Singsing sa Banyo

Kahit ang pinagpalang kamay ni Vincent Van Gogh, hindi makuhang ipinta ang hitsura ni Jessie. Nagulo pa ang pagkaka-ayos ng buhok nito nung subukan nyang sabunutan ang sarili. Nagdadalawang isip pa kung titingin sa salamin na nakasabit sa banyo. Tagusan ang araw sa blurred na bintana, dahilan para lumitaw ang tinatago tagong kulubot. Maganda sana ang simula ng umaga. Humalik pa ang malambing na asawa bago ito tuluyang nagpaalam, na sa muling pagkakataon ay noon nya lang ulit naranasan.


Labas ang pantay nyang pustiso sa ngiti, ngunit agad na napawi. Sa ikatlong pagkakataon muli na namang iniwan ng asawa ang kanilang wedding ring sa loob ng banyo. Kung hindi pa malabo ang kanyang ala-ala at kung tama ang paggamit nya ng abacus, ay dalawamput limang taon nang nabubulok ang kanilang wedding vows. May edad na din si Rico. Aminado itong minsan makakalimutin na ang asawa, pero hindi sa mga bagay na tulad ng pagtanggal ng singsing sa daliri.


May kung anong senaryo na ang namumuo sa isipan ni Jessie. Dagdag pa ang sekretarya ng asawang madalas tumawag, nasa tuwing sya ang nakakasagot ay mabilis itong nagpapa-alam. Hindi alam kung apektado na sya sa mga teleserye, o tamang hinala lang. Ang lubos nyang ipinagtataka ay sa tuwing binabalik nya ito sa kabiyak, ay susuklian lang siya nito ng tawa at agad na tatalikod. Walang iiwang sagot, at walang balak makipagdiskuyon.


Sa muling pagkakataon hindi na pinalagpas ni Jessie si Rico, nang muli na namang maiwan nito ang singsing sa banyo. Kinausap nya ang mga anak. Nagpatak ng eye-mo sa mata, at ipinaliwanag ang lahat. Agaran syang nakipagpanayam sa hindi dekalidad na abogado. Inihanda ang kung anu-anong papeles na pwedeng magpawalang bisa sa kanilang puppy love noon. Tahimik ang may bahay habang hinihintay ang pag-uwi ng salarin, nasa tabi ang nakaimpakeng gamit.


Tulad ng inaasahan dumating ang kontrabida sa eksena. Oras na para maging Die Hard, ang dating Endless Love nilang love story. Hindi maiwasan sumagi sa isip nya ang "Our Day Will Come" na nagsilbing theme song nila, na ngayon ay parang tumetema sa magaganap na hiwalayan.


Humalimuyak ang amoy ng serbesa nung sinalubong sya nito. Pilipit ang dila, ganun din ang mga paa. Hindi na nagsayang ng oras si Jessie. Walang intro-intro. Pinaupo ang asawa at sinimulang i-interogate. Ngunit bigo ang kabiyak nung tawanan lang sya ni Rico. "Yang ching-ching na yan? Itapon mo na yan!" lalo lang humigpit ang pagkakuwelyo ni Jessie sa lasing na asawa. "Yun bang sekretarya mo?! Sya ba? Sya ba?" Hindi na napigilan ang emosyon. Habang nakangisi pa din ang asawa, na tila may dinudukot sa bulsa.


"Sinabi ko nang nyang chingching na yan, tapon mo na!" wika ni Rico. Bago tuluyang bumagsak, naiabot pa sa asawa ang kapirasong kahon na may kapirasong ribbon. Naglalaman ng dyamanteng singsing, at kapirasong kard. "Happy 25th Anniversary! Will you marry me? Again?"  


-End

Kaninong Love Letter Ito?

Hindi sinasadya napindot ko pa yung buton ng first floor. Nagpapadyak pa ko sa inis, at mabilis na pinindot ang ground floor sa loob ng elevator. Peste kasi yung mga tanong sa job interview kanina. Accountant lang naman ang inaaplayan ko, bakit nila ako tatanungin ng kasaysayan ni Albert Einstein. Yung mga nauna sakin ear to ear ang mga ngiti matapos lumabas ng kwarto nung nag-i-interview. Inisip ko tuloy na fill in the blank lang ang mga tanong. Pakiramdam ko tuloy pinahamak nila ako. Paglabas ko isa isa ko silang hinanap para sakalin, pero mabilis pa sila sa pulitikong nagnakaw kung magtago.

Apatnapu't isang palapag ang taas ng gusali. Sa taas, hindi maiwasang mabingi ang sasakay ng elevator. Aatakihin naman ng asthma ang magnanakaw kung susubukang gumamit ng hagdan. Halatang hindi ako ang nagbackground check, at hindi nakapagdala ng chewing gum. Pero mas priority ko nang makauwi, at tumaya nalang sa lotto. Para kung tumama ipapasisante ko yung nag-interview sa akin.

Nasa ika-tatlumpong baitang palang huminto na agad ang sinasakyan ko. Nag-slide ang pinto, at sumakay ang isang babaeng naka-mini skirt, itim na bolero, at nakapusod ang buhok. May katangkaran din, at singkit ang mga mata.

"Gilbert?! Is that you?" wika nya habang pasimpleng pinunasan ang lagpas na lipstick sa labi.

Tinitigan ko pa syang maigi, baka kasi sya yung napaginipan ko noong isang gabi. O di kaya e yung katabi ko kanina sa upuan habang naghihintay na bastedin ako nung interviewer. Pero hindi. Matapos manlisik ang mga mata sa pilit na pagmumukha sa kanya. Sinundan naman ito ng pagbilog nung pinakita nya sakin yung nunal nya sa siko, na kasing laki ng lumang limang piso.

"Andrea?!"

"Dito ka namamasukan?" masaya nyang tanong sa akin. Hinihintay ko kung anung palapag ang kanyang pipiliin. Pero nakalimutan na yata dahil sa tuwa.

"Nag-aaply palang, di naman natanggap"

"Sayang no? Ikaw kasi! Kahit sa pag-aaply ng trabaho ako pa din iniisip mo" sinundan nya pa ng malakas na tawa.

Wala pa din syang pinagbago. Klasmeyt ko sya nung kolehiyo. Naging kaibigan, kabarkada, kaasaran, kainuman, at kadaldalan. Hindi ko namalayan noong huli nahulog ang puso ko sa kanya. "Kaninong love letter ito?" Tandang tanda ko pa ang malakas na pagtawa ni Emon, habang walang awang minamaestra ang liham ko kay Andrea, sa harap ng buong tropa. Hindi ko naibigay dahil sa hiya. Ang kinaiinis ko naiwan ko pa sa maliit na kubo na tinatambayan namin tuwing walang klase. Si Emon nakadampot. Hindi nakuntento ang loko sa pagtawa, nakuha pang ipost sa Friendster ni Andrea at nang buong barkada. Isang linggo din akong walang mahugutan ng lakas ng loob nun.

"Loko! Ikaw? Saan ka nagtatrabaho?"

"Dito. Sa Loan Financing Company. Bakit mo nililliko ang usapan?" pabiro nyang tanong.

"Niliko ko ba? Gusto ko lang malaman kung saan ka naguubos ng panahon"

Nung nalaman nya ang nararamdaman ko, halos araw araw nya akong kinukulit kung totoo ba. Nakagraduate kami pero di ko nagawang aminin sa kanya. Kahit bihira nalang kami magkita panay naman ang padala nya ng text messages sakin. Sa isang araw hindi bababa sa sampung love quotes ang natatanggap ko, at kahit pa kasing dali nalang ng pagpapak ng chichiria ang pag-amin na mahal ko sya sa text ay di ko pa din nagawa.

"Yung sulat mo noon. Bakit hindi mo maamin sakin?" Akala ko tapos na ang alamat na yun. Sa tono nya ngayon parang bumalik lang ang araw ng kahihiyan ko noon. Pero iba na ang sitwasyon noon, kesa ngayon. Hindi na kami bata na nagmamahal lang gamit ang mga mata.

"Oo sakin yun, at para sayo. Hindi na malabo yan ha! Crush kasi kita noon. Hindi ko masabi e, kaya sinulat ko nalang"

"Magpaliwanag ba? Kung inamin mo lang, eh di sana nalaman mong crush din kita"

"Naunahan ng hiya. Natabunan ng alaska ng tropa"

"Sayang no? Mahal pa naman din kita noon"

Bumukas ang pinto ng elevator. Nagtaka pa ko sa bilis ng pangyayari. May kung anong pananabik sa loob loob ko, na tila gusto kong pigilan ang hakbang ng kanyang mga paa. Binibigyan nya ako ng pagkakataon para mahalin sya. Isang imbitasyon na matagal na sanang pinaunlakan kung hindi lang ako naging duwag at sinakop ng hiya. Kung may napaghugutan lang sana ako ng lakas ng loob, at kung naging parokyano lang ako ni Robin Padilla. Kami na sana. Naiwan akong nakatayo sa lobby kasama ng mga di kilalang tao, na kahit pagbuntungan ko ng inis ay mukhang hindi makikinig sa istorya ko.




"Natutulog, Natutulog si Gilbert! Si Gilbert!"




Tawanan ang buong klase nung naalimpungatan ako. Yung prof ko pala ang nag-utos na mag sing-along ang mga estudyante. Malakas naman ang tawa ni Andrea na katabi ko lang. Napapangiti pa ako habang nagkakamot ng ulo. Napansin ko ang kapirasong tinuping papel sa bulsa ng polo ko. Simplehan ko itong inabot kay Andrea nung sumapit ang break.

-End

Teenage Cappuccino - 26

TEENAGE CAPPUCCINO - Goodbye Highschool (Chapter 26)



"Sigurado ka ba sa gagawin mo Robert?"

Pagpigil pa ni ermats habang nagpupunas pa ng pasulpot sulpot na sipon, at walang tigil na daloy ng luha. At dahil ako ang parang nahihirapan sa hitsura nya, dinukot at inabot ko ang puting panyo sa kanya. Wrong moves yata. Lalo lang syang umatungal. Gusto ko nang takpan ang bibig nya, at ipasok nalang ang binigay na panyo. Nakakahiya lang sa lahat ng taong nakatingin sa amin sa loob ng bus terminal.

"Lagi mo akong tatawagan! Tska pasahan mo din ako ng load" pabiro pang sabi ni ermats.

"Opo! Pagkadating ko palang, tatawagan agad kita. Ito bago kong number, i-save mo na ha"

Aakma na sana akong umakyat ng bus, nung pigilan pa ulit ako ni inay. May kung anong bagay na dinukot sa bulsa, ngunit di pa yata makita. Matapos ang ang kwento ng wansapanataym, tsaka nya lang natagpuan. Nandilat pa ang mga mata.

"Ito pala susi ng kwarto mo, muntik ko nang malimutan iabot sayo"

Lalo lang akong nalungkot nung nakita ko ang susi ng aking balwarte. Kusang nagbalikan ang lahat ng ala-ala na pilit ko nang nilalayuan at kinakalimutan. Hindi ko na nga nagawang tumingin bago ako umalis, tapos dinalhan nya pa ako ng souveneir. Mula ballpen hanggang sa lahat ng items sa EGG na binigay nya sa akin, hindi ko lahat dinala. Iniwan ko lang sila sa kwarto ko, at hindi ko alam kung kailan ko babalikan. Yung mga sulat nya tinabi ko sa kisame, tapos nilagyan ko ng pira-pirasong tinapay para kay Mickey Mouse.

"Nakow! Robert! Talaga namang mami-miss kita! Mag-iingat ka palagi, at wag magpasaway ha!"

"Opo Nay! Sasakay na ko, nakasimangot na yung driver e!" pabulong kong biro kay ermats.

"Tawagan mo din si Richard, para di ka malungkot ok?"

Hindi na ko sumagot sa huling bilin nya. Isang daang porsyento hindi ko masusunod yun. Nagpalit ako ng numero, nagde-activate ng account sa feysbuk, twitter, at google plus, para hindi ako masundan ng mga fans ko. Kung pwede nga lang mag-ala Mission Impossible, e papasukin ko ang opisina ng eskwelahan at nanakawin ang aking school profile para talagang astig ang pagiging low profile ko. Pero syempre di ko kayang gawin. Mahal ko ang eskwelahan ko, ang mga guro, estudyante, sopas sa canteen, mga kaibigan, kaaway, ang literature club, at si Sophia. Lahat sila isang buong kwento ng highschool ko.

Saan nga ba ang punta ko?

Hindi ko din sigurado kung saan ako dadalhin ng byaheng ito.

Matapos ang graduation, dalawang araw nagpasya na kong mag-dorm. Kung ano mang pumasok sa kokote ko, yun ay ang hang-over ko kay Sophia.

-----------

"Boss, ticket?"

Saglit palang ako nakakaupo at nakakapag-emo, mabilis agad akong ginambala ng mabait na kundoktor. Inabot ko sa kanya ang ticket. Matapos mag-check na parang wala lang binalik nya agad sa akin. Tinitigan pa ako ng masama, hindi naman ako mukhang miyembro ng mga grupong nagpapasabog ng laman loob ng tao. Binaling ko ulit sa bintana ang pagiging emosyonal. May kung anong pakiramdam sakin na hindi ko maintindihan. Parehas na parehas noong naglakad ako palabas ng eskwelahan matapos ang graduation. Bitbit ko noon ang toga na hindi ko nagawang ihagis. Hinabol pa ko ng tagakuha ng piktyur, hindi pa daw ako bayad. Nung matanggap ko ang kopya, di naman ako natuwa. Nakangiti ako, pero nakapikit. Muntik na tuloy isama sa puntod ni erpats yung tagakuha, nung talakan sya ni nanay na nahuli ng dating sa eksena.

"Doon sa rooftop, dun kita hihintayin"

..
...
....

Mag-a-alas onse na noon ng umaga nung umakyat ako ng rooftop ng senior building. Kahit walang kasiguraduhan, umaasa pa din na darating sya. Baka kasi biglang mauntog at magbago ang isip ng parents nyang untouchables, at hindi nalang tumuloy sa ibang bansa.

Mula sa taas, nakadungaw ako sa quadrangle. Dinig ko pang ina-announce ng principal yung mga estudyanteng may matabang utak. May mga naghihiyawan. May mga loko lokong estudyanteng sumisipol pa, akala mo nanonood ng beauty pageant at swimsuit na ang suot ng mga participants. Tanaw na tanaw ko din yung mga magka-katipan na pasimpleng nagnanakaw ng sandali. Para talagang fiesta ang eskwelahan! Nakangiti ang mga tao. Maganda ang larawan ng graduation.

Pero hindi ako..

Una hindi makakapunta si ermats, dahil sigurado busy sa cafeteria. Sayang daw ang kita, pang suporta din daw sa nag-iisang anak nyang papasok ng kolehiyo. Yung pangalawa ang talagang kinababahala ko. Noong umakyat ako ng stage at kinuha ang kapirasong papel, na syang nagsasabing solve na ang kaso ko at laya na ako. Kasunod noon tinawag ang pangalan ni Sophia. Parehas Monsood ang last name namin, ngunit wala sya. Hindi ko din kilala ang kumuha ng diploma nya. Dali dali akong umakyat noon sa rooftop para tumupad sa usapan namin na walag kasiguraduhan.

...

Natapos ang seremonya ng principal. Nagbeso beso ang mga sosyal, nagpalitan ng numero ang magkakabarkada, may ibang nag-iyakan. Ako at ang janitor nalang ang tanging naiwan. Walang Sophia na dumating. Tumingin pa ko sa langit, baka sakaling makita ko ang eroplanong sinasakyan nya. Sa tindi ng sinag ng araw, napapikit na lang ako. Olats!

"Brad-pit, di ka pa pala umuuwi"

Mabilis akong nagpunas ng nagbabadyang luha, at agad na nilingon kung sino ang nagsalita.

"Oh, anong ginagawa mo dito?" balik tanong ko pa, habang nagpipilit ng ngiti.

"Ako dapat magtanong nyan" seryoso nyang sagot.

"Nakita kitang umalis sa upuan, after mo makuha ang diploma. Si Sophia ba?" dugtong nya pa.

Di na naman ako nakasagot, kahit pa napakadali lang ng tanong nya. Tinanggal ko ang pagkaka-ribbon ng suot kong pwedeng pamalit sa costume ni Harry Poter. Huminga ng malalim, tska muli syang hinarap.

"Umalis na sya brad"

"I see.. Anong balak mo ngayon?"

"Hindi ko din alam, wala pa kong matinong pag-iisip ngayon"

Lumapit sya sa akin. Noon ko lang napansin na mas matangkad na pala sya ng kaunti. Noon kasing 1st year, halos magkasinglaki lang kami. Doon nya din nahugot ang salitang "brad-pit". "Brad" sa pinaiksing "brader" at "Pit" para lang maging cool. At hindi nga ako nagkamali. Si Brad-pit ang pinaka-cool na taong nakilala ko. Palaging nariyan sa tabi ko. Sa lahat ng problema ko, tulad ng sa ngayon.

"Kailan ba tumino pag-iisip mo kapag si Sophia ang laman?" napapa-iling nya pang sabi.

"First time brad e!"

"Sus! Mas masaya ang second time!"

"Tingin mo may second time samin? E di nga natapos ang first"

"Babalik pa ba sya?" tanong nya.

"Di ko alam"

"Kung mag-aaral sya dun, sigurado mahigit apat na taon yun"

"Pero ang tanong eh kung babalik pa nga ba sya" dugtong nya.

Nung napansin nyang wala nang paghuhugutan ang mga ngiti ko. Inakbayan nya agad ako, ginusot ng bahagya ang buhok, at inagaw ang toga na bitbit ko.

"Brad! Move on! May mas maganda pang kwento sa labas ng eskwelahang ito!"

Kasunod nun hinagis nya ang toga mula sa rooftop. Mabilis itong lumanding sa patag na lupa. Senyales na iwanan na ang dapat iwanan, at ilibing ang nararamdamang hindi na dapat hukayin sa susunod na kabanata ng buhay ko.

Paalam, Highschool! Paalam..

"Ang kwento ng pag-ibig ay kumusta, at paalam"  -Eraserheads, Slo Mo.

----------------

"Sino ka?!"

"Uhm! Robert po!"

"Wala akong kilalang Robert! Sindikato ka no? Bagong modus ba yan?!"

"Magtatanong lang sana kung may bakante pa kayo"

"Wala!"

Blag!

Ewan ko ba kung bakit suki ako ng naglipanang matatandang masusungit. Pangatlong dormitoryo na itong pinagtangkaan ko, halos lahat ng nakakausap ko may sapi. Wala naman akong matandaang may hindi nilimusan na matatanda sa kalsada. Kahit pa nga hindi nanglilimos binibigyan ko pa din, masabi lang na kabilang ako sa pag-asa ng bayan. Binagsakan pa ako ng pinto, matapos akong ihambing sa mga intsik na nag-i-invest ng shabu sa Pilipinas.

Magkakasya naman siguro ang dala kong pera sa loob ng dalawang buwan. Buwanan naman din ang padala sakin ni ermats. Kung kapusin, eh di ayawan na. Pero una ko pa ding priority ang makahanap ng sideline, habang nag-aaral sa kolehiyo. O masyado lang akong naniwala kay Richard, na may mas maganda daw na kwento paglabas ko ng eskwelahan.

"Sungit!" pabulong kong sabi habang naglalakad palayo.

Masyadong malawak ang gubat para maghanap ng tuyong sisilungan. Nakakaramdam na ako ng kawalan ng pag-asa, nung narinig ko ulit ang boses ng masungit na matanda.

"Lumayas ka!"

Ang layo ko na nga dinig ko pa. Ipagdiinan ba sakin na lumayas ako?

"Kahit di mo sabihin aalis ako! Sino magtitiis dito?"

Nagulat ako nung may sumagot sa kanya. Agad kong nilingon kung sino. Isang lalaki na sa tingin ko ay nasa edad ng mapusok. Akala mo mag ca-camping sa dami ng bitbit na bag. Nagkakamot pa ng ulo habang aktong tatawag sa telepono. Didiretso na talaga ako ng lakad, para tuparin ang namumuong balak sa isip ko na "Mas maganda ang kwento sa labas ng eskwelahan".

"Hoy! Iho! Ikaw, ikaw! Parini ka dali!"

Lumingon pa ako sa paligid, baka may ibang napag-tripan ang matandang masungit. Ngunit lahat ng taong tinitignan ko, ay mabilis na nililiko ang kani-kanilang ulo. Akala mo pupugutan sila ng ulo sa takot.

"Ako po ba?"

"Oo! Ikaw! Two Five Monthly, One Month Advanced at One Month Deposit!"

Ayos din si lola eh! Para lang nangungubra ng taya sa sabong. Pero swak naman sa budget, kaya pinatos ko na agad. Kesa naman abutin ako ng dilim, at lapitan ng kung anumang manggagaling sa dilim. Titiisin ko nalang ang mala-mega phone nyang tinig. Huwag nga lang talagang hahawak ng mikropono, at babanat ng "Isang linggong pag-ibig".

...

Nilapag ko ang mga gamit ko sa harap ng pintuan ng kwartong paglalagian ko. May kapirasong tanong sa isip ko. Kung handa ba ako sa mga mangyayaring karumaldumal, at kung anu-ano pang mapanindig balahibong salita na pwedeng idugtong sa salitang "nag-iisa". Binunot ko yung wallet kong nabunot ko sa monito-monita nung nagdaang xmas party. Sinilip ko ang laman, kung aabot paba hanggang matapos ang kwentong ito. Inisa isa ko pang bilangin, nung biglang nag-aklas mula sa kasingit singitan ang kapirasong litrato.

Muntikan pa kong mapamura nung masilayan ko ang puting pantay pantay nyang mga ngipin. Ang itim na itim nyang buhok. At ang ngiti nyang nagpaluha sa akin.

"Badtrip! Hindi pa ko gaanong nakakalayo, nagsisimula kana naman" wika ko sa sarili.

"Yan ba ang katipan mo?!"

Siguro kung marunong lang akong mag taekwando, kung fu, at martial law. Eh sigurado ding nagkabali bali na lahat ng buto ng siraulong nanggulat sa akin. Pero napahinto talaga ako, nung nakita kong si matandang masungit. Malapit ko nang mabanggit ang salitang "Ex", bigla naman akong napaisip kung ex ko nga ba sya, wala namang formal break up. Wala ding cool-off. Basta wala nalang!

"Hindi yan ang kwarto mo! Doon pa sa dulo!" dugtong nya habang naglalakad paalis habang nakapamewang.

---------------------

"Nauuhaw ako.." bulong ko sa sarili.

Madilim at tahimik ang paligid. Ngunit dinig na dinig ko ang malakas na patak ng tubig, na tumatama lamang sa iisang direksyon. May kung ano pang tunog na tila nanggagaling sa dekuryenteng aparato. Kasunod noon ay dahan dahan kong nararamdaman ang sakit ng buo kong katawan. Lalo pa kong nakaramdam ng pagkauhaw, nung lumakas ang patak ng tubig.

Hindi ko na nakayanan. Dahan dahan kong ginalaw kung anumang parte ng katawan ko, na sa tingin ko ay makakasunod pa sa dinidikta ng isip ko. Mula sa mga daliri, hanggang sa braso. Mulo paa hanggang sa tuhod. Hanggang sa nabuksan ko ang aking mga mata. Pilit ko pang hinahabol ang aking hininga, dahil sa mahabang tubo na nakasaksak sa bibig ko.

Lalo pa kong nataranta nung natagpuan ko ang sarili sa isang kwarto, na may puti at asul na ding ding. Pilit kong tinataktak ang aking ala-ala, kung bakit ako nandito. Nang biglang bumukas ang pinto na nasa harapan ko.

"Sophia?!"

Kitang kita ko sa mukha ni Kuya ang pag-aalala. Mabilis syang tumakbo sa kinahihigaan ko, at agad na niyapos yapos ang aking ulo. Tinanggal nya ang swero na nakatakip sa bibig ko. Hinagis sa kung saan, at agad na niyakap ako. Dinig ko kung paano umatungal si Kuya, na sa buong buhay ko ay parang ngayon ko lang napakinggan.

"Dok?! Dok!!"

..
...
....

"I think I'm going to lose you also Sophia" wika ni kuya habang hinahalo ang mainit na sabaw.

Hindi ko alam kung saan ako huhugot ng lakas ng loob sa kwento nya. Kung alam ko lang na yun ang maririnig ko sa aking paggising, mas gugustuhin ko nalang bumalik sa pagkakahimbing. Unti unti kong naaalala ang lahat ng nangyari, habang hinihimay ni kuya ang istorya. Natatandaan ko na din ang larawan sa nakalipas na dalawang buwang paghimlay.

"Uuwi din tayo, magpahinga ka muna at magpalakas" sambit nya.

Tumayo sya. May kung anong dinampot sa loob ng maliit na drawer sa gilid ng kama. Banayad pang pinagpag bago tuluyang iabot sakin. Sa hitsura palang ng kapirasong papel, di ko na magawang ngumiti.

"Dad, can you drive slowly? Masyado kang nagmamadali"

Kitang kita ko kung paano iniwasan ni Dad, yung pulang volkswagen na biglang nag-menor sa harap namin. Biglaan nyang binaling sa kaliwa ang manubela. Hindi naman inaasahan merong mala-optimus prime na truck na humaharurot din sa likod. Isang malakas na pagbanga, at kasunod ang isang blangkong eksena.

"Mom and Dad died in a car accident. Sa mismong araw ng pag-alis nyo" pagderetso ni kuya.

Kusang nagbagsakan ang mga luha ko. Dumaloy ito at tuluyang pumatak sa diploma na syang nasa palad ko. Para bang sa isang iglap madaming nawala sa akin. Hindi ko na alam kung paano pa ako lalabas ng kwartong ito. Nabasag na pinggan ang emosyon ko na pilit binubuo na lamang ng nag-iisang tao na syang nagsilbing sandalan ko.

"Robert.."

------------

Biglaan ang pagbangon ko sa hindi maipaliwanag na dahilan. Kahit pa napuyat na naman ako sa pag-iisip ng wala. Malamig naman ang umaga, at hindi gaanong galit ang araw. Naghilamos, nagtanggal ng excess ng mga kinain kagabi, nagwithdraw ng likido, at nagmuni muni.

"Papasok ba ko?" tanong ko sa sarili, habang tinititigan ang kape na noon ay nag-uumpisa nang lisanin ng init.

Iba ang mundong ginagalawan ko. Ibang klaseng patintero ang nasa paligid ko. Ibang iba sa kinagisnan kong buhay, na naging dahilan ng kakaibang porma ng mga eyebag ko. Ibang-iba ang kolehiyo. Sobrang na-culture shock ako sa mga estudyanteng may kakaibang istilo, mula sa pag-aayos ng buhok hanggang sa kulay ng kanilang kuko. Para akong alien sa sarili kong daigdig. Minsan nga napagkakamalan pa akong pangalawang lahi ni Adan. Hindi daw kasi ako masyadong aktibo sa opposite sex. Ayoko namang magkwento ng sarili kong alamat, baka hindi sila maniwalang nabaliw ako dati. Pero kung tutuusin kada hahakbang ang mga paa ko palabas ng kwarto, may kakaibang kilos ito na para bang asong umaamoy sa lupa, at pilit hinahanap ang gusto.

"Papasok ba talaga ako?!" tanong ko ulit sa sarili.

Huli na nang mamalayan kong hawak na pala ng mga kamay ko, ang huli't natitirang larawan nya. Sa gulat bigla ko pang natabig ang isang tasang kape. Nabuhusan tuloy nito ang litrato. Mabilis kong pinagpag at hinipan hipan, at agad na sinundan ng ngiti.

"Sophia.."

Teenage Cappuccino - 25

TEENAGE CAPPUCCINO - Promise (Chapter 25)



Tik..

Kitang kita ko pa kung paano nagliliparan ang laway ni Ms. Ramirez habang nile-lecture ang life cycle ng mga ipis. Hangang hanga naman ang kaklase kong nasa harapan, habang sinasalo lahat ng produkto ng matandang dalagang guro ko.

Tak..

Nilalabanan ko nalang ang antok. Ilang minuto nalang kasi matatapos na ang klase nya, at pwede ko na ulit makasabay si Sophia sa break. Wag ko nga lang talaga maalala yung mga ipis sa kwento nya. Hindi pa nakuntento nagbigay pa ng homework. Life cycle naman daw ng langaw at bulate. Kapag pagsasamahin mo lahat ng natutunan ko sa klase nya, pwede na kong gumawa ng thesis patungkol gobyerno.

Tik..

Linsiyak na oras 'to. Mentras hinihintay parang ayaw namang gumalaw. May ilan akong kaklaseng napapahikab na, habang ang iba ay nag-iisip na ng kani-kanilang ipangdudugtong sa buhay na matatagpuan sa canteen. Si Richard abala sa pangongopya ng notes kay Sophia, di na naman kasi tinamaan ng sipag sa pagsusulat noong nakaraang linggo.

Tak! Syet!

Bigla kong naalala yung love letter ni Sophia dun sa side table ng kama ko. Iniwan ko lang yun dun kaninang umaga. Dahil sa sobrang antok kasi, ang pag-aayos lang ng nagulong picture frame namin ang nagawa ko. Basta ko nalang nilapag dun, pati yung personalized na mga mug na niregalo nya hindi ko pa na di-display sa estante. Anim na mug yun! Kada isang mug eh isang letra ng pangalan nya! Iniisa-isa nya pa ang bigay sakin kada buwan. Anim na mug na kumunsumo ng anim din na buwan. kahit paano nakisama naman ang kupidong may hawak ng kasunduan ng pag-iibigang, wala nang mas kokorni pa.

Hindi inaasahan..

Hindi namamalayan..

Mabilis lang niluma ng nagdaang buwan ang keypad ng aking cellphone, pero hindi ang tambalang asin at asukal. Nalagas ang mga dahon, at nagkalat sa kalsada ng pag-ibig. Dinuyan ng ulan, at dinala sa huling hantungan. Sumisikat at lumulubog ang araw, para lang ipaalala saking may dahilan ang mga mata itong para gumising.

..
...
....


Ano ba ang LITERAL sa pagmamahal?


Tulad nang napapanood mo at nababasang love story. Hindi kami nakaalis sa parteng "away-bati". Nag-aaway kami sa walang kwentang bagay, at nagkakaayos din matapos malamang hindi pala magandang mag-away habang nagte-text lang. Pasok din sa kategorya ng kalandian ang pagseselos. Nagselos sya nung nalaman nyang karibal nya si Julia Montes, kahit pa pantasya ko lang yun kasunod ni Eula Valdez. Selos din ang nararamdaman ko kapag ine-entertain nya ang fans club nya sa cooking class, kahit pa nasa isip ko lang yun. Nalaman ko ding may igaganda pa pala ang handwritings ko, matapos makapagsulat ng isang kahong love letters na wala kang ibang mababasa kundi "i love you" "i miss you" at "I really miss you" kahit pa araw araw naman kaming nagkikita. May mga date kaming sobrang memorable sana kung natuloy lang. Mga projects ni kupido na pinagpuyatan. Assignments at lambingang pinapasa sa bawat isa. Pressure na exams na dinadaan nalang sa ngitian, kung minsan may konting halikan. Kung ang pag-ibig ay iikot lang sa apat na sulok ng eskwelahan, mas pipiliin ko pang mag back subject at sumulat ng promisorry note kay kupido, at sasabihing pasensya na at nahuli ako sa klase mo.

----------

Tik..

Natatawa pa ako matapos kong lisanin ang board, kung saan nakapaskil lahat ng may karapatang mapaskil lamang ang pangalan. Sa club na kinabibilangan ko, hindi na nakakapagtaka na nakuha ni Agnes ang dalawang titulo sa inter school writing competition. Habang napasakamay ko naman ang titulo ng tagapalakpak. Sigurado magiging iskolar sya sa kolehiyo, at magkakaroon ng pangalan sa publiko. At magiging tanyag din ako sa pagsusulat sa armchair ng upuan, o di kaya sa bus.

Naglakad pa ko ng konti para lang makaiwas sa bintana ng faculty. Naalala ko pa ang sinabi ni Ms. Ramirez sakin na ako lang daw ang estudyanteng takot sa kanya, hindi ko naman masabing kung alam lang nya na kada magsasalita sya lahat ng estudyante halos maubos lahat ng kuko sa daliri sa takot sa kanya. Tinawag din ng pansin ko ang stage sa quadrangle, kung saan madalas na parokyano si Richard. Mahilig syang sumayaw kaya sya napadpad sa dance club. Hindi man sila nagwagi ngayong taon, nagkaroon naman sila ng sideline tuwing fiestahan sa baranggay.

Tak..

Winagayway nya ang kanyang kamay para masilaw ako sa kulay nito, na pinaglihi sa langit. Ngumiti ako habang tinatakpan ng aking palad ang aking mga mata, maka-iwas lang sa sinag ng araw. Maganda at may katuturan ang titig nya habang pinagmamasdan akong papalapit sa kanya. Minsan di ko maiwasang mag-isip kung bakit nga ba binigyan ako ni bro ng ngiti na hindi kayang mapawi.

Nakaupo sya sa waiting shed sa gilid ng mga halaman. Nakapatong ang dalawang kamay sa kanyang mga hita. Huminto ako, para kurutin ang sariling pisngi. Baka magtrip na naman ang tadhana at malaglag ako sa gilid ng aking kama. Pero ang lakas ng tibok ng dibdib ko na walang pinagbago mula nung naglakad sya papalapit sa akin, ay syang nagpapatunay na hindi kailangang maging gwapo kapag susubok kang manalo.

"Mainit ba?" pauna nya.

Tumingin pa ako sa paligid, nakita kong may mga estudyanteng nakapayong at nagmistulang boracay ang quadrangle. Sabay balik ng tingin sa kanya.

"Wala akong dalang payong e!"

Sinilip nya kung saan nanggaling ang sagot ko, matapos malaman ang wala binaling ulit sakin ang atensyon.

"Aalis na ba tayo?"

"Maaga pa, tambay muna tayo" wika ko sabay upo sa tabi nya.

Maganda talaga ang view ng eskwelahan mula sa kinauupuan namin, kaya siguro ito ang napili naming tambayan. O nagsawa nalang din ang ilong ko sa amoy ng basurahan sa canteen. Mula dito tanaw ang kabuuan ng quadrangle, canteen, dalawang gusali ng junior at senior, guard house, mga estudyanteng papasok na may blangkong notebook, at lalabas na may baong reviewer na kakailanganin para mabuhay.

Masaya ang HS. Kung maaari ayokong isiping may kamay ang orasan. Buti nalang biniyayaan ang tao ng pag-iisip na kayang kayang balikan ang nakaraan, hindi lang para isipin kundi ngitian.

Tik..

Nakasandal ang ulo ko sa pader, habang nakasandal ang ulo nya sa balikat ko. Sumasabay ang tingin sa kung saan ito dalhin. Presko ang ihip ng hangin, kahit pa uso ang global warming. Binuksan ko ang bag ko, dinukot ang kapirasong puting envelope. Inangat ito gamit ang dalawang kamay sa pataas na direksyon. Nagtataka naman si Sophia, mabilis nya itong inagaw at agad na binuksan. Kung SARS ang laman siguradong nadali sya ng kanyang kyuryosidad.

"Cute!" bilugan ang kanyang mata habang tinititigan ang litrato na nilalaman ng puting envelope.

"Kahapon ko pa dapat bibigay, ngayon ko lang naalala. Nalukot tuloy yung--"

Hindi pa ko tapos magpaliwanag ng alamat ng litratong nalukot, eh halos ilaglag nya na ko sa upuan. Sa sobrang tuwa agad nya akong niyakap. Tumilapon lahat ng laman ng bag ko sa maalikabok na lupa. Isa isa kong pinulot, kung pwede lang sa kanya ko ito ipadadampot. Pero dahil ang mga ngiti nya ang nagsasabing habang buhay akong alipin na walang sweldo, e sobrang swabe lang ang lahat.

Tak..

"Kuha natin to nung christmas di ba? Bakit na sayo?"

"Camera ni Agnes ang ginamit, Si Raymond ang kumuha"

"Nice! Ipapa-frame ko ito, at ilalagay sa side table ng bed ko"

Matapos kong ibalik lahat ng nalaglag na gamit sa loob ng bag, balik sa normal ang lahat. Yung kaninang saya isang kisapmata lang biglang naging nakakabinging katahimikan. Kahit anong gawin naming pamemeke hindi namin pwedeng dayain ang reyalidad.

"Tuloy ba alis mo?" mapangahas kong tanong.

Seryoso na sya kahit pa pinipilit nalang pangitiin ang sarili, sa kapirasong litratong magisislbing ala-ala nalang sa magdaraang isang linggo.

"Kinausap na ako ni Dad last night. Baka hindi na ako maka-attend ng graduation"

Dehins ko nang nagawa pang bumuntong hininga, o magbaba ng balikat. Matagal ko nang tanggap, pero may namumuong pagnanais sa likod ng pagtanggap na yun. Na sana magloko ang dapat magloko. Masira ang dapat masira. Gumuho na ang mundo kung guguho. Wag lang matuloy ang hinihintay ko.

"So wala na palang plan B, sa istoryang 'to"

Hindi sya sumagot. Hindi nya siguro alam ang sasabihin, o nanawa na din syang dayain ang sarili.

"Robert, tumatanggap kaba ng pangako?"

Kung mangangako syang babalikan ako matapos ang isang libong taon sa ibang lugar. Sa loob ng isang libong taon malamang limot ko na yun. Mahirap umasa sa isang bagay na walang kasiguraduhan. Ang masakit ay yung maramdaman mong hindi mo na alam kung bakit kapa naghihintay.

Tik..

"Sa graduation.. Kapag dumating ako bago o after ng ceremony, maitutuloy ba natin kung anong nasimulan natin?"

"Sinasabi mo bang may pag-asa pang mag-stay ka dito?" balik tanong ko.

"Kung makikisama lang ang lahat, bakit hindi!" may pananabik sa tono nya.

Gusto kong tumutol sa ganung usapan. Hindi naman ako tanga o sinilang kahapon para lang maniwala sa ganun. Pero kung yun lang ang paraan para dayain ang napipintong pagbagsak ng tower of pisa, meron pa kong natitirang isang linggo para bigyan ang sarili ng lakas ng loob.

"Sa mismong graduation, nasa mismong ground lang ako. After, nandoon lang ako sa rooftop ng senior.. Dun kita hihintayin! Wag mong aalisin ang mga ngiting yan kapag nagkita tayo" wika ko habang pinipisil pa ang kanyang ilong.

Ayoko nang sundan pa ng tanong na "Paano kung hindi ka dumating?" dahil sigurado kapag wala kahit anino nya, baka mula dun tumalon na ko. Pinagpagan ko pa ang ilalim ng aking bag, nung napuna kong may natirang alikabok pa. Tumayo ako at hinila sya pasunod sa akin. Hinawakan ng mahigpit ang kanyang kamay. Bawat minuto hindi makakalagpas sa akin. Gusto kong magkaroon ng dahilan ang bawat ginagawa ko sa kanya, at kahit paano magmistula sanang pahina ng libro nasa kahit anong oras ay pwede mong balik-balikan.

"Uwi na tayo, hatid na kita"

"Sige!"

----------------

Umuulan noon, at walang tigil ang kidlat. Kakamadali kong makauwi ng bahay, di sinasadya nadapa pa ako. Gasgas ang tuhod ko, kung mamalasin may sinturon pang maghihintay sakin. Wala akong maisip na dahilan na pwede kong ipagsinungaling kay nanay. Dahan dahan pa kong pumasok ng bahay, pero nabigla ako nung walang sumalubong na sermon sa akin. Tahimik at misteryoso ang apat na sulok ng tahanan ng mga Monsood nung gabing yun. Dali dali akong umakyat ng kwarto, kumuha ng pamalit na damit at agad dumiretso sa banyo.

Minadali ko pa ang pagligo, para kung sakalin dumating si nanay e wala syang makikitang ebidensya ng kakulitan ko. Bubuksan ko na sana yung pinto nung marinig kong may taong pumasok sa loob ng bahay. Kung hindi ako nagkamali nasa tatlo o apat sila.

Napaupo ako sa takot, nung sinundan ito ng malakas na iyak.

Kasunod ang pagsigaw ni nanay ng patay na si itay..

Hindi ko maiwasang hindi balikan ang nakaraan sa tuwing makakaramdam ako ng lungkot. Yun na siguro ang darkest days sa buhay namin ni ermats. Ngayon ang kwartong ito, litrato at cellphone na nasa harapan ko. Ang magsisilbing ikalawang yugto ng pinakamalungkot na araw ng buhay ko.

"Tatawagan ko ba sya?" tanong ko sa sarili habang paulit ulit na binabasa ang kanyang nakaraang mensahe.

"Baka busy na sya sa pag-aayos ng kanyang mga gamit" dugtong ko pa, habang pinag-iisapan kung lulukutin ko ba ang litrato naming dalawa, o pipilasin nalang.

..
...
....

Bukas na ang graduation. Plantsado na ang mga isusuot ko, pati panyo't brief hindi nakaligtas. Pwera ang nararamdaman ko ngayong gabi. Gusot na gusot di lang ang mukha ko, pati na din ang puso ko na umaasang may tangang pipindot ng button ng kapalaran.

"Gusto kitang makita" sabi ko sa larawan.

"Gustong gusto.."

-------------

Sophia

Nakahanda na ang lahat. Sarado at nakakandado na ang maleta na tanging ala-ala nalang ang libreng makakasama. Nakahiga ako habang pinagmamasdan ang mga sulat nyang idinikit ko sa study table sa loob ng aking kwarto. Hindi ko alam kung paano pagkakasyahin ang emosyon ko sa huling gabi na syang pinakamalungkot na parte ng buhay ko.

Mapagbiro talaga ang tadhana. Pinatunayan na naman ito nang sakin tumapat ang arrow ng roleta na may nakasulat na salitang "Yari ka!". Kung kailan naman nabigyan ako ng dahilan para sumaya, ganun din ang dahilan kung paano nya ito kinuha.

Tak..

Time is running out. Kung hihiga lang ako dito, at hihintaying patayin ng sariling kalungkutan eh wala talagang mangyayari. Tumayo ako at mabilis na dinampot ang aking cellphone. Pero bago ko pa tuluyang i-dial ang kanyang numero, ay naunahan nya na pala ako.

"Robert, nasan ka?" mabilis kong tanong.

..
...
....

Tik..

Umuulan, at malakas ang bitaw ng hangin sa paligid. Pero hindi alintana ang sipon at ubo. Bitbit ang maliit na payong at suot ang asul na raincoat, lakas loob akong tumungo sa gate ng eskwelahan kung saan kami posibleng huling magkikita. Bago pa ko umalis ng bahay sinabi kong hindi ako iiyak kung sakaling may nakaka-iyak na eksena sa kwentong to.

Ngunit hindi ko na napigilan ang emosyon nung makita ko ang prinsesang naglagay ng kulay, at nagpinta ng bahaghari sa huling taon ko, bilang estudyante ng HS. Binuksan ko ang payong. Agad ko syang sinalubong, sakto lang talaga ang ulan para tuluyang punasan ang luha na hindi ko alam kung tuwa o lungkot ang pinaghuhugutan.

"Sana magkasakit ka" bungad ko.

"Para ano? Para hindi matuloy ang alis ko?"

"Oo! Kung ako magkakasakit, walang kwenta! Sa graduation lang ako mawawala" sagot ko, habang nilalayo sya kung saan mas malakas ang patak ng ulan.

"Wag nga yung ganyan! Ayoko pa ding magkasakit ka"

Natigilan pa ko sa sinabi nya. Kahit paano nabawasan ang hinanakit ko sa mundo. Nakapa ko pa sa dilim ang katiting na liwanag. Pero dahil sa malakas na hangin, agad nitong tinangay ang saya at pinalitan ng lamig at walang humpay na pananalasa ng ulan sa dalawang taong nasa binggit ng pagkawalay.

"Sophia, mas may maganda ka pa bang pangako?"

Tumingin sya sa akin habang nagpapagpag ng nabasang laylayan ng suot nyang jacket.

"Sorry pero wala"

Napalunok ako sa sinabi nya. Sakto na sana ang flow, medyo romantic na sana kaso pakiramdam ko'y sinira nya ang daloy ng emosyon ng kwento.

Tak..

Tik..

Tak..

"Wala na kong pwedeng ipangako sayo, kundi balikan ka at tapusin ang kwento nating dalawa"

Lalo pang lumakas ang buhos ng ulan. Kahit pa pilit kong itago ang korning emosyon at luha, ay napansin nya pa din. Mabilis nya akong niyakap, di alintana ang basa kong raincoat. Sa yakap na yun siguradong mami-miss ko talaga sya. Ang pesteng kamay ng orasan na kanina ko pa naririnig ay walang tigil na pumapatay sa akin.

Pero wala akong magagawa, tulad ng sinabi ko.. Ginto ang orasan at hindi kukupas para lang hintayin kami. Ang muling pagbangon at pagsabay nalang sa ikot nito, ay matatawag nalang na tadhana. Kung tinadhana nga kami, walang kwenta ang pagiging ginto ng orasang hindi humihinto.

Time's up!

May tamang oras din para sa lahat. Maging tao, hayop, bagay, kwento, at pag-ibig. Lahat apektado ng oras. Natapos ang oras ng aming huling pagkikita. Kung may bukas pa na dapat kong ibangon sa umaga, sigurado walang kwenta! Pinikit ko ang aking mga mata, hanggang sa huling sandali ang bahaghari ang aking nakikita.

Teenage Cappuccino - 24

TEENAGE CAPPUCCINO - Her Rules  (Chapter 24)


"The worst feeling is to love, and not be loved in return." echos!


Muntik ko nang makabisado lahat ng moral lesson sa grimm's fairy tales, nung sermunan ako ni ermats sa telepono. Ilang ulit nyang pinaalala sa akin na nilagay nya daw sa pulang lunch box na may tatlong layer ang baon ko, para sa buong maghapon. Tiyak daw na hindi ako magugutom, dahil pinadalhan nya daw ako ng sobrang pera, kahit hindi ko naman talaga hinihingi. Pero ang ending, nandito ako sa ospital at nagpapalipas ng oras para sa desisyon ng doktor na pwede na akong umuwi at sa bahay nalang ituloy ang sequel ng sermon ni nanay.

Hindi pa din ako makapaniwala sa news feed na binigay ni Richard. Nilapat ko na ang aking mga paa sa sahig, naramdaman ko pang malamig ito dahil sa naka full blast na aircon ng kwarto. Naupo ako sa gilid ng kama at bahagyang kinamot ang aking ulo, na noon lang ay parang nahihilo pa. Pinipilit ng utak kong i-rewind kung ano nga ba ang mga nangyari bago ako tuluyang mawalan ng malay. Pero wala, kahit yata himayin ko ang kapirasong laman sa loob ng ulo ko, eh wala akong mapipigang ala-ala. Tuluyan na kong tumayo matapos mapagdesisyonang hindi makakatulong ang pag-iisip sa pagsusulat. Bubuksan ko na sana ang pinto ng kwarto ng marining kong may taong papalapit, at hindi ko alam kung saan manggagaling.

Mabilis na bumukas ang pinto patungo sakin, at agad naman akong napa-atras. Ngunit laking gulat ko nang makita kung sino ang sumalubong sa akin. Ipinatong nya ang kanyang kanang kamay saking kaliwang balikat, at sinundan ng nakakapagtakang mga ngiti. Animoy walang bahid ng kahit anong kasalanan ang kanyang pagkatao, kapag ganitong ngiti ang binibigay nya sa kaharap.

"Ok ka naba? Ano sabi ng nurse?"

"Ok na naman ako, hinihitay ko lang ang desisyon ng doktor" paliwanag ko.

"Ako naghatid sayo dito, at ako na din nagbayad ng bills mo. Wag mo nang isipin din yun kasi hindi ko naman pababayaran sayo.."  natatawa nyang sabi.

"Salamat! Pero tingin ko kailangan kong bayaran yun, parating na din si nanay para sunduin ako. Uhm.. Teka, paano nga ba kita mababayaran?"

Iginala muna ang kanyang mata sa loob ng kwarto, bago ito tuluyang sumagot at binaling ulit sakin ang tingin.

"Sinabi ko nang wag mo nang isipin yun. Saan ka ba nakatira? Ihahatid na lang kita!" anyaya nito.

"Hindi! Huwag na! Parating na din si nanay, baka magkasalisi lang kami.. Tska sasabay naman samin yung dalawang kaibigan ko--"

"Si Richard at Agnes? Umuwi na sila, sinabi kong ako na maghahatid sayo. Tawagan mo na din ang nanay mo sabihin mong ihahatid na kita sa inyo" mapilit na naman nyang suhestiyon.

..
...
....

Hindi ko alam ang balak ni Sebastian sa mga oras na ito, pero napilit nya talaga kong pumayag sa paghatid. Binuksan ko ng bahagya ang bintana ng autong sinasakyan namin ngayon. Meron kasing kung anong amoy na mabango ngunit nakakahilo o na-allergic lang ang ilong ko sa amoy ng ospital. Sinandal ko pa ng patag ang aking ulo, para lang hindi ako mangalay. Tahimik lang sya habang nagmamaneho, parang sa isang iglap ay hindi na sya yung lalaking kausap ko nung nasa ospital kami.

"Robert pangalan mo, tama ba? Sebastian nga pala. Hindi pa pala tayo nagkakakilala ng maayos" at sinundan na naman ng maamong ngiti.

Gusto ko nang sabihin sa kanyang matagal na syang bukang bibig ni Sophia sa akin, at talaga naman naiirita na ako kahit pa sa commercial lang sa tv ay sumabit ang pangalan nya, ay parang gusto ko nang dalhin yun sa technician para ipasira at hindi ipaayos.

"Oo, Robert nga.." mahina kong sagot.

Tumingin sya sa akin, bago pa sundan ng sunod na tanong.

"Boyfriend ni Sophia?"

Nagulat ako sa tanong nya, kahit pa expect ko na alam na nya ang samin ni Sophia. Sasagot pa sana ako, ngunit sinundan nya na yun ng malalim na buntong hininga.

"Mabait, at magiliw na babae si Sophia. Sadyang nasa maling panahon at pagkakataon lang nung makilala ko sya.."

Sa tono palang ng pananalita nya, alam kong may malalim na istorya na syang gustong hukayin at ikwento sa akin.

"Malaking istorya ang pag-alis ko para sa kanya. Noon pa man alam ko nang meron syang nararamdaman para sa akin.. at ganun din ako."

Hindi ko alam kung nagyayabang na ang isang ito, pero heto pa din ako at nakikinig sa kanya. Kahit pa nakatingin lang ako sa view sa labas ng bintana, at iniisip kung tama ba ang slogan ng DOT na "It's more fun in the Philippines".

"Pero tulad nang sinabi ko, nagkakilala kami sa maling panahon. Hindi ako naging duwag noon para aminin sa kanya, gusto ko lang magkita kami ulit sa hinaharap, at kung papalarin ay sana nasa tamang panahon na.."

Nalunod ako sa sinabi nya. Pero hindi ako humingi ng paliwanag. Sobrang naiintindihan kong mahal nya si Sophia kaya nagawa nya yun. Kung tutuusin halos pareho kami ng sitwasyon. Sa sitwasyon nya noon, at sa sitwasyon ko ngayon. Ang kaibahan lang iba na ang ihip ng hangin na kanyang nadatnan. Nakaramdam din ako ng konting awa para sa kanya, kahit pa parehas kaming aso na nag-aagawan sa iisang buto.

"Mahal mo ba sya?"

Tinanong nya ko ng bagay na kahit pa ipikit ko ang aking mata, takpan ang aking tenga, at mag bunjee jumping sa golden gate ay kayang kaya kong sagutin.

"Alam kong isasagot mo ay oo, pero.."

Hindi ko namalayan na bumagal na pala ang takbo ng sinasakyan naming auto, at pagkaraan ng isang minuto ay huminto na ito. Lumingon ako sa paligid, at hindi nga ako nagkakamali. Nasa tapat na ako ng cafeteria namin. Tinanggal ko ang seatbelt, inayos ng bahagya ang aking nagusot na damit, at handa na sanang magpaalam.

"Alam mo na bang, ayaw na ayaw nya ang naghihintay?"

Napako ang balak kong pagbaba sa sinasakyan, at napatingin sa kanya. Malayo ang kanyang tanaw, mababaw ang kanyang mga mata, at pinipilit dayain ang sarili. Kabisado nya si Sophia higit pa sa akin. Bigla nyang kinusot ang kanyang mga mata, para itago sa akin ang pagkalungkot. Humarap sya sakin, at sinundan agad ng ngiti.

"Robert, wag mong paghihintayin si Sophia.. Sigurado magagalit yun! Hahaha! Tska--"

..
...
....

"Mahalin mo sya tulad ng pagmamahal nya sayo. Ipaglaban mo sya, tulad ng ginawa nya sayo. Sisihin mo na ang sarili mo kahit sya ang may mali. Wag kang maiinis kapag naiinis sya. Saluhin mo lahat ng galit nya sa tuwing may problema sya. Makinig ka sa sinasabi nya, kahit sa bagay na wala naman talagang kwenta. Si Sophia ang babaeng mahirap maintindihan, pero masarap mahalin. Mahalin mo sya bilang sya, at mamahalin ka din nya bilang ikaw."

Hindi pa man natapos ni Sebastian ang kanyang speech sa tagpong 'to, ay mabilis nang umagos ang likido sa kanyang mga mata deretso sa kanyang pisngi. Napatawa pa sya bago ito tuluyang punasan. Walang akong naisagot sa kanya, bagkus tumango lang ako. Sinarado na ng lalaking kaharap ko ang kurtina ng kanyang pag-ibig.

Hindi ko na nagawang magpaalam ng maayos, mabilis kong sinara ang pintuan ng kotse. Mabilis din syang umalis, hindi na yata nahintay na pagtawanan ko sya kahit na ang totoo ay hindi ko naman gawain yun. Pinagmamasdan ko ang sasakyang minamaneho nya sa gitna ng kalsada, sa ilalim ng naglalarong ilaw ng kalsada. Tuluyan na itong naglaho, kasunod ang pinakawalan nyang emosyon.

--------------------------------

Pinipilit kong maghanap ng parte sa kama kung saan hindi tatamaan ng sikat ng araw. Ngunit hindi nagpatalo ang kalaban, lumipat lang ito ng ibang pwesto at umatake ulit. Dahilan para tuluyan na akong bumangon sa hinihigaan. Nakikigulo din ang ingay ng nagdaraang sasakyan sa tapat, kung pu-pwede lang talagang magwala, at lahat ng tao'y hihinto at makikinig sayo kanina ko pa ginawa ang maghamon ng away.

Tila lasing na natalo sa sugal pa ang galaw ko habang naglalakad papasok sa eskwelahan. Normal na araw, matapos ang abnormal na pangyayari kagabi. Halos napuyat ako kakaisip sa napakabilis na takbo ng buhay at kwento na siyang kinabibilangan ko. Sa kanina pang nakikipagtalong sikat ng haring araw, singkit ang aking mata habang tinatanaw ang gate ng eskwelahan.

Ganun pa din..

Walang pinagbago..

Luma at lalong niluma ng panahon..

Estudyante nalang yata ang syang instrumento para magsilbi itong bago. Liban sa sermon ni ermats kaninang umaga na trilogy ang dating, ay meron pa kong isang bagay na kanina pinoproblema. Yun ay kung paano ko haharapin si Sophia sa araw na 'to. Simula kasi kagabi hindi pa kami nakakapag-usap sa telepono man o sa cellphone.

....

Naabutan ko sa home room ang mga iilang babaeng kaklase na abala sa pagbabasa ng pocket books, mga backstreet boys na nagtutumpukan na naman sa likod, walang ibang ginawa kundi mang-asar ng iba at kapag nanawa sila, eh sila naman ang mag-aasaran. Wala pa si Richard.. Wala si Sophia.. Walang kwenta ang umaga, wala ding kwenta ang kwentong ito.

Tulad ng nakagawian tutuklasin ko muna ang upuan ko kung meron bang mabait na naglagay ng bubble gum, o di kaya eh pen corrector fluid sa dulo ng armchair. Mga lumang kalokohan ng malolokong estudyante na gustong makabawi sa iba dahil na bully ng iba. Life cycle na hindi mawawala sa HS.

Umupo, nagbukas ng notes, nagsulat ng kaunti, binura, tapos nagsulat ulit. Naisipan kong hindi productive ang ginagawa ko kaya minabuti kong sumandal nalang at maghintay ng parating na guro.

Tumama ang tingin ko sa kalendaryo na dinikit ng isang kaklase sa kanyang arm chair, mabilis kong napansin ang buwan ng disyembre. Hindi ko maiwasang mamangha sa bilis ng panahon, ilang buwan nalang pala lalabas na naman ang Holiday Superstar na si Santa para mag survey kung sino ang makulit at kung sino ang mabait.

Hindi ko maiwasang isipin ang graduation, ang pinaka huling kabanata sa pagiging HS ay ang pagsusuot ng toga, at piktyuran, isama mo pa ang amoy ng sampaguita at nagmamantikang labi ng mga kababaihan dahil sa lipstick. Para lang maging red lips sila kapag kukuhanan na ng litrato para idisplay sa ding ding ng bahay at itago sa kahon kapag limot na lahat ng napag-aralan.

Minsan talaga masarap sariwain ang mga nagdaang araw, na hanggang ngayon ay naamoy mo pa..


"Robert! Good Morning!"

Mabilis kong nilingon kung sino ang tumawag sakin, napangiti din kahit paano dahil si Richard ang unang slight na matinong makakausap ko sa umagang 'to.

"Brad-pit kumusta?"

"Ayos lang.." sagot ko habang tinutulak palapit ang katabing upuan para kay Richard.

"Nasaan si Sophia?" tanong nya ulit habang nilalapag sa upuan ang kanyang gamit.

"Wala pa eh, baka parating na.."

"Bakit hindi mo alam? hindi ba kayo nag-usap kagabi?"

Parang naasar ako sa sinabi ni Richard, di dahil sa kanya kundi dahil bakit nga ba wala akong alam. Pwede ko naman kasi syang tawagan, may load naman din ang cellphone. Ang nagawa ko lang ay isipin sya at ang sinabi ni Sebastian.

"Nakatulog ako agad paguwi.." palusot ko.

"Oh! Speaking brad.." mahina nitong bulong.

Relax.. Kahit pa nagtatayuan na anit ko sa pagkasabik sa kanya. Lumakas tibok ng puso ko, lalo na nung naramdaman kong huminto sya at mismong nakatayo sa gilid ko. Hindi ko magawang lumingon, kahit pa kanina pa nangangati ang mga mata kong makita sya. Pakunwari kong nilingon sya at hindi nagpahalatang alam ko na nadyan na sya.

"Morning.."

"Kumusta kana?" tanong pero hindi nakatingin sa akin.

"Ok lang, ikaw?"

"Good.. Busy kaba mamayang break?"

"Hindi naman, hindi naman ako laging busy bakit?"

"I need to talk to you.." sa mahinang boses.

"Bakit? No! I mean para saan ba?"

Hindi na sya tuluyang sumagot, at agad na naglakad palayo sa kinauupuan namin. Dumiretso sa ibang chair at doon tahimik na naupo. Nagsalubong ang kilay ko sa pagtataka sa mga kinilos nya. Pilit kong iniisip kung may ginawa ba kong pwedeng magpaaga ng semana santa.

----------

Para sa mga umiibig.. Sa mga taong nagbabalak umibig. Sa mga nakakaranas mapuyat at magkaroon ng tigyawat. Sa mga nilalang na napana ni kupido, at mga taong feeling araw araw ang pasko. Kayo na may love life, at ang mga torpe ang wala! Oo! Sila wala, ikaw meron! Ano bang dahilan bakita sila wala? Kaparehas ba nun ang dahilan kung bakit hindi nila ma-straight ang kabuuan ng Harry Poter? Madali pa din, kung ganun lang kadali mayaman na siguro ang mga nagka-counseling pagdating sa pagiging torpe. Ano bang sakit ang pwedeng itawag sa pagiging torpe, kung may scientific term nga yun malamang hindi ko alam.

Ayon sa aking survey nitong nakaraang araw. Isang bagay ang sadyang dahilan kung bakit nauso ang salitang torpe, yun ay dahil may rejection. Isipin mo kung walang rejection, walang trabaho si papa jack, hindi sana nauso ang blind date, at hindi pinatulan ng mga torpe ang mga social medias at pamosong unlitxt.

"Torpe ka ba?"

"Huh?! Biglaan tanong mo brad pit!" habang nakatingin pa din kay Sophia. Patapos na ang klase, at susunod ang break. Hindi ako mapakali sa nagdaang apat na oras. Pakiwari ko'y may hindi magandang hangin ang pumasok sa isip ni Sophia. Kakalagpas ko lang sa isang problema, sinundan naman agad. Linsiyak na love life 'to, hindi nalang tinulad sa bagong tambalan ni Coco Martin at Julia Montes.

"Hindi lang ikaw may problema sa love life brad, kaya kausapin mo na sya"

"Ano? Baka may dalaw lang ngayon kaya mainit ang ulo, ayoko nang sabayan"

"Tska anong kinalaman ng torpe dun, ang labo"

"Kasi yung moves mo parang nangliligaw palang eh! may gawd brad pit!"

...

Nag-ring ang bell, at mabilis na tumayo si Sophia. At dahil kanina pa naka idle ang mata ko kay Sophia, ay mabilis ko din syang sinundan. Sa bilis nyang maglakad, ay napilitan din akong mag walking marathon para lang masundan sya. Hindi sinasadya nabangga ko pa ang nagtatrabahong janitor, humingi ako ng tawad pero dirty finger lang ang sinagot nya.

"Bilis.. Bilis naman maglakad nito" bulong ko sa sarili.

Nakita ko syang tinahak ang hagdanan paakyat ng rooftop, na sa mga oras na to ay may mga estudyante pang binibilad sa arawan at ginagawang daing. Ngunit nung marating ko ang tuktok, tska ko naman sya hindi makita. Ginala ko pa ang aking mata, at naglakad ng bahagya. Natagpuan ko syang nakaupo sa ilalim ng waiting shed kung saan may tatlong upuan pang bakante.

Mabilis akong lumapit sa kanya, para tuklasin kung anong kalokohan ang inaasal nya sa araw na ito. Sasalubungin ko na sana sya ng ngiti, ngunit hindi natuloy dahil naunahan ako ng kaba nung makita ko syang pang MMK ang itsura.

"Sophia, anong problema?"

Tumingin sya sa akin, habang pinaglalaruan ng mga kamay ang kanyang hawak na panyo. Naglakad pa ako ng kaunti para hindi masinagan ng araw ang aking balat. Tska palang tumabi sa kanya. Pinagmasdan ko sya ng maigi, kung kanina lang ay parang galit sya sa mundo. Ngayon naman ay parang wala syang pakielam. Hindi ko na talaga maintindihan ang nangyayari.

"Robert, can you kiss me right now?"

Lalo nang nagpili-pilipit ang utak ko sa sinabi nya. Trip trip lang ba yun? Porket ba suki na sya ng mga halik ko? Pero imbes na ibaling sa kalokohan ang usapan, pinili ko pa din maging seryoso. Mas maigi nang laging may baon kang tanong sa bawat diskusyon.

"Right now? Bakit?"

"Anong bakit? Hindi mo na kelangan magtanong. Boyfriend kita at girfriend mo ako, So it doesn't matter." Sa pagka bossy nyang pananalita, muntikan na akong mainis. Parang hindi normal na Sophia ang kaharap ko kanina pang umaga.

"Kung may problema sabihin mo sakin, wala sa pamilya namin may talent sa panghuhula."

Lalong sumimangot ang kanyang mukha, tumayo sya at inambahan agad ako ng batok. Napapikit naman ako sa takot, o sadyang passive na yun dahil sanay na yata ang ulo ko sa bawat batok nya sa akin. Dinilat ko ang aking mata dahan dahan, nagsimula sa kanan. Nakita ko syang nakakagat pa sa labi, at nagbabadyang magmaktol anumang oras. Para talagang batang ayaw matulog sa tanghali.

"Nakakainis ka! Nakakainis ka!"

"Ako?" tanong ko habang lumilingon pa ng paligid.

"Oo! Ikaw! Wala nang estuyante dito, nagsibabaan na kanina pa!"

"Oh eh bakit nga?"

"Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa harap ni Sebastian na ikaw ang mahal ko, tapos bigla bigla mo nalang ako tutulugan?"

Kung yayayain nya ulit halikan sya, hindi na ko magdadalawang isip sa oras na ito. Gusto ko nang lumundag mula rooftop hanggang quadrangle ng school sa sobrang saya. Doon lang ako nakaramdam na parang may nag-aasam ng reaksyon ko, at naghihintay sa bawat sasabihin ko. Parang ginagawa ko ngayon, nagkukwento ako at nakikinig ka.

"Yun lang? Kasalan ko bang himatayin?"

"Kung pwede lang eh! Hayaan bang ako pa kailangan magsabi nang lahat?"

"Sorry!"

"Sorry lang?"

"Ano ba gusto mo? Twice na sorry pwede na ba?"

Inaabangan kong sabihin nyang halik nalang, pero hindi nya sinabi. Bagkus bumalik sya sa pagkakaupo. Sumimangot na naman ang mukha at nakatitig sa kawalan. Agaran din akong naupo sa tabi nya. Maramdaman nya man lang na sincere ako sa paghingi ng tawad. Tumahimik ang paligid sa nagdaang segundo, para bang nawalan ng sasabihin ang bawat isa. Parehas din na parang na mental block na naman ang nagsusulat.

"May utang ka sakin ha.." paglalambing nya, kahit pa wala sa akin ang tingin.

"Ilista mo muna, babayaran ko nalang kapag may pagkakataon"

"Kanina hinahayaan na kitang magbayad, ayaw mo naman"

"Singilin mo ulit ako, babayaran kita for sure.."

Umihip ang malakas na hangin. Pinawi nito ang init ng araw at syang nagpakalmante sa dalawang damdaming parang bata lang kung mag-away. Hindi na importante kung saan, at kung hanggang kailan. Palagi kong inuulit.. Hanggang may pagkakataon pang natitira. I-enjoy ang buhay HS sa sayaw at tunog ng pag-ibig.

Sisihin ang sarili, kahit na sya ang may mali..
Bawal mainis, kapag sya ang nauna..
Makinig sa sinasabi kahit walang kwenta..
at mahalin sya bilang tunay na siya..

Minsan hindi maiiwasan, masarap talaga magmahal lalo na't may alat at tamis.

Teenage Cappuccino - 23

TEENAGE CAPPUCCINO - Tryst (Chapter 23)


Tryst - an agreement (as between lovers) to meet.

Use "trsyt" in a sentence. Bawal gumamit ng Google, Bing, Gingersoft, at kung anu ano pang nagpapadali sa buhay ng mga estudyante sa kasalukuyan. Kung tinamaan ng katamaran, mag proceed nalang sa istorya.


Inakala kong bilog ang mundo na syang tinatapakan ng mga paa ko. Panatag akong mag-a-ala Joel Barish at Clementine Kruczynski, ang istorya ng unang pag-ibig ko kay Sophia. Masyado akong kampante sa Long Engagement nila Manech at Mathilde, at umasang mag papasko sa halloween town bilang sina Jack at Sally. Pero YUN ang masakit sa salitang "Akala", lahat ng bagay na dinugtong sa salitang akala ay 90% na mali at 10% na tyamba lang. Inakala ko na ang isang magandang panaginip, ay susundan ng isang magandang gising. Nag-asam akong mayayakap ko ang panaginip na yun, ngunit parang hindi. Yari sa gunting ang kamay ni Edward, dahilan para masugatan ang sariling braso kapag niyapos nya nang mahigpit ang pinakamamahal nyang si Kim.

Buo na sana ang litrato kasunod ang salitang perpekto sa isip ko, nang biglang dumating ang totoong prinsipe ng buhay ni Sophia. Ang dahilan ng kanyang paghihintay. Ang inspirasyon nya sa araw-araw. Ang kahulugan ng tunay nyang mga ngiti, at ang haba na masyado ng intro na 'to para lang pahirapan ang sarili ko.

Humakbang mula sa dilim ang matangkad na lalaki. May boses na malalim, at lamang lang ng isang paligo sa akin. Tinitigan ko sya mula ulo hanggang paa. Mula sa brand ng mga suot nyang damit, at kung pwede lang pati brief. Maliwanag ang binibigay na sagot sa akin na hindi lang talaga isang paligo ang lamang sa akin ng lalaking 'to. Mukhang kailangan ko pang languyin ang Pacific Ocean ng mga sampung balik, bago ko sya tuluyang mahigitan.

"Sebastian.."

"Kumusta? Naa-alala mo pa pala ako.."

Sa kung paano binanggit ni Sophia ang pangalan nya, at kung paano sumagot si Sebastian, mararamdaman mo ang nag-uumapaw na pananabik ng bawat isa. Lubha nitong dinudurog ang puso ko sa mga sandaling 'to. Gusto kong gumawa ng eksena para maputol yun, pero kahit nasa dulo na ng isipan ko ang desisyong kasing katulad lang ng larong patintero, ay hindi ko pa ding magawang tumawid sa linyang may malaking kalabang nakatayo, nakadipa ang mga kamay, at nagsasabing "tapos na ang maliligayang araw mo Robert Monsood".

..
...
....

"Brad-pit, sino yan?" bulong ni Richard na nasa likuran ko lang.

Hindi ako sumagot. Abala ang mata't isipan ko sa mga posibleng mangyari. Naramdaman ko naman ang kamay ni Agnes na sa isang iglap ay biglang dumapo sa balikat ko. Marahan akong napalingon sa kanya. Alam kong naiintindihan nya kahit paano ang nangyayari, hindi tulad ni Richard na kailangan mo pang latagan ng orihinal na manuscript para lang maintindihan nya na sa mga sandaling ito, pwedeng madapa at magalusan ang kaibigan nya. At kung talagang mamalasin, ay hindi na muling makabangon pa.

-----------------------

Sophia


Gusto ko nang magkurot ng sariling pisngi, para lang malaman kung nananaginip nga ba talaga ako. Mabagal ang trabaho ng mga cells ko sa utak, kahit pa ganun kabilis dumaloy ang dugo ko sa buong katawan. Bukod sa pangalan nyang Sebastian, ay hindi ko na alam ang susunod kong sasabihin. Matutuwa ba ako? Magtataka? Magagalit? o Dedma lang? Pero ang sagot ay all of the above, pwera lang yung last. Lahat halos yan nagsama-sama na, at ginawang shake na hindi kayang mailathala sa isang emosyon lamang.

Nasa sitwasyon ako na merong nakaraang biglang nakipag-unahan sa kasalukuyan, at kasalukuyan na naghahangad ng walang ibang bagay kundi katahimikan. Dulot ng pagod at antok, naramdaman kong tila babagsak na ang katawan ko, nung biglang magsalita si Sebastian.

"Kamusta ka na?"

"...."

Hindi pa din ako makasagot sa mga tanong nyang pang 1+1 lang.

"Nag-se-send ako sayo ng mga e-mails. Sinubukan din kitang tawagan ng madaming beses. Kahit nga snail mail sinubukan ko na din, pero ni isa yata parang wala kang natanggap" napapangiti pa sya habang nagpapaliwanag.

"Mails?" balik tanong ko.

"Yes! Hmm, I think.. Kung hindi talaga ako nagkakamali twice sa isang buwan!"

Twice sa isang buwan. At halos sa loob ng dalawang taon. Hindi kami lumipat ng bahay, at matino din naman yata ang sahod ng mga kartero sa munisipyo, para hindi makarating sa mail box namin ang mga sulat ni Sebastian. Pero ang lubhang pinagtataka ko ay ang biglaang pasulpot nya. Sa huling usap namin ni Eri sa text messages, sinabi nyang apat na taon pa bago tuluyang bumalik si Sebastian. Kaya ganun nalang ang gulat ko. Isama na natin ang pagbangon ng natutulog kong emosyon, at pananabik sa kanya.

"I have no idea Sebastian.." malumanay kong sagot.

"Sebastian? You called me by my real name.."

Natigilan ako sa sinabi nya. Alam kong tila naghihintay sya ng atensyon at kalingan na binibigay ko dati, pero hindi ko masabi sa kanyang iba na talaga ang sitwasyon ngayon. Kahit na nandyan pa din ang pakiramdam na hinahanap ko ang presensya nya, pilit pinaghihiwalay ng puso ko ang nakaraan at kasalukuyan. Si Sebastian na naging bahagi na ng nakaraan kong buhay, at si Robert na pilit binabago ang sinulat ng nakaraan.

"Sorry.."

Tumingin lang sya sa akin sa reaksyong tila naghihintay ng kasunod sa salitang sorry.

"Sebastian.. Sorry pero--"

Bago ko tuluyang masabi ang dapat na talagang sabihin, marahan ko munang nilingon ang lalaking nagsilbing instrumento para magkaroon ng ngiti sa aking mga labi.

----------------------

Robert

Sa bawat patak ng tubig sa isang patag na lupa, mabilis naman itong tinutuyo ng pagkauhaw. Anumang oras pwede na kong magising sa isang magandang panaginip na sinasabi nilang pag-ibig. Ang kasiyahan ay madalas dinudugtungan ng kalungkutan. Parang unlimited text lang yan na may expiration, Credit card na may limitations, at inspirasyon na sinusundan ng mental block.

Ngunit..

Nung nakita kong lumingon sya sa akin, ewan ko ba.. Pero parang nagloko ang system at na-extend ang unlimited, na-expand ang limitations, at nakapagkape na ko para mawala ang mental block.

Sa tingin palang nya mababasa mo nang pito talaga ang kulay ng bahaghari..

Lahat nag-aabang..
Lahat nakikinig..
at halos lahat bawal pumikit..

..
...
....

"Sophia!!"

Diversion sometimes leads to distraction. Pinatunayan ang kasabihang yan ng may isang lalaki na namang dumating para lang lalong gumulo ang eksena, at masabing hindi talaga pang primetime ang kwentong 'to. Sa porma, hitsura, at paraan ng pagsasalita ay hindi ko talaga kilala, pwera nalang ng lumapit na sya sa amin. Nanglaki ang mga mata ni Sophia nang makilala ang lalaking palapit.

"Kuya!"

Tinitigan ko ulit ang lalaki para i-check kung tama ba ang sagot ko sa crossword puzzle na nakalatag ngayon sa harapan ko. Tumpak! Kahit pang larong dama lang ang mga mata ko, tumama din kahit paano. Mabilis na naglakad ang kapatid nya tungo sa kinatatayuan ni Sophia. Sa tulin ng mga paa, at tila nag-aamok na hitsura, alam kong kasunod ang problema.

"Sophia let's go! Akin na yang gamit mo!" mabilis nitong hinatak ang kapatid at inagaw ang mga gamit na bitbit.

"Kuya! Wait! Ano bang problema mo?" matapang na pagtanggi ni Sophia.

"Hinihintay ka na nila Mommy, halika na!"

"Dave!" pagpigil naman ni Sebastian.

Ngunit sa pagpigil na yun, mabilis na umalma ang kapatid ni Sophia. Agaran nitong hinarap si Sebastian na may galit sa mukha. Nagbabanta ng gulong hindi ko na talaga maunawaan. Nasa gitna ako ng mga nilalang na may mga weirdong kwento. Hindi ko na alam ang susunod na mangyayari pa, pero sigurado ako na baka sa susunod na mga eksena ay parang magiging action star ang dalawang lalaking nasa harapan ko.

"Stop following my sister Sebastian!" galit at mataas na tono ng kapatid ni Sophia.

Klaro! Malinaw pa sa tubig ang pagkakarinig ko. Kilala ng kuya ni Sophia si Sebastian sa paraan na kung paano nya ito nabanggit ay parang magkakilala na sila ng matagal. Bagay na wala talaga akong kaalam alam.

"Dave! Tapos na yun! Kailan kapa magmo-move on?"

"Huh!" sa mayabang na tono na sagot ni Dave.

"Mukha yatang baliktad? Pamilya mo, at ikaw ang hindi makamove on, tama ba?" dugtong pa nang huli.

"Dave, linawin natin 'to. Kahit kailan walang kinalaman ang pera't negosyo saming dalawa ng kapatid mo. Tanggap na namin yun sa nakalipas na dalawang taon" paliwanag ni Sebastian.

"Kaya pala nandito ka ulit? Para saan? Para makabawi? Sebastian, simula palang alam ko na ang takbo ng isip mo! Oo! Pamilya namin naging dahilan ng pagbagsak ng kumpanya nyo, at ako din ang dahilan kung bakit lahat ng koneksyon mo sa kapatid ko ay nawala.. Ngayon hindi kana magtataka"

"What? Dave! Inuulit ko walang kinalaman ang problema ng pamilya natin sa aming dalawa ni Sophia, nandito ako para humingi ng tawad sa kanya. Gusto ko nang sabihin sa kanya 'to, pero tingin ko hindi nya pa din ito maiintindihan noon.."

Habang tumatagal ang diskusyon, lalong nahihimay ang istorya ng mga taong hindi ko maintindihan kung sa pwet ba ng manok pinaglihi ang mga bibig. Hindi sinasadyang napako bigla ang tingin ko kay Sophia na parang maluluha na sa inis sa nangyayari sa kanyang paligid. Balakin ko mang makielam ay alam kong wala din akong magagawa. Hindi ako pwedeng manghimasok sa usapin ng mga taong pera at kayamanan ang pinagtatalunan.

"At ngayon sa tingin mo maiintindihan nya yun? Tama na yung nasaktan mo sya noon, para maintindihan ang mga bagay sa inyong dalawa."

"Hindi mo ko naiintindihan Dave! Wala akong balak gumanti sa pamilya nyo, kahit kayo pa ang dahilan ng pagbagsak ng kumpanya namin. Bilang sunod na mamamahala, mas pinili kong magpakadalubhasa kesa makipagtagisan sa mga bagay na naumpisahan ng mga magulang natin."

"Hindi ko kailangang bawiin kung ano man ang naagaw nyo sa amin. Kahit kailan hindi pumasok sa isip ko ang mga bagay na sinasabi mo Dave. Noong makilala ko si Sophia, at nalaman kong kabilang sya sa pamilya nyo, naging malaking balakit sakin yun, mas minabuti kong lumayo.. Pero.. Pero kahit saan ako dalhin ng mga paang ito--"

"Sebastian stop.."

Tagumpay na tinapos ni Sophia ang usapan ng dalawa sa isang sabi lang. Lahat na ngayon ng mata ay nakatingin sa kanya. Nilipat na ng direktor ang eksena sa prinsesang tatapos sa dalawang dragon na nagpapaikot ikot at nagkakagatan ng buntot.

"You don't need to come back for me Sebastian.."

Nakita kong bumagsak ang bandila na hawak ni Sebastian sa mga oras na 'to. Nagtatanong ang mga mata nya kung bakit? Hindi na din nagawang magsalita pa ng kuya ni Sophia. Napako sila, este kami sa magiging pasya ni Sophia. Ito na ang magsisilbing desisyon kung matatanggal ba sa pwesto si corona.

----------------------------

Naging problema ng kasamahan ko ang "lack of self confidence", malay ko ba sa kanya kung anung katol ang tinira nya noong nag-inuman kami. Maraming tao ang dumadanas ng ganyang klaseng problema, pero hindi ba nila na alam na walang taong hindi dumaan sa ganyan? Kahit ang simpleng hiya lang sa isang bagay ay maituturing nang lack of self confidence. Naunahan ka ng hiya nung tinawag ka ng guro mo para sagutin ang mga sinumpang tanong sa algebra. Kahit pa na may konti kang alam, ang ending hindi ka nakasagot dahil naunahan ka ng kawalan ng tiwala sa sarili.

Matagal nang nagpaparamdam sayo ang crush mong ligawan mo sya, pero dahil naunahan kana naman ng hiya, ang ending naging syota nya best friend mo. Engaged ka sa isang job interview, pero dahil naunahan kana naman ng lintik na hiya na yan, sumagot ka ng "I will try my best" sa tanong na "Why did you apply for this position?"

Bakit ka mahihiya sa estado ng buhay mo? de-kurbata ka man, o naka sando lang sa trabaho, kapag binulyawan ka ng amo mo magiging mukha ka pa ding walang pinag-aralan at walang alam sa harap ng maraming tao. Pantay lang ang tingin ng taong may pantay na pananaw sa buhay.

...

At dahil sa lintik na HIYA na yan mistulang regular viewers lang ang dating ko sa eksenang ito. Produkto ng hiya kung bakit wala akong magawa sa mga sandaling ito. Sa dalawang nag-uumpugang bato, nasa gitna ang prinsesa ko. Main role ng isang leading man ang laging ipagtanggol ang kanyang leading lady, pero pinatunayan ng sarili kong isip na mahirap pala talagang magbrainstorming mag-isa.

"Sophia?" marahang tanong ni Sebastian.

"Sorry Sebastian.."

"Why? Tell me Sophia.."

Tulala pa din si Richard, Agnes, Eri, at Ako, kasama na ang dalawang agaw eksena na naghihintay sa final statement ni Sophia sa isang diskusyon na dinaig pa ang sona ng pangulo.

"Nandito na ko.. Tinupad ko ang pangako kong babalik ako.."

"I know.. I know you will.."

"Then, tell me why?"

"If the truth is bothering you right now, then let me find a good word and explain it"

"..."

"Hindi na kailangan Sebastian.."

"..."

Ramdam ko ang pagkapahiya ni Sebastian sa sinabi ni Sophia. Kahit pa nag-aalangan na ang estado ko sa puso ng aking prinsesa, nakasilip ako ng konting liwanag. Tanging aksyon ko nalang yata ang hinihintay ng lahat, kailangang gumawa ako ng paraan para masabing ako ang bida na kanina pa naagawan ng atensyon sa istorya. Humingan ako ng malalim.. Kusang humakbang ang aking mga paa..

Ang mga mata ng tao, ay tila na higop ng aking mga galaw. Lahat sila hindi inaasahan ang aking aksyon na sa tingin ko ay nararapat kong gawin, at magsasabing bilog talaga ang mundong inaapakan ko. Iikot ito ng naaayon sa gusto ko.

"Bakit Sophia?"

Bago pa man tuluyang maabot ng aking mga kamay ang palad ni Sophia, ay mabilis syang tumingin sa akin. Na sinundan naman ng mga mata ni Sebastian, Dave, at nang buong tropa ng sesame street.

Bago pa ko tuluyang mawalan ng lakas ng loob..

Bago pa gumuho ang mundo ngayon 2012..

Bago pa tuluyang matalo ang lakers sa miami..

..
...
....

Before the worst..

Pinikit ko ang aking mga mata, at tuluyang inangkin ang mga labi ni Sophia. Sa harap ng audience nagsumigaw ang puso ko sa pagkakamute nito. Tatlong segundo lang.. Yun lang ang hinihingi ko, bago ko pa saluhin ang lahat ng galit sa mundo.

Isa..

Dalawa..

Tatlo..

Kusang humiwalay ang kapirasong langit sa mga labi ko. Hindi ko na nagawa pang idilat ang aking mga mata, ngunit mabilis itong sinundan ng pagtalon ng aking puso, nung narining kong nagsalita si Sophia..


Sa tanong na "Bakit" ni Sebastian, iisa lang ang dahilan..


"Sorry Sebastian.."

"Even without you, I have a reason to smile"

------------------------------

Sa isang sikretong lugar kung saan berde ang kulay ng damo, pero bawal kainin ng mga baka at kambing. May matataas na tubo ng bulaklak, at nagyayabang dahil sa naggagandahang kulay nito. May langit na tila hinawi ng mga ulap para lumabas ang kulay asul. Mga puno na hindi pa napagtitripan ng gobyerno, at pwedeng hiramin para sa set ng twilight. Doon ko nakita ang sarili kong nakahiga na may kakaibang ngiti sa aking mga labi..


"Robert!"

Nagising ako sa isang malakas na yugyog. Masakit ang ulo, at nanglalambot ang buong katawan. Dinilat ko ang aking mata, para kilalanin kung sinong pangahas na gumising sa maganda kong panaginip. Kumunot ang noo ko nang makita kong si Richard. Dahan dahan akong bumangon, niyapos ang aking balakang dahil sa pagkangawit bunga ng mataas na porma ng mga unan sa aking ulunan.

"Ok ka lang brad-pit?"

"Nasaan si Sophia?"

"Wala na!"

"Anong wala?"

"Ito na naman tayo.."

"Teka nga, ano nangyari?"

"Hinimatay ka sa gitna ng pag-uusap kanina.. Dinala ka namin agad dito sa hospital, nagalit lang si dok at yung nurse sa akin!"

"Bakit?"

"Wag ka daw magpapalipas ng gutom sa susunod! hahaha!"

Napakamot ulo nalang ako, bunga ng aking katangahan. Tumayo si Richard mula sa pagkakaupo sa kamang hinihigaan ko.

"Tatawagin ko lang si Agnes sa labas, kanina pa din sya nagbabantay dito. Nainip kaya lumabas.."

"Salamat brad-pit.." sagot ko sa mahinang boses.

"Sus! Parating na si ermats mo tumawag sa akin.."

Sa mga sandaling ito isa lang ang gumugulo sa isip ko. Hindi ko alam kung totoo ba ang huling eksena, o guni guni lang ng utak kong nadamay sa kalokohan ko. Pero bago pa tuluyang lumabas ng kwarto si Richard, bigla syang huminto at bumalik tanaw sa kinaroroonan ko.

"Sayang brad, hindi mo narinig ang sagot ni Sophia kay Robert, bago ka bumagsak.."

"Huh?! Ano? Ano yun?"

Natatawa pa ito, bago tuluyang sinabi..


"Sorry Sebastian.. Even without you, I have a reason to smile! Naks! Kinilig ako dun brad!" may pag-arte pa kung paano nya ito sabihin.

Hindi ko alam kung tatalon ba ako sa tuwa, o magpipigil ng ngiti para lang hindi nya mahalata na baliw na naman ang kaibigan nyang, lunod sa pag-ibig.

"Kissing scence?"

"Hahaha! Anong kissing scene? Baka nananaginip kapa!"

Teenage Cappuccino - 22

TEENAGE CAPPUCCINO - Last Moment (Chapter 22)


If you carry the bricks from your past relationship to the new one, you'll only build the same house. At heto na naman akong bumabanat ng mga quotable lines, na nadampot lang kung saan saan, para lang may header at paraan na din para lang dumulas ng kaunti ang utak.

---------------

Agnes

Suko ang kabaitan ko kapag kausap ko ang lalaking 'to. Malayong malayo sya sa ugali ng kaibigan nyang isang dangkal lang yata ang kalokohan sa utak. Pero hanga ako sa determinasyon nyang iligtas ang kaibigan sa napipintong pagkabaliw, bunga ng maligalig nitong puso. Sa isang banda ay hindi ko pa din yata alam ang patutunguhan ng kwentong 'to na pinagbibidahan ng dalawang taong hindi magkasundo, at may pamagat na "bahala na.."

Habang abala ang tiyan ko sa paghihimay ng ingredients ng kinain kong pwede nang sabihing masarap kapag gutom, ay hindi ko pa din maintindihan ng lubos kung bakit nga ba ako pumayag sa alok nya.

"Now what?" mahinang bulong ni Richard.

sa isang iglap agaran akong napatingin kay Richard, na prenteng prente sa pag-iisip ng wala.

"Richard, anong now what?"

tumingin sya sa akin ng walang reaksyon ang mukha, at tila nagtataka.

"Sabi ko, ano nang plano mo?" pagbago ko ng tanong.

ngumisi sya nang bahagya, at simplehang tinuro ang isang alagad ng batas na noon ay nakapila sa counter at namamakyaw ng paninda.

"Pulis?" kumunot ang aking noo.

"Yup!" kasunod ang berdeng ngiti.

"Anong meron sa pulis?" nagtataka kong tanong, ngunit pabulong at nilapit ng bahagya ang aking ulo papunta sa kanya.

"Mauubusan ng taktika si James Bond o ang writer nito, pero ako hindi!" pagyayabang nito.

"Anong balak mo?"

Hindi sya sumagot, bagkus ay ngumiti na naman ng kakaiba. Huwag nya lang balaking gumawa ng hindi magandang bagay, dahil sigurado isusumpa ko ang araw na 'to at ang puso kong naglagay sakin sa maling sitwasyon kahit pa laging may anghel sa kanang balikat, na nangsasabing "Huwag mong gawin".

------------

Robert

"Right now, I just want to know It's not eternal
Even though I always want to look at it that way
I'll become that sky full of paper airplanes
And I'll search for only one.."

Hindi pa din mawala, at tila hindi na yata mawawala sa isipan ko ang maganda nyang mukha, kahit pa pilit itong i-describe ng pilipit kong pag-iisip na matagal nang na-knock out ng undefeated kong puso. Ilang beses ko na bang pinaliwanag ang pag-ibig ko kay Sophia? Hindi ko na din mabilang, tanging ang pagtatapos lang ng kwento ang magsasabing "happy ending" ang love story naming tila pinaglaruan ng kakaibang ikot ng mundo, na ang tanging sangkap ay pagdurusa, pagbangon, at babalik ulit sa pagdurusa at mag-e-end sa mga artistang magsasayawan sa masayang tugtog, tska palang lalabas ang pangalan ng mga gumanap na bida, sidekick, kontra-bida, direktor, producer, stuntman, at dahil laging nasa huli ang eksena ang mga pulis, ay hindi sila makakaligtas kahit sa istoryang 'to. PULIS! black screen fading..

..
...
....

Mauubos na yata ang alikabok at kalawang sa riles ng tren, pero mukhang wala pa ding balak si Sophia na basagin ang katahimikan. Mistula kaming estatwa na nakaupo pa din sa lumang bench, habang nakatingin sa magandang tanawin na kahit pa ipis ay mahihiyang pumasok sa eksena. Nakasiksik kami sa kanang bahagi ng upuan, habang nakasandal naman ang ulo nya saking balikat. Kampante nga ang paligid, ngunit ang damdamin ko naman ay parang baliw na mukhang walang balak huminto sa pagiging eksayted. Paulit ulit nitong sinasabing "Hindi ka gwapo pre, talagang swerte ka lang".


Dulot yata ng pagkangalay ay nagawa ko pang iunat ang aking kanang kamay, na kanina pa nakatukod sa arm rest ng lumang upuan. Napatingin sya sa akin, na parang naghihintay ng sasabihin ko. Ako naman na tumingin din sa kanya, kahit na alam ko nang magiging bato ang sino mang tumingin sa mga mata nya. Parehas kaming nag-aabang ng wala. Parang botanteng bumoto lang sa trapo, walang napala.

"Grawwwrrr"

Singit ng isang tunog na hindi ko malaman kung paano talaga i-describe sa isang sulat. Nangiti si Sophia, dedma naman ako. Ngunit umulit pa ulit ang makulit na tunog na nanggagaling sa kung saan.

"Grawwwrrrr"

Mas malakas na sya pagkakataong iyon. Tumawa na si Sophia, at napatingin sa tiyan ko. Dun ko lang napagtanto na sikmura ko ang nag-aalboroto.

"Gusto ko pa sanang mamalagi dito, pero mukhang hindi yata nakikisama ang tiyan mo.." pabiro nyang sabi. Napatawa naman ako, pero cool lang para mukha talagang bida sa istorya.

"Tara! Baka lalo pang magalit 'to sa gutom! hahaha!"


-Thank you I'm able to stretch out something so necessary as love.
I'll laugh and if I can enjoy the distance between us, despite it all, it'll be fine-


Naglakad muna kami sa destinasyon na ipinaubaya nalang kung saan dalhin ng mga paa. Habang magkawahak ang mga palad na nagsasabing sweet ang chapter na 'to at itinalaga para sa amin. Simplehan ko syang tinitignan sa gilid ng aking mga mata. Mula paa paakyat sa ulo. Nung marating na ng mga mata ko ang kanyang mukha diretso sa kanyang mga mata. Laking gulat ko nung nakatingin din sya sa akin. Mabilis naman akong umiwas, ngunit hindi maipagkakaila ang pagkapahiya na may halong katangahan. Nahuli nya kong sinasamantala ang kanyang natural na kagandahan.

Ang sumunod na eksena ang talagang nagsasabing love story talaga ang kwentong 'to. Sa gitna ng paglalakad biglaan nyang binitawan ang aking kamay. Nag-paiwan sya ng ilang hakbang, na nag-iwan ng tanong sa aking mukha na nilingon sya pabalik.

"Bakit?"

"Sige lakad ka lang.."

Lubos kong ikinalulungkot dahil hindi ko alam ang lahat ng bagay bagay sa mundo. Pero kung ang bagay at kung anu mang may koneksyon kay Sophia na hindi ko alam, ay tila magkakalagnat ako. Sa haba ng paliwanag ko, iisa lang naman ang gusto kong iparating. Yun ay yung hindi ko alam ang nasa isip nya kung bakit nya ako pinapauna.

Ako, bilang pinalaking masunurin, pero hindi sa tulad ni Ms. Ramirez. Eh walang nagawa kundi maglakad, naramdaman ko nalang ang mga palad nya sa magkabilang balikat ko na tila nakapatong at sumusunod ang katawan nya sa bawat hakbang ng mga paa ko.

-"I don't know" was your answer
So let's blow bubbles,
Even though they'll definitely burst before they reach the sky-

"Wag kang hihinto ha.." sabi nya habang naglalakad kami sa hindi maunawaan na posisyon.

May mga aksyon talaga si Sophia na parang algebra lang sa hirap kung sagutin. Pero kahit ganon minahal ko pa din ang algebra kahit pa ang alam ko lang na sagot sa tanong na (x+y)^2-(x-y)^2, so (x^2 + y^2 +2xy)- (x^2 + y^2 -2xy)= 2x^2 + 2y^2 ay "I Love you too".

"Sophia, teka lang--"

"Wag ka din magsasalita" mabilis nyang pag-awat, isa na namang rules sa hindi maintindihang laro.

Hindi hihinto, at hindi magsasalita. Hindi na yata algebra lang laro, buti nalang pwedeng huminga. Hindi ko talaga maintindihan ang balak nya, pero mas hindi ko matiis na hindi ito malaman. Ayokong tumanga lang sa isang bagay na nagbibigay ng madaming tanong sa isip ko. Mapilit ako, dahil nagbukas ako ng browser at nag search sa google na sa reality ay huminto ako't hinarap sya.

"Sabi ko wag kang hihinto eh!"

"Teka nga! Gusto ko lang liwanagin, ano ba ginagawa mo?"

"Ano pa.. eh di sinusundan ka.."

"Alam ko.. Bakit nga?"

Hindi sya nakasagot sa tanong ko. Nakatitig lang sya na blangko ang reaksyon sa mukha. Ewan ko ba, pero tinatamaan ako ng hiya kapag ginagawa nya ang ganun. Hindi ako makatingin ng maayos sa kanyang mata.

"Sophia?" tanong ko sa mahina at malumanay na boses.

"Sorry ha!" sabay ngiti sa akin.

"Sorry?"

"Gusto ko lang maramdaman mo--"

Pinutol nya ang kanyang sasabihin, para lang humaba pa ang script at magmukhang mahaba ang chapter na 'to.

"Na kahit paano, ay nasa likod mo lang ako.. Hindi mo man ako makita sa hinaharap.. Sana isipin mong may nakaraan kapang pwedeng lingunin.."

"Nandun lang ako Robert.. Wag mo sanang kalimutan.."

Alam ko na ang pinupunto nya. Nandoon ang lungkot, at pagkadismaya, pero nanaig ang tuwa at saya. Nagsasabing malayo pa ang gabi para tuluyang lumamig ang paligid. Hinawi ko ang buhok nya na tumatakip na sa kanyang mukha, kunwari walang tao sa paligid at sobrang romantic ang tagpong 'to.

"Kung lilingon lang ako sa wala, mas mabuti pang maglakad ka nalang sa harapan ko at ako ang susunod sayo.."

"Huh?"

-The two of us, if we could agree just a little more,
And look just a little longer,
For the swaying flower of love-

"Mas mainam yun.. Para kung sakaling mawala ka, alam ko kung saan ka hahanapin, kesa magpabalik balik ako ng tanaw sa likod na alam ko namang ala-ala lang ang naroon.."

-------------------

Richard

"Richard, wag nalang kaya?"

"Ano kaba nandito na kaya tayo! Maniwala ka sakin, epektib 'to!"

"Eh, paano kung hindi?

"Paano naman kung epektib?"

"Bahala ka nga!"

"Wag kang parang bata dyan, tara na!"

Hinila ko ang kanyang kamay para lang sumunod sya sa akin. Tulad ng inaasahan, kung gaano sya ka-negative mag isip, eh ganon din sya kabilis sumang-ayon sa positive. Sinundan namin ang pulis na kanina lang ay namamakyaw at nambobola sa tindera, hindi ko lang alam kung para makalibre o maka-diskarte. Sa pagmamadali namin sa pagsunod sa alagad ng batas, hindi ko napansin na nakahinto na pala ang parak at nakatingin sa amin.

"Mga estudyante ba kayo?" mataas ang boses ng pulis na kunyari ay matinong tao sa kwentong 'to, at para din maiba naman ang imahe nila na palaging huli ang dating sa mga typical pinoy action movies.

"Opo! Opo sir!" magalang kong sagot habang tinitignan ang pangalang naka-indicate sa kanang bahagi ng suot na uniporme.

"Anong kailangan nyo? May problema ba?"

Nagkatinginan kami agad ni Agnes, halata sa kanyang hitsura ang pagkatakot. Siniko ko pa sya ng bahagya. Pero lalo pa syang sumimangot, dahilan para lalong magtaka ang nasabing mabait na pulis.

"Teka, teka! hmm.. Mga kabataan talaga!" pahayag ng mamang pulis, na parang nakasagot lang ng tanong sa isang question and answer sa am radio.

Sa puntong yun mukhang sasablay ang diskarte ko sa mga oras na to. Lagot ako nito kay Agnes, hinding hindi nya ako mapapatawad, at isusumpa.

"Naligaw kayo no?! Bakit kayo naligaw? Dahil nagtanan kayo!" kasunod ang malakas na tawa.

Tanong nya, sagot nya. Parang mga engot lang sa FB na nagla-like ng sarili nilang status.. Muntik na kong matawa sa sinabi nya, pero talagang pinigilan ko. Ngunit nagulat ako sa mabilis na kabig ni Agnes.

"Hindi po! Hindi po talaga! Nawawala lang po kami! Naiwan kami ng bus!"

"Naiwan?"

"Opo Sir! Iniwan kami ng service ng bus, yung field trip service namin!" agaran kong sagot.

"Ganun ba?"

Natigilan ng bahagya ang pulis, kunwari'y nag-iisip. Matapos ang isang taon ay doon lang nasundan ang sinabi nya.

"Hala sige, sama kayo sa presinto dun natin pag-usapan yan!"

Nagulat ako sa biglaang desisyon ng pulis na mabait. Pero napilitan pa din kaming sumama. Mas mainam na kaysa maghintay kami dito ng wala.

"Humanda ka sakin, kapag napahamak tayo talaga!" pabulong na sabi ni Agnes, pero may inis sa boses.

"Relax lang! Akong bahala!" pagyayabang ko pa.

"Kapag hindi maganda pinuntahan nito--"

"Kapag maganda, papayag ka makipag date sakin! Ano?" mabilis kong tapal sa pagsasalita nya.

Natigilan sya at hindi alam ang isasagot sa pamosong tanong, at matagal nang gasgas sa kahit anong pelikula.

-----------------

Nakatingin ako sa paa kong diretso sa paglalakad, at hindi sa kung saan merong pwedeng ipanglaman sa tiyan kong kanina pa nangungulit sa akin. Hindi ko din alam kung ano nga ba ang tinatakbo ng isip ni Sophia sa mga oras na to. Matapos ang maikling pag-uusap, ay hindi na muli pa itong nasundan. Blangko ang bawat emosyon na nagdaan sa iilang minutong paglalakad.

"Robert!"

Agad akong napalingon kay Sophia na noon ay nasa tabi ko lang. Diretso syang nakatingin sa isang direksyon na sinundan naman ng aking mata. Nanglaki ang aking mata sa tuwa nung mabasa ko ang sign board na nagsasabing "Ito ang daan, papuntang siyudad. Ngumiti ka na, dahil matatapos na ang kalbaryo mo".

Tumingin ako kay Sophia, sya din na may halo nang ngiti sa kanyang mata. Hindi namin sigurado kung anong dadaang sasakyan dito para dalhin kami sa siyudad, dahil tanging hangin lamang ang mabilis na humarurot sa naturang kalsada. Nandoon pa din ang pag-asang makakauwi din kami.

"Teka! Diba nagugutom ka?"

"Ako? Kanina lang, pero ngayon gusto ko nang makauwi.."

Hindi ko alam, pero mukhang nalungkot sya sa sagot ko at tuluyang napayuko ang kanyang ulo.

"Dun nalang tayo maghanap ng makakainan!"

"Saan?"

Sabay turo ko sa isang malaking kalsada na pwedeng baybayin pero hindi kayang tanawin ng mga mata, dahil mukhang walang katapusan ang kalsadang nasa harapan namin. At dahil determinado akong makauwi na, at alam kong nasa role ko ang maging tagapagligtas ng prinsesa para makakuha ng pogi points, mabilis kong hinawakan ang kanyang kamay. Sumagot naman sya ng ngiti na nagsasabing sya ang leading lady ng istoryang ito, at kailangang hindi mawala ang ngiti sa bawat eksena.

"Bilis!" makulit kong anyaya.

"Teka, masakit na paa ko.."

Napatingin ako sa paa nya at sa suot nyang dekalidad na sapatos. Hindi nga maipagkakailang pagod na ito at handang magsalita anumang oras, at magsabi ng mga mura na hindi pwedeng isulat sa chapter na to. Tumingin naman ako sa suot kong rubber shoes, pero hindi pumasok sa isip ko na makipagpalit sa kanya, dahil gasgas na ang eksenang yun at nagamit na ng ilang artista isa iilang pelikula.

"Sige pahinga muna tayo.."

"Thanks.."

Naghanap ako ng pwede naming pagpahingahan, pero malinis ang paligid. Puro bato, at alikabok lamang ang laman ng kalsadang pwedeng i-model sa mga project ng gobyerno. Hahakbang palang ako para tanawin ang kabilang dako ng kalsada, nang mabilis na nag-park sa harapan namin ang isang puting Honda City na sa isang tingin mo palang ay alam mo nang may buwaya na nagmamaneho. Malinaw ang pagkakasulat sa bawat parte ng auto ang bidang bidang "PULISYA".

Napahinto ako, at agad na lumingon kay Sophia. Mabilis ko din syang nilapitan. Sa sikat ng araw na papalubog na sa kanluran, ay tumama ito sa salamin ng kotse dahilan para hindi makita kung tao nga ba o hayop ang nasa loob. Ngunit mabilis na nagbaba ng salamin ang nagmamaneho. Isang matandang pulis na mukhang hindi na pwedeng makahabol sa mga magnanakaw na dating player ng marathon.

"Chief, positive! Nandito sila sa high-way papalabas na nang boundary" mabilis na tugon ng pulis sa hawak na radyo na siguradong puro talsik na ng laway, dahil sa bilis nitong magsalita.

Tumingin muna ako sa paligid, walang ibang tao kundi kaming dalawa ni Sophia, ang auto, at ang pulis na weirdo. Naramdaman kong sumiksik sa gilid ko si Sophia, batid sa kanya ang pagkatakot.

"Bakit may pulis dito?" mahina nyang tanong.

"Hindi ko din alam, pero isa lang sigurado ko.."

"Ano?"

"Tayo ang hinahanap nito.."

"Tayo? Bakit?" May ninakaw kaba kanina sa store?"

"Huh?! Wala! Bakit ko naman gagawin yun?"

"Ah-Sir at Ma'am! Kayo po ba ito?" sabat ng pulis habang pinapakita samin ang dalawang school ID.

Nanglaki ang aking mata, dahil mukha ko at mukha ni Sophia ang nasa litrato. Swerte nalang at walang nakalagay na wanted, at hindi mug-shot ang kuha. Napakunot noo ako bago tuluyang sumagot.

"Yes sir! Saan nyo po naku--"

"Sige sakay! May naghahanap sa inyo sa presinto"

Hindi pa man tapos ang linyang binigay sakin ng otor, ay mabilis agad na nagdesisyon ang matandang pulis, at sinakay kami sa loob ng kotse. Hinawakan ko ang kamay ni Sophia, para ipaalam sa kanya na ayos lang ang lahat, pero hindi pa din mabura sa hitsura nya ang pangamba.

..
...
....

At dahil alam na ng lahat ang mangyayari, at predictable na ang kasunod na eksena ay malilipat sa istasyon ng pulis ang imahinasyon ng mambabasa.

Hindi ko alam kung paanong ngiti ang gagawin ko nang maabutan namin sina Richard, at Agnes sa presinto. Ganun din si Sophia na halos mangiyak ngiyak sa tuwa. Hindi na din maubos ubos ang thank you namin sa alagad ng batas, na sa unang pagkakataon ay naging mabuti sa mata ng mambabasa. Kinuwento ni Richard ang nangyari sa kanila at hindi daw natahimik ang kaluluwa nya dahil sa kakulitan ni Agnes. Binalak ko ding ikwento kay Richard ang ka-sweetan namin, pero pinili ko nalang ipabasa sa kanya ang mga nakaraang chapter hanggang dito. Nagpaunlak naman ang isang pulis na ihahatid nya daw kami sa istasyon ng bus kung saan ang destinasyon ay siguradong "uwian na", ay agad naman kaming pumayag, at dahil sa kabutihang asal ng mga pulis sa kwento, ay nagpasya kaming paliguan ulit sila ng "thank you".

-----------------------

Nag-aagaw antok na ko habang nasa byahe pauwi katabi si Sophia na nakasandal sa balikat ko, at halata ang pagkapagod. Sumuko na din yata ang tiyan ko sa pagmamaktol, at kinalimutan nalang yata na guluhin ako. Palubog na ang araw sa kalangitan, at nagbabadya na ang kadiliman. Natapos ang field trip namin na kahit hindi naging swimming, ay masaya naman ako, dahil nakatakas ako sa alphabetical arrangement ng titser ko na nagsasabing magiging boring ang buhay ko sa loob ng isang araw.

"Sophia, okei ka lang ba? Ihahatid kita agad sa inyo pagbaba natin"

"Ok lang, talagang napagod lang ang mga binti ko, pero enjoy naman!"

"Hahaha! Oo nga! Nakalimutan ko na nga si Ms. Ramirez dahil sa pag-e-enjoy"

"Robert, kain muna tayo bagi umuwi! Ayos na ayos double date!" singit ni Richard.

"Anong double date? Nanalo ka lang sa pustahan kanina, pero hindi counted yun as official date!" mabilis na awat ni Agnes, habang namumula ang mukha sa inis.

"Tayo nalang ang kumain tatlo.. Unahin ko muna ihatid tong isa.."

Sabay tingin kay Sophia na nakatulog na pala dulot ng sobrang kapaguran. Napangiti naman si Richard, at nakasimangot pa din si Agnes na mabilis bumalik sa pagkakaupo. Binuksan ko ng bahagya ang bintana ng bus. Dumaloy ang malamig at preskong hangin. Nagpapa-alala saking masarap ang byahe ng buhay sa isang tao, kung marunong kang mag-enjoy.

...

Sa loob lamang ng isang araw, isang magandang ala-ala na naman ang naisulat sa kasaysayan ng buhay ko bilang teenager. Muli, sa huling yugto ng HS life ko, sa huling taon ng pagiging estudyante ko sa iskwelahan na nagturo sakin ng maraming bagay, maging kalokohan man, o kabutihan, ay hindi ko inaasahang magmamahal ako ng babaeng nakatadhana para bigyang kulay ang black and white kong lovelife. Sa huling taon ng high school, yun ang akala ko..

..
...
....

"Robert! Gising na!"

Mabilis akong nagising sa yugyog ni Richard, nung dinilat ko ang aking mata nasa gate na kami ng subdivision nila Sophia, mabilis kong ginising si Sophia. Sakay ng isang taxi, na pangalawa naming sinakyan matapos kaming ibaba ng bus sa terminal ay agad kong sinipat ang bill at mabilis na nagbayad. At bakit nga ba mabilisan na ang setting ng istorya?


Hindi ko pa lubusang nauunawaan ang paligid dahil sa pagkakatulog, ay mabilis kaming sinalubong ng isang babaeng balingkinitan, maikli ang buhok, cute, at halatang may mansyon din tulad ng kela Sophia ang mabilis na humarap sa amin.

"Sophy! I'm glad your back!" sabi ng ingleserang babae.

Minukaan muna ni Sophia ang babae, bago tuluyang sumagot..

"Eri?"

Natauhan nalang ako nung marinig ko ang pangalang Eri, kung hindi ako nagkakamali sya din yung sumalubong samin ni Sophia sa gate ng eskwelahan.

"Kanina pa kami naghihintay sayo Sophia.."

Nagkatinginan kami ni Richard sa sinabi ni Eri. Mula sa likod, humakbang ang isang matangkad na lalaki galing sa espasyong nasasakupan ng dilim. Tumambad sa harap namin ang hitsura ng lalaking sinasabi ni Eri na kasama nya, at kanina pa daw naghihintay.

Tahimik ang lahat nung magsalita ang lalaking hindi pa sinasabi ang pangalan. Walang nakakakilala sa kanya maliban kay Eri, at kay Sophia na natahimik nalang at tuluyang hindi nakapagsalita.

"Sophy.. No! I mean Ate.. Kumusta na?" may pagkamalalim ang boses nito na pwedeng pang dub sa mga koreanovelang naghahari sa puso ng mga dalaginding ng pinas.

Lalapit na sana ako, para basagin ang katahimikan ng eksesna nung magsalita si Sophia..

"Sebastian.."

"Naaalala mo pa pala ako.."

Natigilan ako sa kung paano binigkas ni Sophia ang pangalan nya. Biglan sumikip ang dibdib ko, at umatras ang dila ko sa pagkagulat. Humakbang si Sophia papalapit sa lalaking pinangalanang Sebastian ng mga taong nakakakilala dito. Hindi ko alam ang gagawin ko, bumalik lahat ng ala-ala at kwento ng nakaraan na pilit naming iniiwan, at iniiwasan. Ngunit sa isang iglap ay nagbago ang ihip ng hangin. Bumunot ako ng yosi mula sa bulsa ng suot kong jeans, at naalalang hindi pala ako naninigarilyo, kaya nagpasya akong burahin yun sa eksena.

Isang desisyon lang ang tila hinihintay ng lahat, walang iba kundi ang manggagaling kay Sophia.