Bahagya nyang ginulo ang pagkaka-gel nito, at nagsabing..
"Bakit ba ngayon ka lang kasi nagsabi?"
Tumalikod sya.. Alam kong ayaw nyang makita ko ang siguradong papatak na mga luha, mabilis syang tumakbo. Ako naman ay steady lang. Hinayaan ko lang syang umalis, hinabol pa sya ng aking mga mata.. Hanggang sa hindi ko na sya makita dahil sa dami at umpukang mga tao..
...
"Look what you've done.. tsk!" asar na boses ni Raymond.
"(Whistle) May reklamo yata si sir dito.." agad na sagot ni Richard, na hindi ko napansin na nasa likod ko na.
"Whatever!" asar na naglakad ito paalis..
Mabilis ding nawala ang mga usi sa paligid, para bang mga langaw na lilipad na sa ibang tambayan, at maghahanap ng pupu, este chismis. Naiwan akong hindi alam ang gagawin.. Nakita ko ding papalapit si Agnes sa direksyon namin ni Richard.
"Robert! Are you okay?" humahangos nyang tanong.
"..."
"Robert?"
"Brad-pit tara na.."
"..."
"Brad?"
"Robert? Bakit?"
"Bakit ka nakangiti?" sabay nilang sabi..
Ako na yung mukhang tanga, pero sino ba naman ang hindi matutuwa na matikman ang labi ng kanyang mahal? i-set aside na natin yung sampalan part.. At ang naglalaro sa isip ko eh yung sinabi nyang "Bakit ba ngayon ka lang kasi nagsabi?"
--------------
May mga bagay pala talaga sa buhay na hindi mo pwedeng seryosohin.. Dahil mawawala ka sa rhythm. Nung sineryoso ko ang isang kwento, huli na nung napansin kong nawawalan na ko ng enjoyment. Mas maigi pa palang daanin mo sa kalokohan ang lahat ng ginagawa mo.. Hindi mo mapapansin matatapos ka nang masaya at maganda ang kinalabasan..
Alas syete na ng gabi nakahiga pa din ako, at tila walang ganang kumain.. Ilang beses na din akong tinatawag ni nanay. Hawak hawak ko ang aking pisngi, na kanina lang ay ubod ng sakit..
"Gising ka pala Robert! Bakit hindi ka sumasagot?"
Gulat sakin ni nanay, inakyat nya na pala ako ng hindi ko namamalayan.. Umupo sya sa gilid ng aking kama, at hinipo ang aking noo.
"Jusko! wala ka naman palang sakit, eh bakit ba nakahiga ka pa dyan!?"
"Nagpapahinga lang ma.."
"Bangon na, wala akong kasabay kumain sa baba.. Halika na.."
"Sunod na lang ako.."
"May problema ba ang binata ko? aber?"
Bumangon ako at umupo sa kama.
"Sasabihin ko sayo, pero wag kang tatawa ha!"
"Dyaskeng bata ire! Pasikre-sikreto pa!"
"Hahahaha!"
"Ano ba yun? Hala bilis at lalamig ang pagkain!"
Minsan natatawa din ako kay ermat, kasi kahit sobrang abala sya, eh nakukuha nya pang makipaglambingan sa kanyang iisang anak. Hindi ko lang talaga nasusuklian ang pagiging maalaga nya sa akin..
"Paano ba makuha ang loob ng isang babae?"
"Homaygad! May nililigawan ka?"
"Parang ganon.. sagutin mo muna kaya ang tanong ko?"
"Eh paano ko sasagutin ayaw mo naman ikwento!"
"Ganito kasi--"
--------------
Sa isang malaking hapag kainan na apat na tao lang ang kumakain, na tila hindi magkaka-kilala ay tila isang bangungot para sa akin.. Si Daddy na walang bukang bibig kundi ang negosyo, Si Mommy na wala nang inatupag kundi si Kuya, at ang Kuya ko na talagang masugid na taga sunod nila.. At.. At ako pa pala na sawang sawa na sa ganitong klaseng eksena.
"Sophia, kumusta ang school?"
"Everything is fine Mommy.."
"Dapat lang, kundi isasama kita sa kuya mo papuntang abroad.."
"Daddy!"
"Sophia, listen to your mom.."
"Pinagbigyan lang kita Sophia sa gusto mong mangyari this year, pero after ng graduation sasama ka sa kuya mo to study abroad, mas mabuti dun iha.."
Mabilis kong tinapos ang hapunan, at agad na umakyat sa kwarto, inikot ko ang aking mata sa paligid para maghanap ng gagawin, at para din mawala ang aking inis kay Mommy..
Nagbukas ako ng laptop, para mag search ng mga tips at reviews para sa club.. Napansin ko ang sticky notes sa upper right ng screen. Nakasulat dun kung kailan ako nag transfer sa bagong school.. Naalala ko ang araw na unang beses akong pumasok sa public school na syang pinapasukan ko ngayon, isang buwan na din pala ang nakakaraan.. At tila parang ang dami nang nangyari.. Bigla ko din naalala si Robert.
Sino nga ba si Robert?
Sya yung nakilala kong lalaki na laging gumagawa ng mga kakaibang bagay, Mga bagay na hindi mo aakalain dahil sa itsura nya na mukhang predictable.. Masayahin, at tila hindi nauubusan ng pag-asa.. At bakit nga ba sya ang iniisip ko?
At ang halik.. ang first kiss ko, ay walang iba kundi sya..
..
...
....
Nagising ako sa lamig ng hangin sa madaling araw.. Nakatulog ako sa harap ng laptop. Tuluyang bumangon at nag-shower.. Medyo maaga pa para sa eskwela pero dahil wala na ang antok ko ay nagpasya na akong maunang umalis ng bahay..
"Good morning ate.." bati ko kay Mamang (ang masipag at tapat naming katulong)
"Good morning Sophy.. ang aga mo yata?"
"Shhh! Gising na ba sila?"
"Hindi pa.. Papasok ka na ba?"
"Ahh.. eh oo! mauna na ako.. Isara mo na lang yung gate, pakisabi na din kay Mommy.."
"Okay, ingat sa kalye ha! Marami ang masasamang loob ngayon, kanina paglabas ko ng subdivision may lalaki dun na paikot ikot parang hindi mapakali eh!"
"Don't worry mamang.. sige po.."
May kotse kami, pero sa hindi maipaliwanag na dahilan eh mas masarap sa pakiramdam ang maglakad sa umaga, lalo na at papasok ka ng eskwela.. dalawang liko bago ko matunton ang gate ng subdivision, agad mong matatanaw ang guard house na pagkalaki laki, at ang guard na may pagkalaki laking ngiti din tuwing babatiin ako ng good morning..
"Good morning ma'am!"
"Hello.."
"Ingat po ma'am.."
"Yes.. thank you.."
....
"Sophia.."
Laking gulat ko sa isang lalaki na bigla na lang sumulpot sa labas ng gate, muntik ko na syang masampal ngunit mas lalong nanglaki ang aking mata nung makilala ko kung sino.
"Robert?! Anong ginagawa mo dito?!"
"Ah-eh"
"Hinihintay kasi kita.."
"Bakit?"
"Anong bakit? Maaga akong nagpunta dito, para makausap ka lang.. Tapos tatanungin mo ako ng bakit?"
(Batok)
"Pwede naman tayong mag usap sa school, bakit kailangan mo pang maghintay dito, at gulatin ako?"
"Hindi ko alam! Ito lang kasi naisip kong way, para mas magkausap tayo ng maayos.. Alam mo kasi, nandun ang asungot na si--"
"Si Raymond?"
"Uh huh!"
"Stop thinking about Raymond and me, wala kaming kahit ano.. Okei Mr. Seloso?"
"And--"
"And what?"
Sa malamig na umaga, sa mahangin na paligid.. Wala na tayong tatalo sa langit at lupa kong nararamdaman, para sa kanya.. Hindi uso sakin ang sikat na sikat na linya sa love kowts na "magtira ka para sa sarili mo", dahil ang tunay na nagmamahal ay handang ialay ang sarili, buong pagkatao, at kahit ang sariling buhay para lang sa kanyang minahamal.. Korni ba? Naranasan nyo na din yan..
"Ayoko na ng joke.."
"Huh?!"
"Hindi mo ba nagets?"
"Eh para ka naman kasing puzzle eh!"
"Puzzle? Bakit binubuo ko ba ang araw mo?"
"(Batok!) Ikaw ba si John Lloyd?"
"Sige seryoso.."
"..."
"Ayoko na ng joke--"
"Ayan kana naman eh!"
"Patapusin mo muna kasi ako!"
"Okei okei.."
"Ayoko na ng joke Sophia.."
"Then?"
"..."
"Then what?"
"Sophia wag ka masyado seryoso, kasi nadi-distract ako.."
"Ano ba?! Ang gulo gulo mo ha! Ano bang gusto mo sabihin?"
"Iiwan kita dito!" dugtong nya pa.
"Hindi huwag! Seryoso ako.. Mahal kita.. So pwede na ba ako manligaw?"
"???"
Tulad ng madalas nyang gawin sakin, inakbayan nya ako at ngumiti..
"Hindi ba tayo na?"
"Hindi ganun.. alam mo yung normal na--"
"And how about the kiss?" mabilis nyang sagot.
"That kiss? Ano kasi.."
"Ano?"
"I know na mali yun pero--"
"Pero? Ano? Puro ka dahilan Robert.. You know what?"
"What?"
"Hindi ko din alam, pero sa tuwing kasama kita, masaya ako.. and guess what.."
"You.."
"You already had my lips.. So work hard, to earn my heart.."
Suave lang eh! Alam mo yung may nakadikit na bagay sa loob ng ilong mo, tapos ang hirap dukutin? Parang ganun kahirap kalimutan yung sinabi nya.. Para bang may na earn na akong points, at kailangan ko pang mag-ipon, para maipanalo ko yung grand prize.. Ibang klase talaga sya. Kahit na minsan ay hindi ko sya maintindihan.. Tingin ko yun na din ang bagay na nagustuhan ko sa kanya..
Sinabayan ko syang maglakad papasok ng iskwela.. Kahit araw arawin ko siguro tong gawin ay hindi ako magsasawa, sapat na saking makita at makasama sya. Walang tatalo sa ganitong pakiramdam..
I hope we could spend more time together
A few hours is better than never
If we could only make it longer
A whole day would be fine
Kumakanta sakin ang lyrics ni Ely Buendia, habang sabay kaming naglalakad..
"Robert.. Anong plano mo after ng high school?"
"Ako? simple lang.. gusto kong magsulat at gumawa ng kwento.."
"Hindi mo ba pinangarap na mai-publish ang mga nagawa mo?"
"Well.. Yun ang pinaka goal ko, but I know it's gonna be tough.. So I have to start with a simple way na pinaka alam ko.. yung basic.. ang sumulat.."
"That's cool.."
"Ikaw?"
"Don't know.."
"Huh?"
"You can't understand kahit sabihin ko sayo.."
"Tell me.. tingin ko maiintindihan ko naman.."
"No you don't.."
"Why not?"
"Dahil hindi naman ako ang nagp-plano sa future ko.."
"Ano?"
"Sabi ko naman sayo, hindi mo maiintindihan.."
"Paano ko maiintindihan naman kung straight answer lang ang binibigay mo, at walang explanation?"
"Parents ko ang nagpplano para sa akin.."
"Really?!"
"Anong really? You think that's cool?"
"No.. Hindi! I mean bakit ganon?"
"Well I don't know.. Gusto nila akong makita sa paraan na gusto nila.."
"Yun para bang gusto nilang maging doktor ako, at yun na yun.. I have to deal with it.."
"Mag-dodoktor ka?"
"Duh! Example lang yun!"
"Eh ano nga?"
"Gusto nilang kami ng kuya ko ang magtuloy ng business namin.."
"Eh di okei!"
"Anong okei? Paano naman yung pangarap ko?"
"Ay.. oo nga, eh ano nga bang pangarap mo?"
"Gusto kong maging chef.."
"Eh di yun ang gawin mo.."
"Hahaha! Simple lang yun sabihin para sayo, dahil ikaw merong freeedom.."
"Ganun ba yun? Tingin ko hindi.."
"Sige ano ba ang freedom para sayo?"
"Ay freedom ay para sa lahat ng tao.. May kinalaman dyan ang human rights.. Hindi mo masasabing masarap ang freedom, kung hindi pinilit gawin to.."
"???"
"Halimbawa.. Gusto ko ng tinapay, mabibili ko sya, dahil may pera ako.. Pero kung wala akong pera, ano sa tingin mo gagawin ko?"
"I don't know.."
"Gagawa ako ng sarili kong tinapay.. and that is freedom.."
"Your something Robert.."
"Hindi naman.. sarili ko lang pananaw yun.. Uy! Lapit na tayo sa school.."
Ang mga simpleng usapan, simpleng ngiti, at simpleng buhay ng HS life ay isang masayang yugto ng kahit sino mang nilalang.. At ang babaeng kasama ko ang nagbibigay ng katuparan, para masabi kong masaya ang HS life ko. Binuksan ko ang aking bag, para hanapin ang aking ID.. dehins ka kasi makakapasok kapag walang ID, isang mahigpit na patakaran sa HS.. ang saya diba? Astig ang house rules!
"Sophy?"
"Sophia Monsood?"
Isang balingkinitan na babae ang lumapit sa amin, Maikli ang buhok, cute, at mukhang kumikita ang magulang ng higit pa sa sahod ng isang mayor at vice mayor..
" Eri?" sagot ni Sophia.
"Yup! kumusta na?"
"Eri, ikaw nga!"
Nagyakapan, nagbeso beso, at kung anu ano pang ritwal ng mga babae, na nagpapatayo sa mga balahibo ko.. (Tanda nyo pa ba si Eri? read chapter 5)
"Dito lang pala kita makikita.. Ano nangyari sayo? Bakit ka nag-transfer?"
"Long story.."
"Ikaw? bakit ka nandito?"
"You don't get it?"
"???"
"Kuya, ask me to find you.."
"Sebastian.."
Maybe if I took a little time to talk, then she'd heal a little if she wants to.. At sa tuwing naririnig ko ang linya ng paulit ulit, eh paulit ulit ding hindi natatapos ang sigla na aking nadarama..
Limang segundong katahimikan..
Limang segundong langit..
Limang segundo na matagal kong pinangarap.. Limang segundong nagdikit ang aming mga labi, tulad ng sinabi ko. Wala sa script, walang wala sa plano. Pero heto ako! ini-enjoy ang pangarap ko..
Sa loob ng limang segundo, wala akong ibang narinig sa paligid kundi hiyawan, palakpakan, at tilian. Pakiramdam ko'y tatalunin ko ang mga moves ni Edward Cullen sa mga diskarteng authentic ko! Nakatitig sya sa akin sa loob ng limang segundong yun, halata ang sobrang pagkagulat.. Ni hindi nya nagawang magreak, at tumanggi man lang.. Nagpalakas naman ng loob ko at self confidence. In your face na naman si Raymond sa akin syempre, 2-0 na ang score, at syempre ako ang lamang..
Natapos ang limang segundo ng magandang eksena sa buhay ko.. Tulala si Sophia.. Dahan dahang nyang inangat ang kanyang dalawang palad patungo sa kanyang mga pisngi. Namula sya, hindi ko lang sigurado kung sa kahihiyan. Pero wala na akong pakielam dun. Gusto kong marinig ang sagot nya, makita ang reaksyon nya. Naghihintay ako..
"What the?! Who you think you are?!" kabig agad ni Raymond, sabay tulak sa akin.
Lumakas na ang sigawan ng mga estudyante, dun ko lang nalaman na kami pala ang center of attraction sa mga sandaling ito.
"Sophia, are you alright?" tanong ni Raymond.
Ngunit hindi sumagot si Sophy.. Tulala ito at hindi alam ang gagawin.
"Tara na Sophia.." sa puntong yun ay hinawakan na ni Raymond ang kanyang braso.
Ngunit laking gulat ko nung hinawi ito ni Sophia, at dahan dahang lumapit sa akin.. Lumakas na ang tibok ng puso ko. at iba ang pakiramdam ko. Dalawang bagay lang.. Kundi ang magalit sya, o matuwa?
"Robert.. Why?"
Sa mahina nyang boses na tila pusa na naligaw at hindi na makabalik, at ako si gago na hindi alam ang isasagot.
"Sophia!" anyaya ni Raymond.
"Say something Robert.." dugtong ni Sophia.
"Sophia.." pangungulit ni Raymond.
Alam mo yung pakiramdam na nilagay yung kapirasong butter sa ibabaw ng mainit na kawali? at ikaw yung nakatungtong sa ibabaw nun? Ganun na ganun ang pakiramdam ko na tila mauubos na ang butter, at wala pa din akong masabi.. Lalangoy ba ako sa mantikilya o tatalon palabas ng kawali?
"Robert! say something!" may galit na sa boses ni Sophia.
Shit! Kung may taong tutulong sakin sa mga oras na 'to isa lang ang sasabihin ko.. Kailangan kita ngayon! Time is running out.. Do or Die ang laban na tila Lakers at Boston.. Yes or No na parang isang score na lang at mananalo na ako sa question nila Randy Santiago at John Estrada..
"Sophia.."
..
...
....
Hindi ako pwedeng sumagot ng mali, at hindi din ako pwedeng magpaliwanag ng mahaba.. Natural na sagot ang hinihiling nya.. At wala na kong maisip pa kundi..
"Sorry Sophia.. Pero tingin ko eh.. mali! pakiramdam ko mahal na kita.."
--------
Umikot ang mundo pabalik.. Naalala ko yung istorya ni Romeo at Juliet, ang love story nila Bobby Andrews at Angelu Del leon. Ang sikat na sikat na sila John and Marsha.. ang walang kamatayang pag-ibig ni Daisuke kay Aikawa.. Nasaksihan ko kung paano magmahal si Ermat kay Erpat, na kahit hanggang ngayon ay hinding hindi nya kayang palitan.
Mahal ko Sophia sa hindi maipaliwanag na dahilan. Kaparehas nito kung bakit nga ba lamang ng 30 minutos ang umaga kesa sa gabi. Kung bakit nga ba ako nagkukumot ng nakalabas ang dalawang paa. Kung bakit din mahilig magsuplado ang mga pangit, at kung bakit nangangati ang aking kamay para magtype ng epilogue para sa kwentong tambay..
"Sorry..
..Sophia"
"Pero.. Mahal kasi kita!"
Gulat sya, Gulat ang mga tao, Ako din mismo gulat sa kalokohan ko.. Pero talo talo na! Ngayon lang mangyayari sakin 'to.. Kumbaga strike while the iron is hot! At kahit ang annoying face ni Raymond ay tila nagmukhang blangkong papel sa pagkagulat.
Pero mas nakakagulat ang sumunod na pangyayari..
Lumapit sya ng isang hakbang pa, kasunod ang isang maalingawngaw na sampal!
"Bagay sayo yan! For stealing a kiss from me!" galit nyang sabi.
Syempre nandyan ulit ang mga usi, na parang mga studio audience sa show time, na may bitbit na score board! 10! 9! 8! 7! 6! Sunod sunod din na palakpakan.. at akong ang sample sample, I mean na bigyan ng sample.
Napahiya ako, obvious ba? Nag post pa ulit si Sophia na parang uulit pa ng round 2.. Ngunit laking gulat ko nang pinatong nya ang palad nya sa ulo ko.. Bahagya nyang ginulo ang pagkaka-gel nito, at nagsabing..
"Bakit ba ngayon ka lang kasi nagsabi?"
Tumalikod sya.. Alam kong ayaw nyang makita ko ang siguradong papatak na mga luha, mabilis syang tumakbo. Ako naman ay steady lang. Hinayaan ko lang syang umalis, hinabol pa sya ng aking mga mata.. Hanggang sa hindi ko na sya makita dahil sa dami at umpukang mga tao..
...
"Look what you've done.. tsk!" asar na boses ni Raymond.
"(Whistle) May reklamo yata si sir dito.." agad na sagot ni Richard, na hindi ko napansin na nasa likod ko na.
"Whatever!" asar na naglakad ito paalis..
Mabilis ding nawala ang mga usi sa paligid, para bang mga langaw na lilipad na sa ibang tambayan, at maghahanap ng pupu, este chismis. Naiwan akong hindi alam ang gagawin.. Nakita ko ding papalapit si Agnes sa direksyon namin ni Richard.
"Robert! Are you okay?" humahangos nyang tanong.
"..."
"Robert?"
"Brad-pit tara na.."
"..."
"Brad?"
"Robert? Bakit?"
"Bakit ka nakangiti?" sabay nilang sabi..
Ako na yung mukhang tanga, pero sino ba naman ang hindi matutuwa na matikman ang labi ng kanyang mahal? i-set aside na natin yung sampalan part.. At ang naglalaro sa isip ko eh yung sinabi nyang "Bakit ba ngayon ka lang kasi nagsabi?"
--------------
May mga bagay pala talaga sa buhay na hindi mo pwedeng seryosohin.. Dahil mawawala ka sa rhythm. Nung sineryoso ko ang isang kwento, huli na nung napansin kong nawawalan na ko ng enjoyment. Mas maigi pa palang daanin mo sa kalokohan ang lahat ng ginagawa mo.. Hindi mo mapapansin matatapos ka nang masaya at maganda ang kinalabasan..
Alas syete na ng gabi nakahiga pa din ako, at tila walang ganang kumain.. Ilang beses na din akong tinatawag ni nanay. Hawak hawak ko ang aking pisngi, na kanina lang ay ubod ng sakit..
"Gising ka pala Robert! Bakit hindi ka sumasagot?"
Gulat sakin ni nanay, inakyat nya na pala ako ng hindi ko namamalayan.. Umupo sya sa gilid ng aking kama, at hinipo ang aking noo.
"Jusko! wala ka naman palang sakit, eh bakit ba nakahiga ka pa dyan!?"
"Nagpapahinga lang ma.."
"Bangon na, wala akong kasabay kumain sa baba.. Halika na.."
"Sunod na lang ako.."
"May problema ba ang binata ko? aber?"
Bumangon ako at umupo sa kama.
"Sasabihin ko sayo, pero wag kang tatawa ha!"
"Dyaskeng bata ire! Pasikre-sikreto pa!"
"Hahahaha!"
"Ano ba yun? Hala bilis at lalamig ang pagkain!"
Minsan natatawa din ako kay ermat, kasi kahit sobrang abala sya, eh nakukuha nya pang makipaglambingan sa kanyang iisang anak. Hindi ko lang talaga nasusuklian ang pagiging maalaga nya sa akin..
"Paano ba makuha ang loob ng isang babae?"
"Homaygad! May nililigawan ka?"
"Parang ganon.. sagutin mo muna kaya ang tanong ko?"
"Eh paano ko sasagutin ayaw mo naman ikwento!"
"Ganito kasi--"
--------------
Sa isang malaking hapag kainan na apat na tao lang ang kumakain, na tila hindi magkaka-kilala ay tila isang bangungot para sa akin.. Si Daddy na walang bukang bibig kundi ang negosyo, Si Mommy na wala nang inatupag kundi si Kuya, at ang Kuya ko na talagang masugid na taga sunod nila.. At.. At ako pa pala na sawang sawa na sa ganitong klaseng eksena.
"Sophia, kumusta ang school?"
"Everything is fine Mommy.."
"Dapat lang, kundi isasama kita sa kuya mo papuntang abroad.."
"Daddy!"
"Sophia, listen to your mom.."
"Pinagbigyan lang kita Sophia sa gusto mong mangyari this year, pero after ng graduation sasama ka sa kuya mo to study abroad, mas mabuti dun iha.."
Mabilis kong tinapos ang hapunan, at agad na umakyat sa kwarto, inikot ko ang aking mata sa paligid para maghanap ng gagawin, at para din mawala ang aking inis kay Mommy..
Nagbukas ako ng laptop, para mag search ng mga tips at reviews para sa club.. Napansin ko ang sticky notes sa upper right ng screen. Nakasulat dun kung kailan ako nag transfer sa bagong school.. Naalala ko ang araw na unang beses akong pumasok sa public school na syang pinapasukan ko ngayon, isang buwan na din pala ang nakakaraan.. At tila parang ang dami nang nangyari.. Bigla ko din naalala si Robert.
Sino nga ba si Robert?
Sya yung nakilala kong lalaki na laging gumagawa ng mga kakaibang bagay, Mga bagay na hindi mo aakalain dahil sa itsura nya na mukhang predictable.. Masayahin, at tila hindi nauubusan ng pag-asa.. At bakit nga ba sya ang iniisip ko?
At ang halik.. ang first kiss ko, ay walang iba kundi sya..
..
...
....
Nagising ako sa lamig ng hangin sa madaling araw.. Nakatulog ako sa harap ng laptop. Tuluyang bumangon at nag-shower.. Medyo maaga pa para sa eskwela pero dahil wala na ang antok ko ay nagpasya na akong maunang umalis ng bahay..
"Good morning ate.." bati ko kay Mamang (ang masipag at tapat naming katulong)
"Good morning Sophy.. ang aga mo yata?"
"Shhh! Gising na ba sila?"
"Hindi pa.. Papasok ka na ba?"
"Ahh.. eh oo! mauna na ako.. Isara mo na lang yung gate, pakisabi na din kay Mommy.."
"Okay, ingat sa kalye ha! Marami ang masasamang loob ngayon, kanina paglabas ko ng subdivision may lalaki dun na paikot ikot parang hindi mapakali eh!"
"Don't worry mamang.. sige po.."
May kotse kami, pero sa hindi maipaliwanag na dahilan eh mas masarap sa pakiramdam ang maglakad sa umaga, lalo na at papasok ka ng eskwela.. dalawang liko bago ko matunton ang gate ng subdivision, agad mong matatanaw ang guard house na pagkalaki laki, at ang guard na may pagkalaki laking ngiti din tuwing babatiin ako ng good morning..
"Good morning ma'am!"
"Hello.."
"Ingat po ma'am.."
"Yes.. thank you.."
....
"Sophia.."
Laking gulat ko sa isang lalaki na bigla na lang sumulpot sa labas ng gate, muntik ko na syang masampal ngunit mas lalong nanglaki ang aking mata nung makilala ko kung sino.
"Robert?! Anong ginagawa mo dito?!"
"Ah-eh"
"Hinihintay kasi kita.."
"Bakit?"
"Anong bakit? Maaga akong nagpunta dito, para makausap ka lang.. Tapos tatanungin mo ako ng bakit?"
(Batok)
"Pwede naman tayong mag usap sa school, bakit kailangan mo pang maghintay dito, at gulatin ako?"
"Hindi ko alam! Ito lang kasi naisip kong way, para mas magkausap tayo ng maayos.. Alam mo kasi, nandun ang asungot na si--"
"Si Raymond?"
"Uh huh!"
"Stop thinking about Raymond and me, wala kaming kahit ano.. Okei Mr. Seloso?"
"And--"
"And what?"
Sa malamig na umaga, sa mahangin na paligid.. Wala na tayong tatalo sa langit at lupa kong nararamdaman, para sa kanya.. Hindi uso sakin ang sikat na sikat na linya sa love kowts na "magtira ka para sa sarili mo", dahil ang tunay na nagmamahal ay handang ialay ang sarili, buong pagkatao, at kahit ang sariling buhay para lang sa kanyang minahamal.. Korni ba? Naranasan nyo na din yan..
"Ayoko na ng joke.."
"Huh?!"
"Hindi mo ba nagets?"
"Eh para ka naman kasing puzzle eh!"
"Puzzle? Bakit binubuo ko ba ang araw mo?"
"(Batok!) Ikaw ba si John Lloyd?"
"Sige seryoso.."
"..."
"Ayoko na ng joke--"
"Ayan kana naman eh!"
"Patapusin mo muna kasi ako!"
"Okei okei.."
"Ayoko na ng joke Sophia.."
"Then?"
"..."
"Then what?"
"Sophia wag ka masyado seryoso, kasi nadi-distract ako.."
"Ano ba?! Ang gulo gulo mo ha! Ano bang gusto mo sabihin?"
"Iiwan kita dito!" dugtong nya pa.
"Hindi huwag! Seryoso ako.. Mahal kita.. So pwede na ba ako manligaw?"
"???"
Tulad ng madalas nyang gawin sakin, inakbayan nya ako at ngumiti..
"Hindi ba tayo na?"
"Hindi ganun.. alam mo yung normal na--"
"And how about the kiss?" mabilis nyang sagot.
"That kiss? Ano kasi.."
"Ano?"
"I know na mali yun pero--"
"Pero? Ano? Puro ka dahilan Robert.. You know what?"
"What?"
"Hindi ko din alam, pero sa tuwing kasama kita, masaya ako.. and guess what.."
"You.."
"You already had my lips.. So work hard, to earn my heart.."
Suave lang eh! Alam mo yung may nakadikit na bagay sa loob ng ilong mo, tapos ang hirap dukutin? Parang ganun kahirap kalimutan yung sinabi nya.. Para bang may na earn na akong points, at kailangan ko pang mag-ipon, para maipanalo ko yung grand prize.. Ibang klase talaga sya. Kahit na minsan ay hindi ko sya maintindihan.. Tingin ko yun na din ang bagay na nagustuhan ko sa kanya..
Sinabayan ko syang maglakad papasok ng iskwela.. Kahit araw arawin ko siguro tong gawin ay hindi ako magsasawa, sapat na saking makita at makasama sya. Walang tatalo sa ganitong pakiramdam..
I hope we could spend more time together
A few hours is better than never
If we could only make it longer
A whole day would be fine
Kumakanta sakin ang lyrics ni Ely Buendia, habang sabay kaming naglalakad..
"Robert.. Anong plano mo after ng high school?"
"Ako? simple lang.. gusto kong magsulat at gumawa ng kwento.."
"Hindi mo ba pinangarap na mai-publish ang mga nagawa mo?"
"Well.. Yun ang pinaka goal ko, but I know it's gonna be tough.. So I have to start with a simple way na pinaka alam ko.. yung basic.. ang sumulat.."
"That's cool.."
"Ikaw?"
"Don't know.."
"Huh?"
"You can't understand kahit sabihin ko sayo.."
"Tell me.. tingin ko maiintindihan ko naman.."
"No you don't.."
"Why not?"
"Dahil hindi naman ako ang nagp-plano sa future ko.."
"Ano?"
"Sabi ko naman sayo, hindi mo maiintindihan.."
"Paano ko maiintindihan naman kung straight answer lang ang binibigay mo, at walang explanation?"
"Parents ko ang nagpplano para sa akin.."
"Really?!"
"Anong really? You think that's cool?"
"No.. Hindi! I mean bakit ganon?"
"Well I don't know.. Gusto nila akong makita sa paraan na gusto nila.."
"Yun para bang gusto nilang maging doktor ako, at yun na yun.. I have to deal with it.."
"Mag-dodoktor ka?"
"Duh! Example lang yun!"
"Eh ano nga?"
"Gusto nilang kami ng kuya ko ang magtuloy ng business namin.."
"Eh di okei!"
"Anong okei? Paano naman yung pangarap ko?"
"Ay.. oo nga, eh ano nga bang pangarap mo?"
"Gusto kong maging chef.."
"Eh di yun ang gawin mo.."
"Hahaha! Simple lang yun sabihin para sayo, dahil ikaw merong freeedom.."
"Ganun ba yun? Tingin ko hindi.."
"Sige ano ba ang freedom para sayo?"
"Ay freedom ay para sa lahat ng tao.. May kinalaman dyan ang human rights.. Hindi mo masasabing masarap ang freedom, kung hindi pinilit gawin to.."
"???"
"Halimbawa.. Gusto ko ng tinapay, mabibili ko sya, dahil may pera ako.. Pero kung wala akong pera, ano sa tingin mo gagawin ko?"
"I don't know.."
"Gagawa ako ng sarili kong tinapay.. and that is freedom.."
"Your something Robert.."
"Hindi naman.. sarili ko lang pananaw yun.. Uy! Lapit na tayo sa school.."
Ang mga simpleng usapan, simpleng ngiti, at simpleng buhay ng HS life ay isang masayang yugto ng kahit sino mang nilalang.. At ang babaeng kasama ko ang nagbibigay ng katuparan, para masabi kong masaya ang HS life ko. Binuksan ko ang aking bag, para hanapin ang aking ID.. dehins ka kasi makakapasok kapag walang ID, isang mahigpit na patakaran sa HS.. ang saya diba? Astig ang house rules!
"Sophy?"
"Sophia Monsood?"
Isang balingkinitan na babae ang lumapit sa amin, Maikli ang buhok, cute, at mukhang kumikita ang magulang ng higit pa sa sahod ng isang mayor at vice mayor..
" Eri?" sagot ni Sophia.
"Yup! kumusta na?"
"Eri, ikaw nga!"
Nagyakapan, nagbeso beso, at kung anu ano pang ritwal ng mga babae, na nagpapatayo sa mga balahibo ko.. (Tanda nyo pa ba si Eri? read chapter 5)
"Dito lang pala kita makikita.. Ano nangyari sayo? Bakit ka nag-transfer?"
"Long story.."
"Ikaw? bakit ka nandito?"
"You don't get it?"
"???"
"Kuya, ask me to find you.."
"Sebastian.."
